"آواتار" فیلمی علمی-تخیلی،سه ‌بعدی و امریکایی-بریتانیایی است که توسط کارگردان بزرگ هالیوود، "جیمز کامرون" (James Cameron) نوشته و کارگردانی شده است. این فیلم 10 دسامبر در لندن و در تاریخ ١٨ دسامبر ٢٠٠٩ در امریکا به اکران در آمد.
آواتار محصول کمپانی آمریکایی "فاکس قرن بیستم" (20th Century Fox) است. آهنگساز موسیقی این فیلم، هنرمند با سابقه و سرشناس، "جیمز هورنر" (James Horner) است که از آثار قبلی او می توان آهنگسازی فیلم Titanic، Braveheart، A Beautiful Mind، Apollo 13، Aliens و بسیاری از آثار برجسته دیگر را نام برد. "استنلی وینستون"(Stanley Winston) یکی از بهترین سرپرستان جلوه های ویژه و با کارنامه ای درخشان، که آثاری همچون تمام سری های فیلم Terminator، تمام سری های Jurassic Park، Aliens، سری های Predator  ، Iron Man و بسیاری دیگر در آن دیده می شود نیز، تا قبل از مرگش به جیمز کامرون در زمینه طراحی این فیلم کمک می‌کرده است.
در سال 1994 کامرون شروع به نوشتن فیلمنامه آواتار کرد (پس از پایان کارش بر روی فیلم تایتانیک) و یک سال بعد آن را در 114 صفحه به پایان رسانید. البته شاید تعجب کنید که چرا فاصله زمانی تا ساخت و اکران تا این حد زیاد بوده است؟! کار ساخت فیلم قرار بود در 1999 به پایان برسد، اما تمام ماجرا به خاطر یک جمله کامرون متوقف شد، و آن این بود: (( نیاز است که تکنولوژی ارتقا پیدا کند )). در سال 2006 کامرون فیلمنامه را گسترش داد و در کلام آن تغییراتی ایجاد نمود. این فیلم چندین سال در دست ساخت بوده است و در لس‌آنجلس، نیوزیلند و خلیج مکزیک فیلمبرداری شده ‌است.
سال ۲۱۵۴ میلادی است، و زمینیان مشغول تشکیل مستعمرات در اقمار ستاره رجل قنطورس" (Alpha Centauri) هستند یعنی در جایی که 4.4 سال نوری از زمین فاصله دارد. سیاره "پاندورا" (Pandora) یکی از این اقمار است که حاوی تنوع خارق‌العاده‌ای از حیات وحش فرازمینی است، و جوی غیر قابل استشمام برای انسانها دارد، و همچنین محیطی فیزیکی در تضاد با طبیعت فیزیکی انسانها دارد. با اینحال انسانها بدلیل وجود منابع طبیعی این سیاره سخت متوجه آن شده‌اند. از میان جانداران بومی این سیاره موجوداتی شبه ‌انسان هستند بنام "ناوی" (Na'vi)، با قدی حدود 2.74 متر، با دُم و استخوانهایی بسیار محکم که پوستی آبی رنگ دارند و از نظر پیشرفت فنی دارای سطح بسیار پایین‌ تری از زمینیان و ظاهراً نیمه متوحش هستند، اما دارای فرهنگی بسیار غنی و کلی نگر هستند که کاملا با سیاره خود در حالت تعادل قرار دارند. پاندورا دارای سیستم حیات وحش نامتعارفی است، بطوریکه سیاره و تمام موجوداتش دارای یک شبکه عصبی مشترک بوده و با هم در ارتباطند. ناوی‌ها از طریق نقاط اتصالی در موهای خود، ازطریق خودآگاهی به اسب‌ های خود متصل می‌شوند، و همچنین درختان جنگل از طریق ریشه‌های خود اتصال عصبی با یکدیگر دارند. محیط پاندورا محیطی است که دانشمندان بشری در فیلم را سخت تحت تأثیر قرار داده، و محیط منحصر به فرد این دنیا، مرزهای بین علم و عرفان را درهم می‌نوردد. منابع طبیعی که بشر در این سیاره بدنبال آن است "اونبتانیوم" (unobtanium) نام دارد. این ماده نوعی سنگ کانی مرموز است که دارای خواص میدانی عجیبی است، بطوریکه باعث ظهور آثار پادگرانشی و اختلال میادین الکترومغناطیسی می‌شود. در فیلم، زمینیان بمنظور تصرف منابع سرشار پاندورا (سیاره ناوی‌ها)، آماده برای اشغال نظامی و استفاده از قوه قهریه می‌شوند که منجر به نابودی خانه و کاشانه ناوی‌ها و محیط زیستشان خواهد گشت. ناوی‌ها اکنون در معرض انقراض قرار دارند. اما از سوی دیگر گروهی از انسان‌های دانشمند مشغول آزمایش پروژه‌ای بنام "آواتار" (AVATAR) هستند که در آن با علم ژنتیک بدن‌های ناوی مصنوعی در آزمایشگاه خلق کرده، و خودآگاهی انسانی را بعنوان رانندهٔ آن بدن، بطور موقت درون آن جسم منتقل یا قالب کرده تا بتوانند از این طریق با فرستادن جاسوسانی به داخل جماعت ناوی‌ها، فرهنگ و تمدن آنان را بشناسند. "جِیک سالی" (Jake Sully) به بازیگری "سم ورتینگتن" (Sam Worthington)، سربازی جانباز بر روی ویلچر است که هنگام خدمت در تفنگداران دریایی ایالات متحده آمریکا از ناحیه دو پا فلج شده‌است. هنگامی که او را برای پروژه آواتار بعنوان هدایتگر یکی از بدن‌ها بکار می گیرند، او طبق مأموریتش سعی در رخنه کردن در ناوی ها و کشف رموز و اطلاعات سرّی آنان می‌پردازد. اما تدریجاً طی ماجراهایی با "نیتیری" (Neytiri) (با صدای "زویی سالدانا"(Zoë Saldaña))، شاهزاده و دختر بزرگ قبیلهٔ ناوی‌ها تدریجاً پیوند عاطفی برقرار می‌کند و رفته رفته پی به عمق زبیای فرهنگ بومیان برده، و سعی می‌کند به آنها کمک کند، تا جایی که مجبور است نهایتاً در برابر نسل انسانهای غاصب، یعنی نوع خودش، قرار گیرد.
جیمز کامرون در این فیلم از گنجاندن اشاره‌های سیاسی هیچ ابایی از خود نشان نداده است. محور فیلم حول موضوع دستیابی به منابع طبیعی بسیار با ارزشی بنام "اونبتانیوم" (unobtanium) است که نمادی است از حرص و طمع بشری، که نژاد انسانی را برای تصرف آن منابع وادار به جنگ با موجودات بومی سیاره پاندورا کرده است.
سرهنگ "مایلز کواریچ" (Colonel Miles Quaritch)، فرمانده عملیات نظامی در فیلم به بازیگری "استیون لنگ" (Stephen Lang)، بومیان ناوی را (که شباهت بدون اشتباهی به سرخپوستان آمریکایی دارند.) وحشی می‌نامد، و استفاده وی از واژگانی همچون "شوک" و "هیبت"، "مبارزه با تروریسم"، و "حمله پیشگیرانه" یادآور وقایع جنگ عراق است.
فیلم همچنین در رساندن پیغامی در دفاع از محافظت از محیط زیست کاملا واضح و رسا است.
آوانار فیلمی است که کامرون برای ساختن آن از دهه 1990 تا کنون منتظر بوده است تا تکنولوژی برای ساخت جلوه های ویژه آن به سطح مطلوب برسد.البته نمی خواهم وارد بحثهای تخصصی در این زمینه شوم، ولی در این فیلم از تکنولوژی جدید برای تبدیل همزمان حرکت فرد به کارکتر مجازی و انیمیشن در کنار حضور همزمان آیتمهای مجازی دیگر صحنه استفاده شده است. این تکنولوژی به کامرون امکان داد که حرکت همزمان کارکترهای مجازی و انیمیشن فیلم را با دیگر صحنه های اصلی و کارکترهای واقعی بصورت همزمان (Realtime) مشاهده کند. مانند یک محیط بازی سه بعدی که البته بسیار قوی بوده و کارکترها و هر آنچه در آن است را می توان با دقیقترین و کوچکترین حرکات ملاحظه و البته همزمان ویرایش نمود! او به "پیتر جکسون" (Peter Jackson) و "استیون اسپیلبرگ" (Steven Spielberg) نیز اجازه داد تا از نزدیک این تکنولوژی جدید را تست کنند. همچنانکه اسپیلبرگ و "جرج لوکاس" (George Lucas) در سر اغلب صحنه ها به مشاهده چگونگی کار کامرون با این تکنولوژی می پرداختند!
آواتار با عبور از مرز فروش کلی 2,727,224,990 دلار توانست فیلم‌های شوالیه تاریکی، دزدان دریایی کارائیب: صندوق مرد مرده ، ارباب حلقه‌ها: بازگشت پادشاه و تایتانیک را پشت سر بگذارد و پرفروش ترین فیلم تاریخ سینما لقب بگیرد.
همچنین در جوایز گلدن گلوب 2010، آواتار توانست جایزه بهترین فیلم درام سال 2009 و بهترین کارگردانی را از آن خود نماید. این فیلم همچنین نامزد 9 جایزه در مراسم اسکار 2010 (82nd Annual Academy Awards) نیز بود که موفق به کسب سه جایزه بهترین فیلمبرداری، بهترین کارگردانی هنری و بهترین جلوه‌های ویژه شد.
در آخر باید گفت که بازگشت جیمز کامرون به عرصه سینما، بسیار قدرتمندانه بوده است. آواتار مفهومی سحرآمیز است که باید آن را دید و قابل شرح نیست و به جرأت می توان گفت که یکی از بهترین فیلمهای جهان در سی سال اخیر است!

"جزیره شاتر" (Shutter Island) نام فیلمی روانشناسانه، رمزآلود و هیجان انگیز، ساخته "مارتین اسکورسیزی" (Martin Scorsese) است که در سال ۲۰۰۹ ساخته شده و در ۱۹ فوريه ۲۰۱۰ اکران شد. در این فیلم "لئوناردو دی کاپری" (Leonardo DiCaprio) و همانند ۳ فیلم قبلی اسکورسیزی یعنی "دار و دسته‌های نیویورکی" (Gangs of New York) ، "هوانورد" (The Aviator) و "مردگان" (The Departed) در نقش اول حضور دارد. جزيره شاتر اقتباسی است از رمانی با همين نام نوشته "دنیس لهان" (Dennis Lehane) که در سال ۲۰۰۳ منتشر شد.
این فیلم محصول کمپانی پارامونت و کلمبیاست و برخلاف سه فیلم قبلی این کارگردان چیره دست با بازیگر ثابتش دیکاپریو، که مضامین گوناگونی چون جنایی، مافیایی، تاریخی و بیوگرافی را تجربه کرده بودند این بار فیلم جدیدشان، جنبه‌ای هیجانی ، دلهره آور و تا حدودی ترسناك دارد.
داستان فیلم از آنجه شروع می شود که در سال 1954، "تدی دنیلز" (Teddy Daniels) مارشالی است که به همراه همکار خود "چاک" (Chuck Aule) به جزیره ای به نام شاتر اعزام می شوند تا به موضوع گم شدن زندانی روان پریش و جنایتکاری که توانسته است با وجود اقدامات امنیتی از زندان فرار کند، رسیدگی کنند. با وقوع توفانی شدید، این دو مارشال در جزیره گیر می‌افتند. آنها برای رسیدگی به پرونده یک سری قتل و فرار مذنون دیوانه از یک تیمارستان به این جزیره سفر کرده اند. اما در طول رسیدگی به این پرونده اتفاقاتی در تیمارستان می افتد...
بعد از " مردگان " که توانست اسکار بهترین کارگردانی را برای "مارتین اسکورسیزی" به ارمغان بیاورد دیگر از مارتین اسکورسیزی خبری نبود (وی در این مدت فقط مستند و فیلم کوتاه و... می ساخت.) و اکنون بعد از 4 سال از آخرین ساخته سینمایی اش وی فیلمی را ساخته که کاملاً امضای خودش را بر روی آن حک کرده است. فیلم براساس داستانی از دنیس لهان ساخته شده است ، نویسنده ای که تعدادی از داستانهایش مانند "رودخانه مرموز" (ساخته "کلینت ایستوود") یا "Gone Baby Gone" (ساخته "بن افلک")  تبدیل به فیلم شده است. اما "جزیره شاتر" داستان چندان تازه ای برای گفتن ندارد. مارشالی است که به جزیره ای اعزام می شود و متوجه می شود که هیچ چیز سر جای خودش نیست و پشت پرده خبرهایی است. این طرح داستان را شاید بارها شنیده باشید و فیلمهای بسیاری هم مانندش دیده باشید اما چیزی که این فیلم را متمایز از بقیه می کند وجود "اسکورسیزی" در تمام لحظه های فیلم است. اسکورسیزی، بجای اینکه یک فیلم تریلری با داستان صد بار گفته شده ! را به تماشاگر ارائه کند بیشتر فیلم را به سمتی پیش برده است که فرق بین شخص دیوانه داستان و انسانهای سالم را به چالش بکشد! در واقع تدی در این فیلم دارای مشکلات زیادی است که از جمله آنها می توان به میگرن ، مرگ همسرش و اعتیاد وی به انواع مشروبات اشاره کرد که بعضاً این سوال را در ذهن تماشاگر ایجاد می کند که آیا این آدم دیوانه است یا بیماری که در جستجوی او هستند؟! این همان هنری است که فقط از دست "اسکورسیزی" بر می آید. یعنی بها دادن به شخصیت پردازی در فیلمها و به چالش کشیدن شخصیت های داستانهایش که البته این بار نیم نگاهی هم به ژانر ترسناک داشته است.
شخصیتی که تماشاگر به عنوان تد در فیلمی می شناسد نمایانگر فردی است علی رغم داشتن مشکلات عصبی سعی در پیدا کردن یک فرد دیوانه دارد! ضرباهنگ فیلم همانی است که از اسکورسیزی انتظار می رود، فیلمبرداری منحصر به فرد و البته پایان فیلم که احتمالاً بیشتر افراد با آن مشکل پیدا خواهند کرد!  که همگی باعث می شود تماشاگر بجای اینکه بگوید : این فیلم تکراری است ! بگوید : این فیلم ، فیلم اسکورسیزی است. "دی کاپریو" در این فیلم به مانند همه فیلمهای که با اسکورسیزی کار کرده است خوش درخشیده و توانسته به خوبی شخصیت تدی را جان بدهد. این چهارمین بار است که وی تحت رهبری اسکورسیزی قرار می گیرد و بدون شک موفقیت های هنری اش را مدیون اسکورسیزی است. "مارک رافالو" (Mark Ruffalo) نیز به خوبی توانسته است بازی نرم و روانی را ارائه دهد. رافالو از جمله بازیگرانی است که علی رغم داشتن توانایی های زیاد همواره در فیلمهای مهم، نقش های مکمل بازی کرده و در این فیلم نیز به خوبی همیشه، نقشش را ایفا کرده است و بالاخره بازیگران زن فیلم که همگی بازیگران قابلی هستند و البته اسکاری! . "پاتریشیا کلارکسون" (Patricia Clarkson) و "میشل ویلیامز" (Michelle Williams) که بازیهای بسیار خوبی از خود به نمایش گذاشته اند.
پیچیدگی ذهن و روان انسان در فیلم به زیبایی به تصویر کشیده شده است. اینکه در قالب ذهن آدمی هر داستان و سناریوی قابل باوری ممکن است بوجود آید.
در ابتدا اعلام شد كه جزيره شاتر در ۲ اكتبر ۲۰۰۹ اكران می‌شود. اما بعد از مدتی "پارامونت پيكچرز" (Paramount Pictures) رسما اعلام كرد كه اكران فيلم به ۱۹ فوريه ۲۰۱۰ خواهد افتاد. در خود وبگاه رسمی فيلم نيز اين امر تأييد شد. در واقع زمان اکران فیلم با "یک مرد جدی" (A Serious Man) عوض شد. که در واقع با این تعویق اکران، فیلم شانس خود را در مراسم اسکار 2009 با توجه به اینکه اکرانش به سال بعد موکول شد از دست داد! در حالی که گمانه زنی های بسیاری میشد که این همکاری اسکورسیزی با دیکاپریو نیز، همچون سه کار قبلیشان یکی از شانسهای مسلم کاندیداتوری برای اسکار، در رشته های مختلف به خصوص بهترین فیلم ، کارگردانی و بازیگر نقش اول باشد. با این وجود بسیاری با یاد آوری فیلم تحسین شده "سکوت بره ها" در سال 1991 که همچین شرایطی را مثل جزیره شاتر تجربه کرد و با وجود اکران در اوایل سال توانست اسکار های آخر سال را درو کند و همچنین فیلم "مهلکه" (The Hurt Locker)، معتقدند که جزیره شاتر هم شاید موفق شود که در سال 2010 تاریخ را تکرار کند؟!
شاید این فیلم جزو بهترین های "اسکورسیزی" جایی نداشته باشد اما بدون شک فیلمی است که می تواند تماشاگر را بعد از 4 سال به حال و هوای یک فیلم  اسکورسیزی ای برگرداند و این را فراموش نکنید که این فیلم در مقایسه با فیلمهای خود "اسکورسیزی" فیلم ضعیف تری است و نه در مقایسه با فیلمهای دیگر! این فیلم از آن دسته فیلمهایی است که باید آن را دید و بدون شک یکی از بهترین فیلمهای سال 2010 است.

"داستانی درباره دو خواهر" (A Tale of Two Sisters)، یا (장화, 홍련 Janghwa, Hongryeon literally 'Rose Flower, Red Lotus') ، یک فیلم ترسناک روانشناختی کُره ای است، محصول سال 2003 و به کارگردانی "کیم جی وون" (Kim Ji-woon) است.  این فیلم همچنین با الهامی از افسانه "Janghwa Hongreyon-jon" ساخته شده است. این فیلم برای اولین بار در جشنواره جوایز فیلمهای فانتزی بین المللی در سال 2004 به نمایش درآمد و با استقبال بسیار مثبتی روبرو شد. و توانست جایزه بهترین فیلم آن جشنواره را از آن خود کند. این فیلم، پرفروش ترین فیلم ترسناک کُره ای و همچنین اولین آنهاست که در پرده سینماهای امریکا به نمایش در آمد. نمایش این فیلم آنقدر در امریکا تأثیرگذار بود که امریکاییها یک نسخه دیگر با نام "ناخوانده" (The Uninvited) را از روی آن ساخته و در سال 2009 اکران نمودند!
مدتهاست که سينماي نوين شرق آثاري با مقبوليت گسترده توليد مي کند. آثاري که جدا از بحث هنري ، جذابیتهاي کافي براي جذب مخاطب جهاني دارند. انبوه بازسازي هايي که از داستانها و فيلمهايي آنها صورت گرفته مصداق اين مدعاست. سينمای مشرق زمين، بسیار قابل توجه است. آثار بزرگاني همچون وونگ کارواي و کيم کي دوک که اوليشان با "در حال و هواي عشق" يکي از ماندگار ترين و شيرين ترين خاطرات سينمايي کسانی که آن را دیده اند را رقم زده است. در کنار اين بزرگان، توليد محصولات صرفاً تجاري مانند "حلقه" و همانند هايش توانست اين گونه ي سينمايي را براي مخاطب عام جهاني هم جذاب بگرداند. فيلمهایي که شايد در میانشان تنها "حلقه" جذابيتي تکرار ناشدني داشت و باقي چيزي بيش از تکرار مکررات نبودند. اما در اين بين اثري نظرها را به خود جلب کرد، فيلمي با داستان غير خطي که ذهن تماشاگر را بشدت درگير کرده و او را مجاب به ديدن چند باره ي اثر مي کرد.
"داستانی از دو خواهر" در ظاهر فيلمي ديگر بسان "کينه" ها و "حلقه" ها ست ولي يک تفاوت اساسي با باقي آثار دارد و آن اين است که قصد فيلم صرفاً ترساندن نيست بلکه درگير کردن تماشاگر و در حقيقت بازي دادن اوست، بهتر است بگوییم  "داستانی از دو خواهر" يک تريلر روان شناختي خشن است نه يک فيلم صرفا ترسناک !
کارگردان اين فيلم کیم جی وون سبک روايت داستانش را بسيار پيچيده و توي در توي انتخاب کرده ولي در ضمن اين پيچيدگي ها کليدهاي بسيار ي براي درک داستان قرار داده است کليد هايي که در نخستين بار تماشاي فيلم نمي توان انتظار درک آنها را داشت و فقط در ديدن چندباره ي اثر است که به وضوح آشکار مي شوند.
" داستانی از دو خواهر" روايت زندگي دو خواهر است که مادرشان بدليل مشکلات روحي و رواني خودکشي کرده و اکنون آنها ناچار به زندگي با نامادري خود هستند زني که با ورود خود زندگي آرام آنها را نابود کرده و از ديد آنها مسبب اصلي خودکشي مادرشان است و يک پدر که نسبت به حوادث رخ داده بي اطلاع ست يا سعي به بي توجهي مي کند. بازگشت دو خواهر بعد از مدتها به خانه و تقابل آنها با نامادري حوادث عجيب و غير طبيعي اي را رقم مي زند. اما اين صورت ظاهري داستان است و اساساً داستان چيز ديگريست. شايد شبيه ترين آثار معاصر به اين فيلم "جاده مالهالند" شاهکار لينچ و يا حتي "هويت" اثر جيمز منگولد باشد. آثاري که تغيير هويت شخصيت اصلي فيلم را محور داستاني خود قرار داده بودند. همان چيزي که در اين اثر هم، اساس فيلم را تشکيل داده است.
ديالوگهاي مضمون داري که بجهت راهنمايي تماشاگر در فيلم گنجانده شده بسيار بجا استفاده مي شود ديالوگهايي که هر کدام در جايي خاص و با هدفي از پيش تعيين شده مقرر شده اند:
"مي دوني چي واقعاً ترسناکه؟ اينکه بخواي چيزي رو فراموش کني، ولي نمي توني، چون اون مثل يه روح هميشه دنبالت هستش."
يا ديالوگ انتهايي فيلم " يک روز براي اين کارت تأسف خواهي خورد".
همزماني بعضي اتفاقات و يا تکرار شدن بعضي از کارها ايده جالبي است که براي بازي با ذهن تماشاگر بکار برده شده است. بزرگترين مشکل داستاني در فيلم حضور کمرنگ و غير واقعي پدر به عنوان يکي از شخصيتهاي ثابت فيلم است که چندان با مشکلات فرزندان خود همراه نمي شود البته در ديدن چند باره صحنه ها بخوبي به دليل اين نوع حضور پي مي بريم، صحبتهاي اندک و البته کوتاه پدر با فرزندانش و سوالهاي او در مورد علت رفتار هاي دخترش و نحوه ي برخورد سرد او با اين قضايا و همچنين صحبتهاي پشت تلفن در ابتدا و انتها همه و همه در راستاي بيان حقيقت داستان قرار داده شده است.
اما موسيقي فيلم هم جذاب و تأثير گذار است موسيقي آرام و دلنشين که با تغيير شرايط داستاني بخوبي تغيير تم مي دهد و حس ترس و دلهره را القا مي کند. فضاسازي خنثي و سرد، استفاده ي از تغيير رنگ آبي به قرمز براي بيان تغيير شرايط داستان بسيار جذاب بکار رفته است.
سبک روايت فيلم هم به گونه اي است که در ميانه هاي آن ديگر تماشاگر نسبت به درست بودن چيدمان قطعات پازل و معماي داستان در ذهنش چندان احساس اطمينان نمي کند و اينجاست که به ناچار به ديالوگها و صحنه هاي ابتداي فيلم رجعت مي کند تا سررشته ي داستان فيلم را دوباره در دست بگيرد ولي با پيش رفتن فيلم خود را بيشتر در گرداب افکار کارگردان گرفتار مي بيند و آنگاه سعي در چيدن صحنه ها و حوادث بر اساس خواست خود مي کند و هر چه جلوتر مي رود نااميد تر شده و سرانجام خود را به پديدآورنده اثر مي سپارد تا او خود، داستان را برايش تعريف کند و اين همان هدف سازندگان اثر است که در انتها بخوبي بدان نائل مي شوند پاياني که خالق اثر با روايت ملايم و تأثير گذارش به ناتواني ما در درک آن فخر مي فروشد و تماشاگر بهت زده را فقط به ستايش از خود وا مي دارد.
درست است که "داستانی از دو خواهر" يک اثر برجسته ي سينمايي نيست ولي در جايگاهي بالاتر از يک فيلم معمولي قرار مي گيرد در حقيقت فيلمي است که بايد ديد و با آن درگير شد و لازمه ي آن تماشا در شرايطي مناسب از لحاظ روحي و حسي است نه در هنگام خستگي و يا حتي براي تفريح و سرگرمي. چون در غير اين صورت حتي ديدن بيش از نیمي از فيلم هم ميسر نخواهد بود.
به نظر بسیاری از بینندگان فیلم ،داستان دو خواهر یکی از پیشرفته ترین فیلمهای ژانر وحشت شرقی است که اثبات میکند فیلمهای ژانر وحشت شرقی، همان چیزی است که شما نیاز به دیدن آن دارید.

"شاهزاده پارسی : شن های زمان"، فیلمی سینمایی است که از اواخر ماه مه ۲۰۱۰ در سینماهای جهان به نمایش درآمده ‌است. این فیلم بر پایهٔ یک بازی ویدئویی به همین نام ساخته شده و "جیک جیلنهال" (Jake Gyllenhaal) نقش اول آن است.
تهیه‌کنندهٔ این فیلم "جری بروکهایمر" (Jerry Bruckheimer) است، و "مایک نیوول" (Mike Newell)، که قسمت چهارم فیلم هری پاتر، یعنی جام آتش (Harry Potter and The Goblet of Fire) را ساخته بود، آن را کارگردانی می‌کند. پیش‌نویس فیلم‌نامه، توسط جردن مکنر، خالق سری شاهزادهٔ ایران نوشته شده است.
شن‌های زمان یک فیلم ژانر اکشن است، اما در ساخت فیلم سعی شده است از عناصر جالبی از داخل بازی استفاده شود تا برای بینندهٔ آن یک تجربهٔ کاملاً تازه باشد. فیلم‌نامه‌ای برای این فیلم، در دو سایت مستقل، گذاشته شد که البته اعتبار این فیلم‌نامه هیچ‌وقت تأیید نشد، ولی برخی قسمت‌های آن تقریباً اعتبار لازم را دارند. بعلاوه این فیلم در مراکش و لندن فیلمبرداری شده است.
داستان فیلم، مخصوصاً برای آنهایی که سری بازی ها را بازی کرده اند، بسیار جذاب است. "الموت" (Alamut) شهریست زیبا و مقدس که توسط یک شاهدخت بنام "تهمینه" (Princess Tamina) حکومت می‌شود. "گرسیو" (گرسیوز) (Garsiv)، ولیعهد امپراتور ایران، به پیشنهاد "نظام" (Nizam)، وزیر شاه، به شهر الموت حمله کرده و آن شهر مقدس را پس از هزار سال تسخیر می‌کند. کاهنان الموت قرن‌هاست خنجری در خفا نگاه می‌دارند که هرکس به این خنجر اسطوره‌ای دست یابد، می‌تواند زمان را به عقب برگرداند و سرنوشت جهان را تغییر دهد. این خنجر قدرت این را نیز دارد که جهان را به نیستی بکشاند، چرا که شن و ماسه‌ای که درون این خنجر قرار دارد قابلیت کنترل زمان را دارد. بنابراین کاهنین الموت خنجر را مخفی نگاه می‌دارند تا بدست نااهل نیفتد. اما اینک با تسخیر شهر بدست سپاه امپراتور ایران، خنجر طی ماجراهایی تصادفا بدست "دستان" (Prince Dastan)، پسرخوندهٔ امپراتور ایران می‌افتد.
در جشنی که به افتخار این پیروزی صورت می‌گیرد، شاه ایران بطور مرموزی توسط ردایی طلسم‌شده به قتل می‌رسد، و درباریان انگشت اتهام را بسوی دستان دراز می‌کنند، چرا که او ردا را بر تن شاه کرده بود. اما او که بی‌گناه است، متواری می‌شود. تهمینه نیز به منظور پس گرفتن خنجر از قصر گریخته، و او را تعقیب می‌کند. دستان بزودی پی به قدرت هولناک خنجر می‌برد، و سعی می‌کند «نظام» را خبردار کند. نظام تنها کسی است که دستان به او اعتماد دارد. اما هنگام ملاقات با او متوجه می‌شود که نظام در قتل شاه دست داشته است. دستان باز متواری می‌شود، و مجبور می‌شود با تهمینه متحد شود. نظام، مامورین مخفی بنام حشاشین را برای قتل آنان می‌فرستد که در فن جادو و نیروهای اهریمنی خبره‌اند. دستان متوجه می‌شود که نه تنها نظام قصد جانش را کرده بوده، بلکه به کمک "حشاشین" (Hassansins) قصد دارد با روان‌کردن توفان شن و ماسه (که توسط همان خنجر آغاز می‌شود) سرزمین و تمدن جهانیان را نابود گردانیده، و حکومتی نو بر جهان روا کند.
دستان به‌کمک دوستان تازه یافته‌اش متوجه می‌شود که رسالت اصلی او این است که خنجر باستانی را، که رمز پایداری جهان است، از دست دشمنان دور نگاه داشته، و نظام را در این راه رسوا کند. اما او رفته رفته عاشق تهمینه می‌شود، اما در این بین، مامورین حشاشین موفق به ربودن خنجر می‌شوند، و تهمینه و دستان مجبور می‌شوند به الموت بازگردند، تا جلوی استفاده خنجر توسط نظام را بگیرند….
البته نکته قابل توجه مهمی نیز در این فیلم وجود دارد: «شمشیری که نباید به دست بیگانگان بیافتد.» البته که در اسطوره‌ها و افسانه‌های ایرانی «شمشیر» چنین قداستی ندارد، و طبیعی است، فیلم‌های تاریخی هالیوودی، نوستالژی اروپا و به ویژه انگلستان را دارند. این عنصر هم احتمالاً از افسانه شاه آرتور یا داستانهای مشابه آن وام گرفته شده است. این داستان، از ایران فقط زمینه تاریخی آن را یدک خواهد کشید. فیلم 150 میلیون دلاری نیوال در ردیف تولیدات عظیم هالیوود می ‌گنجد. نیوال که کارگردانی این فیلم را به عهده دارد، در رزومه خود کارگردانی فیلم‌های «هري پاتر و جام آتش»، «داني براسكو» و «چهار عروسي و يك عزا» را به ثبت رسانده است. او که نخستین فیلم خود را در سال 1977 کارگردانی نموده، در سال 1985 برنده جایزه جوان فستیوال فیلم کن به خاطر فیلم رقص با یک غریبه شد. وی در این درام به سرگذشت راث الیس، آخرین زنی که در بریتانیا اعدام شد، می‌پردازد.
جیک گلنهال، بازیگر زودیاک؛ "جما آرترتون" (Gemma Arterton)، "بن کینگزلی" (Ben Kingsley) و "آلفرد مولینا" (Alfred Molina) بازیگران فیلم «شاهزاده پارسی: شن‌های زمان» هستند و جری بروکهايمر، تهیه‌کننده آن، پیش از این تريلوژی پرفروش «دزدان دريايی کارائيب» را تولید نموده بود. تمام اینها، به اعتبار این فیلم و اهمیت آن به عنوان یک پروژه هالیوودی گرانقیمت می افزاید.
تشابه‌های زیادی بین داستان فیلم، و نوشتارهای تاریخی ایران دیده می‌شود. سازندگان فیلم داستان را بر اساس قصهٔ مشهور حسن صباح، خواجه نظام‌الملک طوسی، و سلطان ملک‌شاه سلجوقی نوشته‌اند، اما بر بسیاری از جزئیات دست برده و آن را تغییر داده‌اند، و بنظر می‌رسد که با درهم آمیختن عناصر فرهنگی متفاوت، سعی در رنگارنگ جلوه دادن فضای داستان دارند:
نام «دستان»، قهرمان فیلم، برگرفته از دستان (زال پدر رستم)، از پهلوانان شاهنامه است. با اینحال شخصیتش بی‌شباهت به علی‌بابا و چهل دزد بغداد در داستان هزار و یک شب نیز نمی‌باشد.
تهمینه در شاهنامه نام همسر رستم است. «تهمینه» در فیلم، در الموت حکومت می‌کند، و نهایتا در داستان نیز مجذوب دستان می‌شود. کاهنین آن شهر نیز لباس زرتشتی بر تن دارند، اما از سوی دیگر شهر الموت با سبک معماری گورکانیان هند بنا شده است.
حشاشین برای خود قلعه‌ای جداگانه دارند (که هیچ ربطی به الموت در داستان ندارد)، و در آن تمرینات جادو و سماع می‌کنند. نام این گروه در فیلم Hassansin قید شده، که تلفیقیست از دو نام Hashshashin (حشاشین به انگلیسی) و Hasan (نام کوچک حسن صباح در انگلیسی). در فیلم، رهبر گروه حشاشین شخصی اهریمنی است که احتمالا (با برداشت‌های شخصی فیلمسازان) از روی شخصیت تخیلی حسن صباح (و تا حدودی هم ضحاک) الگوبرداری شده. او کور است، اما جهان را می‌بیند، و در آستین خود مار می‌پروراند. او با وزیر شاهنشاه ایران، «نظام» (برداشتی از نظام‌الملک وزیر ملک‌شاه)، برای نابود کردن خاندان حکومتی مخفیانه دست به یکی کرده است. او هم شاه و هم ولیعهد را به قتل می‌رساند. شخصیت شاه احتمالا برداشتی از روی سلطان ملک‌شاه سلجوقیست که در سال ۴۸۵ ه.ق. به قتل رسید، و نام «گرسیو» (ولیعهد) نیز برداشتی است از گرسیوز پسر پشنگ در شاهنامه.
فیلم با استقبال متوسطی در آمریکا روبرو شد. برخی منتقدین همانند لس آنجلس تایمز، به فیلم نمره B دادند، در حالیکه برخی دیگر همانند راجر ایبرت جلوه‌های ویژه فیلم را «شلوغ پلوق» توصیف کردند.
موسیقی فیلم هم که اثری است از "هری گرگسون ویلیامز" (Harry Gregson-Williams)، بسیار زیبا از آب درآمده است. گرچه به موسیقی عربی همانند است. البته، گرگسون ویلیامز نیز از موسیقیدانان و آهنگسازان مطرح و بنام هالیوود است.
در کل، این فیلم مخصوصاً برای ما ایرانیان، شگفت انگیز است، فیلمی است با جنبه های رمانتیک خوب، اکشنی قوی و جلوه های ویژه شگفت آور !

نام فیلم: The Lord of the Rings : The Return of the King
نسخه : Special Extended Edition

ارباب حلقه‌ها: بازگشت پادشاه (The Lord of the Rings: The Return of the King) عنوان فیلمی سینمایی به کارگردانی پیتر جکسون، ساخته سال ۲۰۰۳ کشورهای نیوزیلند و امریکا است.
داستان قسمت سوم درست از جایی شروع می‌شود که قسمت دوم(ارباب حلقه‌ها: دو برج) تمام شده بود.
اِنت‌ها(به انگلیسی: Ent) از برج آیزنگارد محافظت می‌کنند و فرودو (الیجا وود) و سام (شون آستین) که توسط گالوم هدایت می‌شوند در بیابان داگورلد(میدان نبرد) هستند، و این در حالی است که حلقه از گردن فرودو آویزان است. او با سام راه کوه هلاکت را در پیش گرفته و سنگینی حاصل از مسئولیتی را که حلقه روی دوشش گذاشته است را احساس می‌کند. آنها باید به کوه هلاکت بروند چرا که حلقه در آنجا به وجود آمده ودر آنجا هم باید از بین برود. که ناگهان با تاریکی هوا مواجه می‌شوند و باید از گالوم که یکی از حمل کننده‌های سابق حلقه بوده است و اکنون چهره‌اش تغییر یافته کمک بگیرند.
فرودو و سام به کمک گالوم به سرزمین تاریکی (موردور) نزدیک می‌شوند تا حلقه را در آنجا به درون آتش کوه هلاکت انداخته و نابود سازند. آن‌ها در مسیرشان با عنکبوت غول آسا و مرگباری به اسم شالوب مواجه می‌شوند که بایستی با آن مبارزه کنند. از سوی دیگر یاران گندالف جادوگر متشکل از آراگورن، لگولاس و گیملی و دوستان هابیت خود مری و پی پین، در آستانه نبرد نهایی و بزرگ با افراد سائورون با هم متحد می‌شوند. آراگون در تلاش است تا به عنوان وارث تاج و تخت ایزیلدور اعلام موجودیت کند. قوای سائورون برای از بین بردن نژاد انسان‌ها پایتخت گوندور را محاصره کرده‌اند. گندالف نیز در تلاش است تا به ارتش شکست‌خورده گوندور نیروی تازه‌ای ببخشد و برای این کار از کمک پادشاه روهان که جنگاورانش را برای شرکت در این نبرد عظیم فرستاده نیز بهره‌مند است. اینجا پایان یک دوران از زندگی دنیا است.
قسمت سوم "ارباب حلقه ها (بازگشت پادشاه) به کارگرداني پيتر جسکون و بازيگري اليجا وود، ويگومورتنسن، کريستوفرلي و... محصول 2003 نيوزيلند مي باشد. روايت ها به طور موازي از يک مبدا شروع مي شود و متوازن پيش مي رود. مرکزيت فيلم ، پايتخت گوندور است که در محاصره نيروي سياهي ( سارون ) قرار گرفته است. گندالف ( کاهن و ضامن صلح و نور ) با تلاش زياد سعي مي کند به ارتش شکست خورده گوندور نيروي تازه اي ببخشد.او در اين راه از کمک پادشاه ( روهان ) که جنگاورانش را براي شکست در بزرگترين نبرد تاريخ گوندور گسيل مي دارد نيز برخوردار است.
 بدست گرفتن شمشير شکسته نجات بخش که ترميم يافته است " آراگون" را در مرکز توجهات قرار مي دهد تا بعد از نبردها و همچنين انداختن حلقه انگشتري ( مظهر قدرت) در آتش مذاب توسط " فرودو" به نام پادشاهي بي پايان تاجگذاري کند و صلح ابدي را بر کره زمين حاکم گرداند. در زماني که فرودو موفق مي شود عامل تباهي زورمندي را نابود کند - عاملي که مي تواند از انگشتي به انگشت کس ديگري فرو رود و جهان را با هوس هاي فردي غرق در سياهي کند- آراگون تاجگذاري  مي کند و آغاز حکومت او صلح را به ارمغان مي آورد . اقوام شرکت کننده در جنگ بزرگ به وطن شان مراجعه مي کنند و گندالف ( کاهن) غايب مي شود.
از دهه هفتاد سينماي هاليوود ساختن فيلم هايي که " آخرين جنگ سرنوشت ساز بشريت " يا همان " آرماگدون " ARMAGEDON  را در بر بگيرد در دستور کار توليد هاي خود قرار داده است.
در فيلم " ارباب حلقه ها : بازگشت پادشاه" حدود چند دقيقه بعد از آغاز فيلم " پپين" با نگاه کردن به " گوي آتشين" که گندالف آن را به پارچه مي پيچيد تا چشمي به آن نيفتد، آينده را مي بيند و از تصرف شهر در آينده مطلع مي شود و آن را به گندالف  بازگو مي کند. اين رازي است که گندالف از مدت ها قبل بر وقع آن آگاه است . همان رازي که مسحيان صهيونيست سعي در ترويجش دارند. در اين فيلم "گندالف" قدرت اساطيري بينش الهام يافته دارد و کسي است که بايد زير نظرش حلقه به مذاب انداخته شود و پادشاهي آراگون اعاده شود ، موجودي نمايانده مي شود که از ازل تا ابد جهان را آگاه است و تولد و نوجواني و جواني نداشته، هميشه سپيد موي دانا و توانا بوده است و در آخر فيلم هم همچون ناظري بي طرف از چشم ها پنهان مي شود. اين ويژگي ها سخن او را براي مخاطب اثر گذار و ماندگار مي کند.
آنچه مسلم است سينما بويژه در هاليوود ابزار موثري  براي پيشبرد اهداف کلان سياست مداران است. هنوز افزايش توليدات ضد اسلامي را در اواخر دهه 70 و تداوم اين توليدات را طي بيش از دو دهه فراموش نکرده ايم. فيلم هاي  پرمخاطبي که مسلمانان را تروريسم ، بي منطق ، غير اجتماعي و خطرناک به تصوير مي کشيد .
این فیلم در تاریخ ۱۷ دسامبر ۲۰۰۳ بر روی پرده آمد و با فروش 1,119,110,941 دلار، به یكی از بزرگترین موفقیت‌های باكس‌آفیس همه دوران‌ها تبدیل شد. بازگشت پادشاه، پس از آواتار و تایتانیک، پرفروش ترین فیلم تاریخ سینماست. این فیلم همچنین تمام جوایز آكادمی را در ۱۱ رشته‌ای كه نامزد بود به خود اختصاص داد. این فیلم بعد از فیلمهای آواتار و تایتانیک سومین فیلم پرفروش در جهان محسوب می‌شود.
پیتر جکسون در هنگام دریافت جایزهٔ بهترین فیلم سال مراسم اسکار، نویسندهٔ سری کتابهای ارباب حلقه‌ها، تالکین، را ستود و از آن به عنوان یکی از محبوب‌ترین کتب دنیا نام برد.
منتقدان فیلم نیویورک اظهار دارند که این فیلم به زیبایی هرچه تمام‌تر ساخته شده‌است و یک اثر ناب در تاریخ سینما به حساب می‌آید و به تمام اهداف خود رسیده‌است.
در حقیقت فیلم سوم، یکی از پرافتخارترین فیلمهای تاریخ سینماست. این فیلم آنچنان عظیم و بزرگ است که وقتی 11 جایزه اسکار را برد، بسیاری از منتقدان آن را حق مسلم دانستند. حتی می توانست تعداد این اسکارها بیشتر نیز باشد!
    * بهترین فیلم
    * بهترین کارگردانی برای پیتر جکسون
    * بهترین فیلمنامه اقتباسی
    * بهترین تدوین
    * بهترین موسیقی
    * بهترین کارگردان هنری
    * بهترین طراحی لباس
    * بهترین چهره پردازی
    * بهترین آواز ارژینال
    * بهترین صدا
    * بهترین جلوه‌های ویژه
پیتر جکسون براستی بزرگترین اثر زندگی هنری خویش را خلق کرد. یکی از بزرگترین آثار سینمای جهان، که شاید باید سالها منتظر بود تا مانند آن را دید. شاید هم این انتظار بیهوده باشد! مخصوصاً قسمت سوم فیلم آنقدر پر حادثه و پر جنب و جوش است، که اگر حتی از نگاه یک فیلم تک، و نه سه گانه نیز به آن بنگریم، باز هم شاهکاری است تکرار ناشدنی، آن هم از همه لحاظ. چه از نظر جلوه های ویژه، چه محیط سازی، موسیقی، تدوین و... همه و همه، فیلمی کامل را به نمایش می گذارد، که گرچه مطابق معمول، برخی شیطنت های هالیوودی در آن اعمال شده، ولی همگان به بزرگی آن اعتراف دارند. فیلمی که لشکری از انسانهای هنرمند و دانشمند، با ملیتهای گوناگون، کنار هم، به سختی و چندین سال کار کردند، تا فیلم به ثمره بنشیند. گرچه برخی از منتقدان، تنها جنبه های منفی و سیاسی و مذهبی آن را دیدند (البته باید بسیارموشکافانه به آن نگریست)، اما جکسون و تیم بزرگ هنریش، ثابت کردند که با تلاش و دانش، بهترینها را می توان ساخت و با دانش و علم و هنرنیز می توان قدرت نمایی کرد. ارباب حلقه ها، نمایشی عظیم از قدرت سینماست، قدرتی که از آن می توان لذت برد.
شاید اغراق آمیز باشد، اما از نظر هنری و سینمایی، شاید دور از واقعیت نیست که بگوییم:
ارباب حلقه ها ، ارباب سینماست !

شناسه :
نام اصلي:
ايميل:
تايپ مجدد:
گذرواژه:
تايپ مجدد: