"دوازده مرد عصبانی " (12 Angry Men) ، فیلمی درام، محصول سال 1957 امریکا است که از نمایشنامه ای تلویزیونی با همین نام، نوشته "رگینالد رُز" (Reginald Rose) اقتباس شده است. این فیلم توسط "سیدنی لومت" (Sidney Lumet) کارگردانی شده که خود برنده چندین جایزه اسکار است. همچنین، این فیلم تا کنون با اخذ نمره عالی 8.9 از 10 با 112113 رأی در رتبه هفتم بهترین فیلمهای جهان از نگاه منتقدان سایت IMDB قرار دارد. علاوه بر آن موفق به کسب 13 جایزه از جشنواره های مختلف شده و 6 بار هم نامزد دریافت جوایز گوناگون بوده است.
"دوازده مرد عصبانی " نامزد سه جایزه اسکار شد. بهترین کارگردان، بهترین فیلم و بهترین فیلمنامه اقتباسی، اما نتوانست هیچیک از آنها را بدست آورد.
"دوازده مرد عصبانی" ، ماجرای دوازده نفر اعضای هیات منصفه در جدال برای تصمیم گیری گناهکار بودن مجرمی است که متهم به قتل پدرش است.  این فیلم نمونه بارزی از مقایسه شخصیت انسانها در شرایط یکسان را دارد. مخصوصا زمانی که مسئولیت بسیار سنگینی به عهده آنها نهفته شده است. فیلم در محفل منتقدین و عموم مردم از اعتبار خاصی برخوردار است و داستان و تکنیک های وابسته به زمان نیست ، یعنی کهنه شدنی نخواهد بود و شاید اقرار نباشد که بتوان گفت این فیلم در مجموعه کلاسیک تا چندین دهه آینده به عنوان اثری بقا خواهد داشت.
تمام ماجرای فیلم در اتاق تصمیم گیری هیات منصفه می گذرد ، اتاقی که گرم و نمناک است و مزیدی بر علت عصبی بودن افراد است.
ابتدا همه اعضای هیات منصفه به غیر از یک نفر اعتقاد دارند که متهم گناهکار است و آن یک نفر هم دلیلی برای بیگناه بودن ندارد. ولی اعتقاد دارد جالب نیست که از درب بیایم تو و در عرض 30 ثانیه تصمیم بگیریم متهم گناهکار است و فقط به نفس اینکه باید درباره این مطلب صحبت بشود ، مخالفت می کند.
طبق قانون تمامی اعضا رای گناهکار بودن یا بیگناه بودن را بدهند ، بقیه اعضا تصمیم میگیرند که نظرات خود را برای شخص مخالف (Henry Fonda) بیان کنند و او را قانع به تغییر نظر بکنند... ولی این اتفاق نمی افتد و اعضای هیات منصفه لحظه به لحظه عصبانی تر میشوند و حتی با هم دعوای لفظی می کنند و حتی در یکی دو مورد با هم گلاویز می شوند! در جریان بحث شخص مخالف، کل داستان قتل از زبان اعضای هیات منصفه و به نقل از شاهد ها بازگو میشود و بیننده را با داستان و چگونگی انجام قتل آشنا می کند و به قدری جزئیات را با کلام توصیف می کند که بیننده احساس می کند صحنه قتل را مشاهده کرده ، حتی نقشه ساختمان محل قتل نشان داده می شود، ولی خود ساختمان در فیلم نشان داده نمی شود.
جالب اینجاست که در خلال فیلم یکی از اعضای هیات منصفه که اسمش برده نمی شود (نفر نهم)  "لی جِی کوب" به فیلم "مردی در کت فلانلی خاکستری" اشاره می کند که خودش در همان فیلم هم بازی کرده است! و جالب تر اینکه خود "هنری فوندا" که هم بازیگر و هم تهیه کننده فیلم بوده، حوصله نکرد فیلم را تا آخر در سینما ببیند و اواسط فیلم از اتاق بیرون می آید، ولی به کارگردان میگوید : "سیدنی ، خیلی باحاله!"
کارگردان فیلم "سیدنی لومت" از کارگردان های قدر سینماست که با فیلم های دیگرش مثل Serpico و "بعدازظهر سگی" (Dog Day Afternoon) شهرت زیادی کسب کرد.
کارگردان در این فیلم، تصمیم میگیرد تا با هرچه نزدیکتر شدن به آخر فیلم لنزهای دوربین را با لنزهایی که فاصله کانونی درازتری دارد عوض کند تا دیوارها را به میز شور، نزدیک کند و تنگنای داستان را از نظر تصویری بیشتر جلوه بدهد!
فیلمی از نوع هنوز پرطرفدار دادگاهی و نخستین اثر سینمائی لومت که دردوره خود نقطه عطفی را درسینمای هالیوود رقم زد. اصل کار تآتری بود و درزمای واقعی می‌گذشت؛ بنابراین برای حس "سینما" بخشیدن به صحنه‌ها، درمجموع، از ۳۶۵ نما بیشتر استفاده نشد. فاندا که کارتلویزیونی رز را بسیارپسندیده بود، پس از این‌که نتوانست کمپانی‌های بزرگ را به تهیه فیلمی ازآن ترغیب کند ناچار شد که خودقدم پیش بگذارد. فیلم در گیشه با شکست روبه‌رو شد. در حالی که فاندا همیشه از آن (در کنار خوشه‌های خشم جانفورد، ۱۹۴۰ و حادثه در آکس بوی ویلیام ولمن، ۱۹۴۳) به‌عنوان یکی از بهترین آثارش یاد می‌کرد.
دوازده مرد خشمگين از آثار تله و تلويزيوني كم نظيري است كه خلاف جهت پيمايش٬ راه موفقيت از تئاتر به تلويزيون و يا سينما را پيموده٬ به اين معنا كه نخست براي تلويزيون و آنهم در قالب تئاتر تلويزيوني (تله پلي) نگاشته شده (۱۹۵۴ كارگردان سيدني لومت)٬ سپس راه به سينما برده و بر پرده عريض آن موفقيت سينمايي كسب كرده (۱۹۵۷ كارگردان سيدني لومت)٬ و دست آخر٬ و باز هم به قلم رجينالد رز٬ براي صحنه تئاتر نگاشته شده(۱۹۶۴) و با موفقيت بسيار در سراسر جهان به نمايش درآمده است.
ضمناً مؤسسه فیلم آمریکا، مقام بیست و هشتم در بهترین فیلم های قرن بیستم را به این فیلم اعطا کرده است.
"دوازده مرد عصبانی " از آن نوع فیلمهای کلاسیک ساده، اما تأثیرگذار و عالی است. فیلمنامه خوب ، دیالوگهای عالی و بازیگرانی ماهر، در کنار عوامل دیگر، این فیلم را به یک کلاسیک بزرگ تبدیل کرده است. اگر قصد دارید یک کلاسیک سیاه و سفید و پرمعنا ببینید، این فیلم را از دست ندهید!

نام فیلم: Forrest Gump

"فارست گامپ" (Forrest Gump) فیلمی آمریکایی به کارگردانی "رابرت زمکیس" (Robert Zemeckis)، محصول سال ۱۹۹۴ پارامونت پیکچرز است. فیلم برپایهٔ رمانی به همین نام اثر "وینسنت گروم" (Winston Groom) در سال 1986 ساخته شده است.
فارست گامپ یک موفقیت عظیم تجاری بود به طوری که در مجموع توانست ۶۷۷ میلیون دلار در گیشه جهانی کسب کند و تبدیل به پرفروش ترین فیلم آمریکا در آن سال شود.
فارست گامپ نامزد دریافت ۱۳ جایزهٔ اسکار شد و از این تعداد ۶ جایزه را شامل جایزه اسکار بهترین فیلم، بهترین کارگردانی برای رابرت زمکیس، بهترین فیلم‌نامهٔ اقتباسی برای اریک راث، بهترین بازیگر نقش اول مرد برای تام هنکس، بهترین تدوین فیلم برای آرتور اشمیت و بهترین جلوه‌های ویژه را بدست آورد، آن هم در شرایطی که در سال ۱۹۹۴ از دو رقیب قدرتمند خود فیلم های "پالپ فیکشن" (Pulp Fiction) از "کوئنتین تارانتینو" (Quentin Tarantino) و فیلم "رستگاری از شاوشنگ" (The Shawshank Redemption)  از "فرانک دارابونت" (Frank Darabont) جلو زد!
کلیت داستان، در مورد زندگی فارست گامپ است. شخصیتی که اصلاً باهوش نیست. او در ایستگاه اتوبوس نشسته است و داستان زندگی خود و رابطه‌اش با جنی را برای دیگران تعریف می‌کند.
فارست گامپ، شخصيت اصلی داستان است. او از ميان مردم عادی است و حتی فردی با ضريب هوشی پايين است. و البته تمامی خصوصیاتی که از او معرفی می شود، اهميت‌شان در همان عادی بودن و غيراستثنايی بودن‌شان نهفته است. قهرمانی، موفقيت، رضايتمندی، افتخار، شهرت، دوستان خوب، هملگی به گونه‌ای برای فارست تحقق يافتند که او و ديگران حتی تصورش را نمی‌کردند!
او چنان که به دوست دوران کودکی‌اش، «جنی» قول داده است، هر جا که خطری احساس کند، از آن فرار کرده و دور می‌شود.
او جنگ می‌رود و بدون آن که به دنبال قهرمان‌بازی باشد، مدال «افتخار» کسب می‌کند! او کاملا اتفاقی با بازی پينگ‌پنگ آشنا می‌شود. بازيگری که خود نمی‌تواند چون گذشته با دوستش بازی کند، توپ و راکت را در اختيار فارست قرار می‌دهد، و به او فقط می‌گويد که چشمانش را از توپ برندارد.او به فارست به گونه‌ای دقيق می‌آموزاند که برای فهميدن، تنها خواستن و داشتن پشتکار کافی‌ست و آموزش‌های ويژه، امکانات خاص و مواردی نظير آن‌ها، عوامل اساسی و تعيين‌کننده نيستند. فارست هيچ شناختی از بازی فوتبال آمريکايی ندارد، ولی او کاری را که دوست دارد، انجام می‌دهد. او دويدن را دوست دارد و وقتی آن را به خوبی انجام می‌دهد، نقشی را در بازی فوتبال به دست می‌آورد که در تخصص اوست و او از آن لذت می‌برد و راضی‌ست. اين راز "رضايتمندی" در زندگی است: آن چه را که می‌پسنديم انجام دهيم؛ چه به موفقيت ختم شود، چه نشود و چه ديگران بپسندند و چه نپسندند.
"انگيزه"، که يکی از مهم‌ترين عوامل هر موفقيتی ارزيابی می‌شود، در بسياری از دستاوردهای زندگی فارست گامپ، هيچ ارتباطی با موفقيت ندارد! بسياری از موفقيت‌هايی را که فارست گامپ به دست می‌آورد، در جريانی عاری از هدف و بی انگيزه‌ی شخصی تحقق می‌يابد. در فارست گامپ، "هدف و مقصد" که از اصلی‌ترين عوامل در ايجاد انگيزش برای انجام بسياری از کارها و تحقق موفقيت‌ها هستند، به روی‌شان خط بطلانی کشيده می‌شود! فارست گامپ نکته‌هايی را که معمولا از کم‌اهميت‌ترين موضوع‌ها و وقايع زندگی به شمار می‌رود، با ارزش جلوه می‌دهد. در حالی که آنچه را معمولاً از طرف افراد، نقاط عطف زندگی ارزيابی می‌شود و با وسواسی خاص به گونه‌ای دقيق برنامه‌ريزی می‌شود، به تمسخر گرفته و کم‌اهميت جلوه می‌دهد.
حتی در فیلم می بینیم که تمام شهرت و موفقيتی که "جِنی" در پی‌اش است و از آن روی، شرايط و نحوه‌های مختلفی از زندگی را تجربه می‌کند، و دچار دغدغه، نااميدی، کلافگی و ناخرسندی از زندگی‌اش می‌شود، فارست بدون اين که در جست ‌و جوی آن‌ها باشد کسب می‌کند، و اين به درستی نشان می‌دهد که آن‌چه در زندگی دست‌نيافتنی و دور از دسترس به نظر می‌رسد، چه بسا که در نزديکی ما مستقر بوده و در همان وقايع عادی و پيش پاافتاده‌ی زندگی نهفته است. تلاش‌های جنی را می‌توان نمونه‌ی آشکار کوشش‌هايی دانست که برای رسيدن به اهدافی شکل می‌گيرد که «چون در جست‌وجويش است، هرگز بدان دست نخواهد يافت». فارست مدال افتخار خود را نيز به جنی می‌بخشد تا شايد آن‌چه را که جنی در پی‌اش است به او هديه کرده باشد.
فارست گامپ خط بطلانی‌ست بر روی همه‌ی دنيايی که در پی يافتن معنايی ژرف برای زندگی و اهدافش بوده و تأکيدی بر کنار گذاردن نگاه فلسفی به هستی و زندگی است. فارست گامپ، زندگی عادی و مردم معمولی را به سبب اتفاقی بودن، ملموس و واقعی بودن، و در بيشتر موارد، بی‌هدف و انگيزه يافتن و غيرفلسفی بودن‌شان، مهم جلوه می‌دهد.
چه وقت می توان روی یک عقب مانده ذهنی به عنوان قهرمان جذاب یک فیلم هالیوودی حساب باز کرد؟ زمانی که صحبت از شخصیت ها و کاراکترهای عقب مانده ذهنی در سینما می شود، سه در این میان، از همه شاخص ترند:
فارست گامپ، "مرد بارانی" (Rain Man) و " من سَم هستم" (I Am Sam).
اما چیزی که در هر سه فیلم مشترک است موفقیت بازیگران آنهاست و گواهی بر این مدعاست که اینگونه نقش ها جایزه آور هستند.
رابرت زمه کیس یکی از ناب ترین آثار دهه نود را به سینما هدیه کرده است. فیلمی سرشار از رویدادهای غریب که گاهی همانند خودِ زندگی قابل لمس بودند. در این میان تام هنکس به اندازه تمام عمر بازیگری اش از خود مایه گذاشت تا اثر تحسین شده زمه کیس تندیس طلایی آکادمی و دیگر جوایز معتبر سینمایی را یکی پس از پس دیگری درو کند. هنوز هم پس از گذشت 12 سال صحنه افتتاحیه فیلم بِکر و دست نیافتنی است. اریک راث در مقام نویسنده ، یکی از بهترین فیلمنامه های دهه نود را عرضـــه مـــی کند. او با تکیه بر عناصر سادگی و درستکاری « قهرمان کند ذهنی» را پیش رویمان قرار می دهد که اگر قدم در عرصه ای گذارد تا به اوج موفقیــت نرســـد دست بردار نیست و رمز پیروزی او در زندگی ، اراده آهنین او معرفی می شود.
راجر ایبرت، منتقد مشهور آمریکایی، در مورد ان فیلم می گوید: "من تا به حال هیچ کسی شبیه به فارست گامپ ، درهیچ فیلمی ندیدم. به همین دلیل تا به حال هیچ فیلمی مثل« فارست گامپ» ندیدم. هر کوششی برای توصیف آن خطری است که ممکن است منجر شود فیلم قراردادی تر از آنچه هست به نظر بیاید اما اجازه دهید تلاشم را بکنم. حدس می زنم فیلم یک کمدی یا شاید هم یک درام باشد یا یک رویا ."
فارست گامپ را به دقت نگاه کنید تا بفهمید چرا بعضی به خاطر خیلی کم هوش بودنشان مورد انتقاد قرار می گیرند. فارست به قدر کافی باهوش است. شاید تام هنکس تنها بازیگری بود که می توانست این نقش را بازی کند. بعد از دیدن اینکه چگونه تام هنکس، فارست گامپ را در قالب انسانی باوقار و رک به تصویر کشیده ، هرگز نمی توانید شخص دیگری را در نقش گامپ تصور کنید. اجرای فیلم، کاری یکدست و هیجان انگیز بین کمدی وتراژدی، در یک داستان باشکوه با خنده های زیاد و حقایق پنهان است.
خط داستانی فیلم، این سؤال را در ذهن هر بیننده ای بوجود می آورد که آیا وقایع زندگی از قبل تعیین شده اند یا بصورت تصادفی اتفاق می افتند، یا زندگی ترکیبی از این دو است؟!

نام فیلم: Nine

"ناین" یا "نُه" (NINE) نام یک فیلم درام-رومانتیک  و البته موزیکال، محصول سال ۲۰۰۹ آمریکاست. در این فیلم ستاره های برنده جایزه اسکار بازی کرده اند. این فیلم سومین فیلم رومانتیک از کارگردان "راب مارشال" (Rob Marshall) است و فیلم های قبلی او "خاطرات یک گیشا" (Memoirs of a Geisha - 2005) و "شیکاگو" (Chicago - 2002) بوده اند.
داستان این فیلم موزیکال، درباره ی یک کارگردان ایتالیایی چهل ساله به نام گوییدو کونیتینی می باشد که در هنگام شروع ساختن فیلم جدیدش، ایتالیا، دچار مشکلاتی در رابطه با زنان تاثیر گذار در زندگی اش می شود و در گردابی از احساسات، خاطرات و پیچیدگی های عاطفی گرفتار می شود. ." گوییدو کونتینی" (دانیل دی لوییس - Daniel Day-Lewis) که حتی کلمه ای هم برای فیلم نامه ی ایتالیا ننوشته است سعی می کند بین زندگی حرفه ای و درونی خود تعادل به وجود بیاورد. کونتینی، کارگردان مشهوری است که در مراحل پیش‌تولید آخرین فیلمش قرار دارد، اما فشارها از سوی تهیه‌کننده‌اش، همسرش "لوییزا" (ماریون کوتیارد - Marion Cotillard)، معشوقه‌اش "کارلا" (پنه‌لوپه کروز - Penélope Cruz)، هنرپیشه‌ی محبوبش، "کلودیا" (نیکول کیدمن -
Nicole Kidman) و کاردینال زیاد است و باعث شده که او مدام بین واقعیت و رویا زندگی ‌کند. در واقعیت او یک دوست خوب، لی‌لی (جودی دنچ - Judi Dench) دارد که طراح لباس فیلم‌هایش است دارد و در رویا، مادر فقیدش (سوفیا لورن - Sophia Loren) را می‌بیند. این عدم تفکیک زندگی خیالی و حقیقی او باعث می‌شود که اتفاقاتی به وقوع بپیوندد...
راب مارشال با ساختن شیکاگو نشان داد که می تواند صحنه های رقص و آواز را به خوبی به تصویر بکشد و درک خوبی از موزیکال دارد و می تواند موزیک را با درام داستانی، هماهنگ کند. اما در این فیلم درام داستانی اصلاً با موزیک هماهنگ نیست و صحنه هایی که موزیک ندارند، کلاً خسته کننده از آب در آمده اند.
دنیل دی لوئیس بازیگر بسیار خوبیست، اما در این فیلم سرد و بی احساس ظاهر میشود. انگار که همیشه خسته است و اصلاً نمی تواند ذره ای به بازی جاودانه مارچلو ماستریانی نزدیک بشود. اما بقیه بازیگران به خصوص پنه لوپه کروز و ماریون کوتیار خوب ظاهر شده اند.
طراحی صحنه و لباس فیلم خیره کننده است و آوازهای فیلم هم بسیار خوب و حرفه ای هستند به خصوص سینما ایتالیا که میشود به عنوان یک کلیپ آن را در نظر گرفت، و بسیار جذاب است.
فیلم فلینی مربوط به دوران سینمای دهه 60 است و اشارات و تلویحاتش را به این سینما دارد، اما فیلم مارشال نمی تواند خود را به روز کند و مضامین گفته شده در فیلم ربطی به سینمای این روزها ندارند!
این فیلم در مراسم جوایز اسکار 2010 (82nd Annual Academy Awards) نامزد چهار جایزه بود: بهترین بازیگر زن نقش مکمل (پنه‌لوپه کروز)، بهترین کارگردانی هنری، بهترین طراحی لباس و بهترین ترانه‌ی نوشته شده، که البته هیچکدام را نتوانست بدست آورد. همچنین نامزد پنج جایزه گلدن گلوب 2010 (Golden Globes) بود، که در آنج هم نتوانست جایزه ای کسب کند.در مجموع، این فیلم تا به حال پنج جایزه برده و 32 بار نامزد جوایز گوناگون از جشنواره های مختلف شده است.
نُه، فیلمی است که در میان فیلم‌نامه نویسانش، نام "آنتونی مینگلا"ی فقید (Anthony Minghella)، خالق "بیمار انگلیسی" (The English Patient) هم دیده می‌شود. فیلم، بازسازی اثر "فدریکو فلینی" (Federico Fellini)، یعنی "هشت و نیم" (8½)، در سال ۱۹۶۳ است. نُه، یک فیلم درام موزیکال است. در مقایسه با فیلم‌های موزیکال دهه‌ی گذشته "مولن روژ" (Moulin Rouge)، و داستان سیاه «سویینی تاد»، داستانی متفاوت دارد اما چیزی که همان ابتدای کار به چشم می‌آید جسورانه و گستاخانه بودن بسیاری از صحنه‌های فیلم است. به نظر می‌آید راب مارشال، که عشق معصومانه‌ی «خاطرات یک گیشا» را خلق کرده، این‌بار دیگر چندان خجالتی نیست!
محدودیت همواره‌ی داستان فیلم‌های موزیکال، دامن نقش‌های بازیگر زن فیلم را گرفته و اغلب نقش‌های زن (غیر از کاراکتر لوییزا که ماریون کوتیارد آن را بازی می‌کند)، هیچ بُعد و عمقی ندارند. گویا آن‌ها آفریده شده‌اند تا گوییدو را اغوا کنند و عوامل محرک فیلم باشند. مخصوصاً کیت هادسن در نقش استفانی که رسماً فلسفه‌ی وجودیش در فیلم همین است! اما سبکسرانه‌ترین قسمت فیلم ترانه‌ای است که پنه‌لوپه کروز اجرا می‌کند، آن هم چه اجرایی! فیلم رسماً می‌تواند سنگ‌قبری بر توانایی بازیگری نیکول کیدمن باشد. آن کیدمن تکان‌دهنده‌ی «ساعت‌ها» و «دیگران» گم شده‌است، او باید بپذیرد که آثار سن و سالش دارد کم‌کم روی گردنش پدیدار می‌شود و دیگر نقش محبوبه‌های رویایی برایش زیادی جوان هستند. اصلاً نمی‌شود تصور کرد روی چه حسابی کسی که یک اسکار برده، چنین نقش سطحی‌ای را می‌تواند بپذیرد!؟
با این‌حال این فیلم، نکات مثبتی هم دارد. کارگردانی هنری خوب، طراحی رقص‌های عالی با توجه به محیط لوکیشن و ترانه‌های کاملاً مناسب هر بخش، بار موزیکال فیلم را به‌خوبی به دوش می‌کشد. ماریون کوتیارد به‌عنوان زنی که خیانت‌های شوهرش را می‌بیند و غم سنگینی را تحمل می‌کند، بسیار عالی ظاهر شده. او دو ترانه اجرا می‌کند و ترانه‌ی “Take It All” که اتفاقاً جزو نامزدهای بهترین ترانه در مراسم اسکار هم هست، به‌خوبی طغیان زن را پس از زندگی سراسر سکوت نشان می‌دهد. در مجموع لیست بلندبالایی از افتخارات به دنبال بسیاری از نام‌های فیلم است، مانند: نیکول کیدمن برنده‌ی جایزه‌ی اسکار برای "ساعت‌ها" (The Hours) و نامزدی آن برای "مولن‌روژ" (Moulin Rouge)، دنیل دی‌لوییس برنده‌ی دو اسکار برای "پای چپ من" (My Left Foot: The Story of Christy Brown) و "خون به‌پا می‌شود" (There Will Be Blood) و دو بار نامزدی برای "به نام پدر" (In the Name of the Father) و "دار و دسته‌ی نیویورکی" (Gangs of New York)، جودی دنچ برنده‌ی اسکار نقش مکمل زن در "شکسپیر عاشق" (Shakespeare in Love) و نامزدی برای "خانم براون" (Mrs Brown)، "شکلات" (Chocolat)، "آیریس" (Iris)، "هدایای خانم هندرسن" (Mrs Henderson Presents) و "یادداشت‌هایی بر یک رسوایی" (Notes on a Scandal)، سوفیا لورن برنده‌ی اسکار برای "فرار کردن" (La ciociara) و جایزه‌ی افتخاری اسکار برای یک عمر فعالیت هنری و نامزدی برای "ازدواج به سبک ایتالیایی" (Matrimonio all'italiana)، ماریون کوتیارد برنده‌ی اسکار برای "زندگی خوش بینانه" (La môme)، پنه‌لوپه کروز برنده‌ی اسکار برای "ویکی کریستینا بارسلونا" (Vicky Cristina Barcelona) و نامزدی برای "وولور" (Volver). طراح صحنه، جان مایر هم برنده‌ی دو اسکار برای «شیکاگو» و «خاطرات یک گیشا» شده و دو بار نامزدی آن بخاطر «الیزابت» و «دختران رویایی» را تجربه کرده‌است. اما درخشان‌ترین نقطه‌‌ی عطف فیلم، حضور دنیل دی‌لوییس است. بسیار تعجب برانگیز بود ‌که نام او میان نامزدهای بازیگر مرد امسال اسکار نبود!
با وجود این، فیلم برای گروه سازنده اش به خصوص راب مارشال، قدمی رو به جلو محسوب نمیشود. حتی میشود گفت که قدمی رو به عقب است و فیلمی است که برای کارگردانش و تیم بازیگری اش امتیاز مثبتی به ارمغان نمی آورد.

نام فیلم: Edge of Darkness

"لبه تاریکی" (Edge of Darkness)، فیلمی محصول سال 2010 امریکا وانگلستان، با اقتباسی از یک مینی سریال تلویزیونی معروف از محصولات تلویزیون "بی بی سی" (BBC) در سال 1985 با همین نام است. همچنین یک فیلم دیگر نیز با همین مضمون در سال 1943 ساخته شده است. سریال لبه تاریکی به فارسی نیز دوبله شده و در ایران مورد استقبال فراوانی قرار گرفت. در این فیلم هنرپیشه معروف، "مل گیبسون" (Mel Gibson) در نقش شخصیت اصلی داستان، " توماس کِری وِن" (Thomas Craven) بازی می کند. این فیلم با کارگردانی "مارتین کمپل" (Martin Campbell) و تهیه کنندگی "مایکل ویرنیک" (Michael Wearing) که فبلاً نیز سریال را کارگردانی و تهیه کنندگی کرده بودند، ساخته شده است.
فیلم لبه تاریکی ، داستان کارگاه دایره جنایی "توماس کِری وِن" (مل گیبسون) است ، هنگامیکه تنها دخترش را به قتل می رسانند و او در پی یافتن قاتلین دخترش پی به رازهای بسیاری می برد که نه تنها از زندگی پنهان دخترش پرده بر می دارد بلکه از بعضی از قرارهای پنهانی دولتی نیز خبر می دهد،او می فهمد که دخترش بعنوان یک فعال سیاسی مشغول بکار بوده و حالا ماموران دولتی سعی در از بین بردن شواهد دارند.
مارتین کمپل، کارگدان نیوزلندی، متولد 24 اکتبر 1944 است. درست است که او در سال 1985، جایزه بهترین کارگردان را برای لبه تاریکی از سوی "جوایز تلویزیونی آکادمی بریتانیا" (British Academy Television Award) دریافت کرد، اما همگی ما او را با اکشن ها زیبایش می شناسیم که اغلب آنها نمی شود گفت در سطح عالی هالیوود بودند، ولی جزو پرطرفدارترین ها بوده اند، که از جمله آنها می توان به "نقاب زورو" (The Mask of Zorro سال 1998)، "حد عمودی" (Vertical Limit سال 2000)، "افسانه زورو" (The Legend of Zorro سال 2005) و "کازینو رویال" (Casino Royale سال 2006) اشاره کرد.
می توان گفت از سال 2002 تا به حال این بهترین نمایش مل گیبسون در سینمای هالیوود بوده است (پس از فیلم "نشانه ها" (Signs) در سال 2002). او به ما نشان می دهد که بازیگری نیست که بخواهد فیلمهایش را مثل هم بازی کند، و در هر فیلمی، بازی ای متفاوت از دیگر فیلمهایش به نمایش می گذارد و در حقیقت بعد از اینهمه سال، بازگشت به گذشته نداشته است. این در حالی است که فیلم با اقتباسی از سریال بریتانیایی، به همین نام، همین کارگردان و با همان حال و هوا است. بازی مل گیبسون در این فیلم بسیار خوب بوده و داستان نیز بسیار جالب و سرگرم کننده است (مخصوصاً برای کسانی که سریال را هم ندیده اند). گرچه سیر داستانی فیلم در بعضی جاها بچه گانه به نظر می رسد، ولی در کل خیلی تأسف برانگیز نیست. صحنه های اکشن فیلم نیز بسیار پویا هستند و متفکرانه و با فیلمبرداری زیبایی ساخته شده اند که دنبال کردن این صحنه ها را برای بیننده آسان می سازند.
لبه تاریکی، یک درام-اکشن خیلی خوب است، اما فراموش نکنید که قطعاٌ دارای صحنه هایی با خشونت بالاست. ولی شما با دیدن این فیلم بر خلاف "توماس کِری وِن"، چیزی را از دست نمی دهید!

نام فیلم: The Prestige

"پرستیژ" (The Prestige) با بازی هیو جکمن (Hugh Jackman) و کریستین بل (Christian Bale) و به کارگردانی کریستوفر نولان (Christopher Nolan)، محصول سال ۲۰۰۶ است که براساس رمانی از کریستوفر پرایست (Christopher Priest) ساخته شده است. این فیلم در فارسی به نام "حیثیت" نیز ترجمه شده است. پرایست رمان حیثیت را در سال 1995 به پایان رساند. این رمان "جایزه یادبود جیمز تایت سیاه" (James Tait Black Memorial Prize) را برای بهترین داستان و "جایزه فانتزی جهانی بهترین رمان" (World Fantasy Award for Best Novel) را برای این نویسنده بریتانیایی در سال 1996 به ارمغان آورد.
داستان فیلم درباره دو شعبده‌باز در سال‌های نخست قرن بیستم است. آلفرد بوردن (کریستین بل) و روپرت انجی‌یر (هیو جکمن) دو دوست که در جوانی کار شعبده‌بازی را با هم آغاز کرده‌اند با مرگ همسر روپرت در یکی از شعبده‌بازی‌ها به دشمنانی سخت بدل می‌شوند. سال ها می گذرد آن‌ها تبدیل به شعبده‌بازانی نامی می‌شوند که در کنار تلاش برای بهتر شدن در کارشان، سعی می‌کنند از اسرار کار دیگری آگاه شوند و انتقام گذشته‌ها را بگیرند. پای دانشمندانی همچون تسلا (Nikola Tesla، مخترع، فیزیکدان و مهندس صربی‌ الاصل آمریکایی بود که یکای قدرت میدان مغناطیسی در دستگاه اس‌آی به نام او تسلا نام گرفته ‌است) نیز به این رقابت باز می‌شود با اختراعاتی میان علم و جادو سعی در ارائه کاربردی از علم خود دارد. رقابت این دو شعبده باز همواره در این مسیر بوده که شعبده تازه و پیچیده تری عرضه کنند که دومی یارای مقابله با آن را نداشته باشد. ولی این رقابت به زودی در مسیری تلخ و خطرناک می افتد و زندگی هر دو و حتی اطرافیان شان را نیز دچار مخاطره می کند و در پایان پرده از رازهای بزرگی برداشته می شود.
کریستوفر نولان (۳۰ ژوئیه ۱۹۷۰) کارگردان، نویسنده و تهیه‌کننده فیلم انگلیسی-آمریکایی است. از فیلم‌های او می‌توان به "خاطره" (Memento)، "بتمن بازمی‌گردد" (Batman Begins) و "شوالیه تاریک" (The Dark Knight) اشاره کرد. او از جمله کارگردانانی است که درست است کم فیلم می سازد، ولی هر بار که داستانی را به تصویر می کشد، این کار را با تمام قدرت انجام می دهد و بهترینها را از خود بر جای می گذارد، که حیثیت هم از آن جمله است. نولان همچنین قصد اكران فیلمی در سال 2010 با عنوان "سرآغاز" (Inception) را دارد كه یک فیلم علمی تخیلی است و لئوناردو دی كاپریو (Leonardo DiCaprio) در این فیلم بازی خواهد كرد.
اگر درباره سبک فیلم بخواهیم بگوییم، حیثیت، چیزی میان بتمن و خاطره است و مانند بسیاری از تولیدات هالیوود امروز، قصه ای محلی با موضوعات جهانی را روایت می کند. این فیلم، تلاش های دو شعبده باز برای ساختن شعبده ای که تمامی شعبده های قدیمی دربرابرش رنگ می بازد را تصویر می کند. البته در این مسیر دوستی دو شعبده باز جوان تبدیل به نفرت می شود و نولان با مهارت سعی در روایت این موضوع دارد که حرص رسیدن به موفقیت و قدرت چگونه می تواند آدمی را تباه و کمدی زندگیش را تبدیل به تراژی کند. از این دیدگاه تلاش نولان قابل توجه و در جهت رسیدن به ساختاری که شایسته قصه اش باشد (مانند آنچه در فیلم "خاطره" از او دیدیم) دیدنی است. از همین رو بوده که پرایست (نویسنده کتاب) نیز تمایل داشته تا وی اثرش را به فیلم برگرداند.
شاید، تا قبل از حیثیت، بهترین و مؤثرترین فیلمی که در این قالب (شعبده بازی و مرموز) دیده شده بود، فیلم "تردست" (illusionist) به کارگردانی "نیل برگر" (Neil Burger) در اول سپتامبر 2006 بود، و کسی فکرش را هم نمی کرد که فیلم دیگری که به فاصله حدوداً یک ماه بعد از آن اکران شد، بتواند بهتر از آن باشد. ولی نولان، با حیثیت، ثابت کرد که باز هم حرفهای زیادی در این ژانر برای گفتن وجود دارد و می توان بیننده را در همین قالب، در محدوده زمانی ای که متعلق به دوران او نیست، به فکر فرو برد و او را از تبدیل کردن رفاقتهایش به رقابتهای بی مورد، که زندگی او را به تباهی می کشاند باز دارد. چون ریشه بسیاری از نبردها و دشمنی ها در رقابت هاست.
حیثیت فیلمی بی نظیر است که در سال 2007  نامزد دو جایزه اسکار برای بهترین فیلمبرداری و بهترین کارگردانی هنری بود. همچنین برنده Empire Awards در سال 2007 برای بهترین کارگردانی، برنده London Critics Circle Film Awards برای بهترین نقش مکمل بریتانیایی و همچنین برنده Satellite Awards برای بهترین دی وی دی بوده و نامزد دریافت 14 جایزه از جشنواره های مختلف نیز بوده است.
این فیلم شاهکاری است که حداقل تا کنون در سبک خود بی همتا بوده است. فیلمی که از همان ابتدا، تصویری از خود به نمایش می گذارد که تا پایان فیلم بیننده را دنبال خود می کشاند و دیالوگهای زیبایش، حتی در همان سکانس ابتدایی، مقدمه ای است برای اثبات این جمله که : حیثیت، فیلمی بی نظیر است، و تعریفی از حیثیت و در حقیقت کل فیلم را یکجا ارائه می کند، که مفاهیم بسیاری را در خود جای داده است : «هر حقۀ جادویی، مركب از 3 مرحله است : اولین مرحله تعهد نام دارد، شعبده باز یه چیزی رو به شما نشون می ده...، شایدم از شما بخواد که خوب بررسیش كنید، تا بدونید واقعا وجود داره، ولی البته حقیقت چیز دیگریه! مرحله دوم بازگشت است، ساحر اون چیز معمولی رو می گیره، و یه كار غیر معمولی روش انجام میده، حالا شما می خواهید سرّ كار رو بفهمید، ولی نمی تونید، چون شما درست به ماجرا نگاه نمی كنید! چون واقعا برای فهمیدن اسرار تلاش نمی كنید. ولی هنوز كسی دست نمی زنه، چون ناپدید كردن یه چیز كافی نیست، باید برش گردونید، و اینجاست كه هر حقّه ای، قسمت سوم هم داره، سخت ترین بخش، بخشی كه ما بهش می گیم : "حیثیت" ! »

شناسه :
نام اصلي:
ايميل:
تايپ مجدد:
گذرواژه:
تايپ مجدد: