نام فیلم: Forrest Gump

"فارست گامپ" (Forrest Gump) فیلمی آمریکایی به کارگردانی "رابرت زمکیس" (Robert Zemeckis)، محصول سال ۱۹۹۴ پارامونت پیکچرز است. فیلم برپایهٔ رمانی به همین نام اثر "وینسنت گروم" (Winston Groom) در سال 1986 ساخته شده است.
فارست گامپ یک موفقیت عظیم تجاری بود به طوری که در مجموع توانست ۶۷۷ میلیون دلار در گیشه جهانی کسب کند و تبدیل به پرفروش ترین فیلم آمریکا در آن سال شود.
فارست گامپ نامزد دریافت ۱۳ جایزهٔ اسکار شد و از این تعداد ۶ جایزه را شامل جایزه اسکار بهترین فیلم، بهترین کارگردانی برای رابرت زمکیس، بهترین فیلم‌نامهٔ اقتباسی برای اریک راث، بهترین بازیگر نقش اول مرد برای تام هنکس، بهترین تدوین فیلم برای آرتور اشمیت و بهترین جلوه‌های ویژه را بدست آورد، آن هم در شرایطی که در سال ۱۹۹۴ از دو رقیب قدرتمند خود فیلم های "پالپ فیکشن" (Pulp Fiction) از "کوئنتین تارانتینو" (Quentin Tarantino) و فیلم "رستگاری از شاوشنگ" (The Shawshank Redemption)  از "فرانک دارابونت" (Frank Darabont) جلو زد!
کلیت داستان، در مورد زندگی فارست گامپ است. شخصیتی که اصلاً باهوش نیست. او در ایستگاه اتوبوس نشسته است و داستان زندگی خود و رابطه‌اش با جنی را برای دیگران تعریف می‌کند.
فارست گامپ، شخصيت اصلی داستان است. او از ميان مردم عادی است و حتی فردی با ضريب هوشی پايين است. و البته تمامی خصوصیاتی که از او معرفی می شود، اهميت‌شان در همان عادی بودن و غيراستثنايی بودن‌شان نهفته است. قهرمانی، موفقيت، رضايتمندی، افتخار، شهرت، دوستان خوب، هملگی به گونه‌ای برای فارست تحقق يافتند که او و ديگران حتی تصورش را نمی‌کردند!
او چنان که به دوست دوران کودکی‌اش، «جنی» قول داده است، هر جا که خطری احساس کند، از آن فرار کرده و دور می‌شود.
او جنگ می‌رود و بدون آن که به دنبال قهرمان‌بازی باشد، مدال «افتخار» کسب می‌کند! او کاملا اتفاقی با بازی پينگ‌پنگ آشنا می‌شود. بازيگری که خود نمی‌تواند چون گذشته با دوستش بازی کند، توپ و راکت را در اختيار فارست قرار می‌دهد، و به او فقط می‌گويد که چشمانش را از توپ برندارد.او به فارست به گونه‌ای دقيق می‌آموزاند که برای فهميدن، تنها خواستن و داشتن پشتکار کافی‌ست و آموزش‌های ويژه، امکانات خاص و مواردی نظير آن‌ها، عوامل اساسی و تعيين‌کننده نيستند. فارست هيچ شناختی از بازی فوتبال آمريکايی ندارد، ولی او کاری را که دوست دارد، انجام می‌دهد. او دويدن را دوست دارد و وقتی آن را به خوبی انجام می‌دهد، نقشی را در بازی فوتبال به دست می‌آورد که در تخصص اوست و او از آن لذت می‌برد و راضی‌ست. اين راز "رضايتمندی" در زندگی است: آن چه را که می‌پسنديم انجام دهيم؛ چه به موفقيت ختم شود، چه نشود و چه ديگران بپسندند و چه نپسندند.
"انگيزه"، که يکی از مهم‌ترين عوامل هر موفقيتی ارزيابی می‌شود، در بسياری از دستاوردهای زندگی فارست گامپ، هيچ ارتباطی با موفقيت ندارد! بسياری از موفقيت‌هايی را که فارست گامپ به دست می‌آورد، در جريانی عاری از هدف و بی انگيزه‌ی شخصی تحقق می‌يابد. در فارست گامپ، "هدف و مقصد" که از اصلی‌ترين عوامل در ايجاد انگيزش برای انجام بسياری از کارها و تحقق موفقيت‌ها هستند، به روی‌شان خط بطلانی کشيده می‌شود! فارست گامپ نکته‌هايی را که معمولا از کم‌اهميت‌ترين موضوع‌ها و وقايع زندگی به شمار می‌رود، با ارزش جلوه می‌دهد. در حالی که آنچه را معمولاً از طرف افراد، نقاط عطف زندگی ارزيابی می‌شود و با وسواسی خاص به گونه‌ای دقيق برنامه‌ريزی می‌شود، به تمسخر گرفته و کم‌اهميت جلوه می‌دهد.
حتی در فیلم می بینیم که تمام شهرت و موفقيتی که "جِنی" در پی‌اش است و از آن روی، شرايط و نحوه‌های مختلفی از زندگی را تجربه می‌کند، و دچار دغدغه، نااميدی، کلافگی و ناخرسندی از زندگی‌اش می‌شود، فارست بدون اين که در جست ‌و جوی آن‌ها باشد کسب می‌کند، و اين به درستی نشان می‌دهد که آن‌چه در زندگی دست‌نيافتنی و دور از دسترس به نظر می‌رسد، چه بسا که در نزديکی ما مستقر بوده و در همان وقايع عادی و پيش پاافتاده‌ی زندگی نهفته است. تلاش‌های جنی را می‌توان نمونه‌ی آشکار کوشش‌هايی دانست که برای رسيدن به اهدافی شکل می‌گيرد که «چون در جست‌وجويش است، هرگز بدان دست نخواهد يافت». فارست مدال افتخار خود را نيز به جنی می‌بخشد تا شايد آن‌چه را که جنی در پی‌اش است به او هديه کرده باشد.
فارست گامپ خط بطلانی‌ست بر روی همه‌ی دنيايی که در پی يافتن معنايی ژرف برای زندگی و اهدافش بوده و تأکيدی بر کنار گذاردن نگاه فلسفی به هستی و زندگی است. فارست گامپ، زندگی عادی و مردم معمولی را به سبب اتفاقی بودن، ملموس و واقعی بودن، و در بيشتر موارد، بی‌هدف و انگيزه يافتن و غيرفلسفی بودن‌شان، مهم جلوه می‌دهد.
چه وقت می توان روی یک عقب مانده ذهنی به عنوان قهرمان جذاب یک فیلم هالیوودی حساب باز کرد؟ زمانی که صحبت از شخصیت ها و کاراکترهای عقب مانده ذهنی در سینما می شود، سه در این میان، از همه شاخص ترند:
فارست گامپ، "مرد بارانی" (Rain Man) و " من سَم هستم" (I Am Sam).
اما چیزی که در هر سه فیلم مشترک است موفقیت بازیگران آنهاست و گواهی بر این مدعاست که اینگونه نقش ها جایزه آور هستند.
رابرت زمه کیس یکی از ناب ترین آثار دهه نود را به سینما هدیه کرده است. فیلمی سرشار از رویدادهای غریب که گاهی همانند خودِ زندگی قابل لمس بودند. در این میان تام هنکس به اندازه تمام عمر بازیگری اش از خود مایه گذاشت تا اثر تحسین شده زمه کیس تندیس طلایی آکادمی و دیگر جوایز معتبر سینمایی را یکی پس از پس دیگری درو کند. هنوز هم پس از گذشت 12 سال صحنه افتتاحیه فیلم بِکر و دست نیافتنی است. اریک راث در مقام نویسنده ، یکی از بهترین فیلمنامه های دهه نود را عرضـــه مـــی کند. او با تکیه بر عناصر سادگی و درستکاری « قهرمان کند ذهنی» را پیش رویمان قرار می دهد که اگر قدم در عرصه ای گذارد تا به اوج موفقیــت نرســـد دست بردار نیست و رمز پیروزی او در زندگی ، اراده آهنین او معرفی می شود.
راجر ایبرت، منتقد مشهور آمریکایی، در مورد ان فیلم می گوید: "من تا به حال هیچ کسی شبیه به فارست گامپ ، درهیچ فیلمی ندیدم. به همین دلیل تا به حال هیچ فیلمی مثل« فارست گامپ» ندیدم. هر کوششی برای توصیف آن خطری است که ممکن است منجر شود فیلم قراردادی تر از آنچه هست به نظر بیاید اما اجازه دهید تلاشم را بکنم. حدس می زنم فیلم یک کمدی یا شاید هم یک درام باشد یا یک رویا ."
فارست گامپ را به دقت نگاه کنید تا بفهمید چرا بعضی به خاطر خیلی کم هوش بودنشان مورد انتقاد قرار می گیرند. فارست به قدر کافی باهوش است. شاید تام هنکس تنها بازیگری بود که می توانست این نقش را بازی کند. بعد از دیدن اینکه چگونه تام هنکس، فارست گامپ را در قالب انسانی باوقار و رک به تصویر کشیده ، هرگز نمی توانید شخص دیگری را در نقش گامپ تصور کنید. اجرای فیلم، کاری یکدست و هیجان انگیز بین کمدی وتراژدی، در یک داستان باشکوه با خنده های زیاد و حقایق پنهان است.
خط داستانی فیلم، این سؤال را در ذهن هر بیننده ای بوجود می آورد که آیا وقایع زندگی از قبل تعیین شده اند یا بصورت تصادفی اتفاق می افتند، یا زندگی ترکیبی از این دو است؟!

نام فیلم: The House of Small Cubes

"خانه مکعبهای کوچک" (The House of Small Cubes) یا به ژاپنی (つみきのいえ Tsumiki no Ie) ، یک انیمیشن کوتاه ژاپنی، محصول سال 2008 است که توسط "کنیو کاتو" (Kunio Katō)  همراه با موسیقی "کندو کنجی" (Kondo Kenji) ساخته شده است. این انیمیشن، جایزه ممتاز انیمیشن کوتاه را در "فستیوال انیمیشن بین المللی انسی" (Annecy International Animated Film Festival) در سال 2008 از آن خود کرد. همچنین برنده جایزه اسکار بهترین انیمیشن کوتاه نیز می باشد که موفق شد در 81 اُمین دوره جوایز اسکار (81st Academy Award) این عنوان را بدست آورد.
داستان از این قرار است که هنگامیکه شهر در حال فرو رفتن در داخل آب است، یک پیر مرد مجبور می شود طبقاتی را توسط مکعبهایی به خانه اش اضافه کند تا اینکه همچنان بتواند در جای خشکی زندگی کند. هنگامیکه در اثر یک اتفاق، مجبور می شود به طبقات پایین خانه اش که در آب فرو رفته برود، در آنجا مجدداً خاطراتی از زندگی پر حادثه اش، برای او زنده می شوند...
این انیمیشن یکی از انیمیشنهای واقعاً پرمعنا است که آرزو می کنید کاش بلندتر بود! عناصر استعاره ای در این انیمیشن به وضوح و وفور یافت می شوند. این عناصر به قدری دقیق هستند که شاید بارها از خود سؤال کنید که آیا فرو رفتن خانه ها در زیر آب، کنایه ای از یک هشدار عمومی است؟! این انیمیشن روح زنده ای دارد که آن روح در طول فیلم شروع به نصیحت کردن مخاطب خود در مقابل یک تهدید فرضی می کند.
داستان فیلم بسیار کوتاه است، اما فوق العاده شیرین و جذاب است و سبک انیمیشن هم بصورت دست-کشیده (Hand-Drawn) است که به هرچه زیباتر شدن آن کمک می کند.
گرچه انیمیشن صد در صد ژاپنی است، و خلاقیت و مهارت انیمیشنهای ژاپنی در آن به چشم می خورد، ام در امریکا با نام فرانسوی (La Maison en Petits Cubes) عرضه شد و طرح گرافیکی آن به انیمیشنهای آسیایی شباهتی ندارد.
این انیمیشن بی شک یکی از بهترین انیمیشنهای کوتاهی است که ساخته شده و بسیار خلاقانه و تک است.

نام فیلم: The Crazies

"دیوانگان" (The Crazies)، فیلمی علمی-تخیلی و امریکایی است که در حقیقت بازساری نسخه ای به همین نام در سال 1973 است. فیلم سال 1973 را "جورج اِی رومرو" (George A. Romero) کارگردانی کرده است. گرچه در آن سال فیلم با استقبال زیادی روبرو نشد، اما اثر بازسازی شده آن در سال 2010، بسیار قابل توجه است.  این فیلم را "برک ایسنر" (Breck Eisner) کارگردانی کرده و جورج رومرو هم در کادر تهیه کنندگان همکاری داشته است تا این فیلم، بازسازی کاملی از فیلم سال 1973 باشد.
داستان فیلم حول اتفاقاتی است که در یک شهر رخ می دهد. شهری که منبع آب آشامیدنی آن با یک ماده سمی کشنده آلوده شده است. هنگامی که رفته رفته سم، اهالی شهر "اُگدن مارش" (Ogden Marsh) را آلوده می کند، کلانتر "دیوید داتون" (David Dutton) سعی می کند تا با هسرش و دو تن از شهروندان گروهی را تشکیل هد تا برای زنده ماندن و آلوده نشدن، بجنگند...
"مایکل برک ایسنر" (Michael Breck Eisner) متولد 24 دسامبر 1970 ، کارگردانی آمریکایی است که بیشتر سریال می سازد تا فیلم. موفقیتهای تجاری او باعث شد تا بتواند اولین سریال موفق خود را برای شبکه "سای فای" (SyFy: Sci Fi Channel) امریکا بسازد. یعنی سریال "مرد نامرئی" (The Invisible Man) که پیرو آن توانست یک قسمت از مینی سریال شرکت دریم ورکز، یعنی Taken را در سال 2002 کارگردانی کند. او در سال 2005 فیلم "ساهارا" (Sahara)  را ساخت که یکی از بزرگترین شکستهای مالی آن زمان هالیوود لقب گرفت!
ساخته سال 2010 او یعنی دیوانگان، دیگر مثل دیوانگان سال 1973، یک کلاسیک خنده دار نیست. دیوانگان، فیلمی است پُرتنش و خشن، همراه با رویدادهای زیرکانه اجتماعی که غیرمستقیم بیان می دارد که "سیاست"، چگونه در امریکا عمل کرده و به اجرا در می آید. گرچه سیر داستانی به فیلم کلاسیک اولیه وفادار بوده است، اما ایسنر، مقداری به خشونت آن افزوده است. روند فیلم به شما اجازه حدس زدن در مورد وقایع بوجود آمده را می دهد و شما را درگیر داستانی با کشمکشهای هیجان انگیز می نماید. این فیلم، یکی از بهترین فیلمهای ترسناک مرموز بازسازی شده ای است که در چند سال اخیر ساخته شده است.
دیوانگان، یکی از موفقیتهای دوران هنری ایسنر محسوب می شود و فیلمی هیجان انگیز، پرنشاط و البته کمی ترسناک است!

شناسه :
نام اصلي:
ايميل:
تايپ مجدد:
گذرواژه:
تايپ مجدد: