"مِه" (The Mist) فیلی در ژانر وحشت به کارگردانی "فرانک دارابونت" (Frank Darabont) است که بر اساس داستان "مه" اثر "استیون کینگ" (Stephen King) در سال ۲۰۰۷ ساخته شده ‌است.
فرانک دارابونت (Frank Darabont) کارگردان، فیلم‌نامه‌نویس و تهیه‌کنندهٔ آمریکایی است. شهرت او بیشتر به خاطر دو فیلم "رستگاری از شاوشنگ" (Shawshank Redemption)  و "مسیر سبز" (The Green Mile) است.
این فیلم داستان هنرمندی به نام دیوید درایتون، و گروهی از مردم شهری کوچک به نام (ماین) در آمریکا است که مه‌ای غلیظ و غیر طبیعی اطراف آنها را فرا می‌گیرد. پس از طوفانی سهمگین در این شهر، ابری نزدیک به زمین، در آسمان ظاهر می‌شود.
همان طور که مه کل آن ناحیه را در بر می‌گیرد، گروهی از مردم که دیوید درایتون و پسر پنج ساله اش در بین آنها هستند، در یک فروشگاه خواروبار به طور مرموزی به دام می‌افتند. مردم به زودی در می‌یابند که جمعیت زیادی از انواع موجودات ترسناک و غیر دنیایی، داخل مه وجود دارند که از طریق شکافی وارد شده‌اند که نزدیک یک پایگاه نظامی به وجود آمده‌است.
همان گونه که دنیای پیرامون این انسان‌ها به تدریج به جهنمی واقعی تبدیل می‌شود، شهروندان وحشت زده، ناامید و مستأصل می‌کوشند که از این مصیبت نجات پیدا کنند.
برای فهمیدن فیلم "مه" حتما باید با دارابونت آشنا باشيد؛ باید "رهایی از شاوشنگ"، "دالان سبز" و"مجستیک" را دیده باشید، و پس از خوش آمدن یا فاقد ارزش خطاب کردن شان، موضع خود را با کارگردان کلیشه گرایی چون فرانک دارابونت مشخص کرده باشید!
نسل نوی منتقدان و علاقه مندان سینما از هرچه تأکید و اغراق و کلیشه گرایی است، بیزارند و آن را برنمی تابند. ولی واقعاً فیلمسازی چون دارابونت را چگونه می شود نادیده گرفت؟
"مه" نیز همچون دو فیلم اول دارابونت براساس داستانی از استیفن کینگ ساخته شده است؛ نویسنده ای که فيلم هایی چون "درخشش"(استنلی کوبریک) و "میزری"(راب راینر) بر اساس داستان های او ساخته شده اند. حادثه ای به ظاهر طبیعی دیوید (توماس جین) و پسر کوچکش را به سوپرمارکت شهر می کشاند. آنجاست که معلوم می شود شهر در تسخیر موجودات ناشناخته خطرناکی قرار گرفته است. فیلم ماجرای مبارزه حبس شدگان در فروشگاه برای زنده ماندن و رهایی از شر این موجودات عجیب و غریب است.
نمی شود فیلم یا هر اثر هنری دیگری را صرف کلیشه ای بودن، طرد کرد. اصلا اگر قرار بر چنین کاری باشد، دیگر چیزی برایمان باقی نمی ماند. نهایتش آن است که باید دید فیلمساز چگونه موضوع حتی کلیشه ای فیلمش را اجرا کرده است. "مه" پر از کلیشه است: از حمله موجودات فرازمینی به انسان ها گرفته تا زنده ماندن قهرمان شکست ناپذیر داستان، از مذمت سیاست و نظامی گری گرفته تا اغراق در پلیدی و خونخواری غیرزمینی ها. تم اصلی داستان، تقسیم بندی انسان ها به دو گروه نجات یافتگان و فنا شدگان است؛ چنان که خانم کارمودی (مارشیا گای هاردن) در جایی از فیلم بدان تصریح می کند.
زنی به ظاهر روان پریش در فروشگاه حضور دارد که یک یهودی دوآتشه و متعصب است؛ مومنی که مردم شهر دیوانه اش می پندارند و او سخت بر مرام خویش معتقد و مصر است. خدایی که مادر کارمودی می پرستد خدای سخت گیر و انتقام جوی یهودیان است؛ خدایی که در طول تاریخ همواره عصبانی بوده و با دیدن شادی و رفاه بندگانش از آنها طلب قربانی می کند. موضع فیلمساز نسبت به کارمودی و خدایی که او می پرستد و تبلیغ می کند، کاملا مشخص است. برطبق اصول کلاسیک فیلمنامه نویسی، شخصیت هایی که با قهرمان خوب داستان دشمن هستند از نظر نویسنده شر محسوب می شوند ولی وقتی "الی" کوتاه قد و دوست داشتنی به ناچار خانم کارمودی را می کشد، بلافاصله توسط هیالو به طرز دلخراشی از بین می رود (توهمی از نزول عذاب بر قاتل یک شخصیت الهی)، یک کلیشه شکنی آشکار توسط فیلمساز کلیشه گرای ما.
فیلم های زیادی تا به حال از نقش نظامیان و دانشمندان( با شاخص هایی چون پنتاگون و ناسا) در گسترش امراض ناشناخته و قتل عام مردم بی گناه به دلیل انجام آزمایشات علمی سخن گفته اند که احتیاجی به نام بردن از آنها نیست. حتی در ادبیات داستانی و بخصوص ژانر علمی تخیلی هم این قضیه به وفور مورد توجه بوده است. نکته مشترک تمام این آثار، نقد تمدن بشری و دستاوردهای آن است؛ این که انسان با فراخ کردن دایره صنعت و تکنولوژی، خطری بالقوه را برای خودش تدارک دیده که هرلحظه ممکن است به جانش بیفتد. این مؤلفه در "مه" هم هست؛ اینجا هم گروهی از دانشمندان و نظامیان تصمیم گرفته اند برای آشنایی بیشتر با دنیاهای دیگر نقبی بزنند و پنجره ای رو به آنها باز کنند که به قول خانم کارمودی آن پنجره تبدیل به دری شده که موجودات خطرناک فرازمینی ازطریق آن به انسان ها هجوم آورده اند. تا اینجای کار تکراری است ولی پایان شگفت انگیز و تکان دهنده فیلم نشان می دهد که اگر قرار باشد بشر از خطرات و تهدیدات دشمنانش نجات يابد، به واسطه همین صنعت، تکنولوژی و ارتش ها اين كار صورت مي گيرد و اتفاقا تمام تلخی فیلم دارابونت نیز دراین نکته نهفته است.
کارگردانی که در آثار قبلی خود از هیچ تمهیدی برای هجو و طعن و لعن مظاهر تمدن بشری همچون سیستم قضایی،نظام مذهب و کلیسا و حتی دنیای صنعت سینما فروگذار نکرده بود، حالا به این نتیجه رسیده که اگر هم راه نجاتی باشد، در دستان همین مظاهر تمدن جدید است. باید این واقعیت تلخ را پذیرفت که قدرت هرچقدر هم که پلید و ویرانگر باشد، در دنیای امروز، تنها پناهگاه آدمی است و با تمام نفرتی که می شود از نابودی انسانیت توسط تکنولوژی و میلیتاریسم داشت، باید قبول کرد که بدون آنها بشر کاملا عریان و بی پناه است. موسیقی تیتراژ پایانی فیلم پس از دقایقی قطع می شود و ما بقیه عنوان بندی را با صدای تانک ها، ماشین های نظامی و هلي کوپترهای ارتشی می بینیم و این یعنی تاکید فیلمساز بر نجات بخش بودن تکنولوژی. یادمان نرفته که دقایقی پیش، تمام کسانی که تحت تاثیر خانم کارمودی در فروشگاه مانده بودند و از همه مهم تر آن زنی که در ابتدای فیلم برای کمک به کودکانش بی هراس از خطر بزرگ پیش رو به سمت خانه اش رفته بود، توسط کامیون های ارتش نجات پیدا کرده بودند. مه داستان نجات یافتگان و فناشدگان است و می بینید که مرز بین این دو گروه در زمانه ما چقدر مه آلود و مبهم است. این هم دومین ضد کلیشه فیلم به ظاهر کلیشه ای "مه".
پایان "مه" را اصلا نه می توان پیش بینی کرد و نه حتی پس از گذشت چند دقیقه، می توان آن را هضم کرد. تا لحظه آخر همه چیز مطابق کلیشه های رایج پیش رفته است. آدم های امیدوارتر و قوی تر خودشان را از میان آدم های معمولی و منفعل بالا کشیده اند و راه فرار را یافته اند. با وجود همه تلفات، پنج نفر از هشت نفری که به قصد فرار از سوپرمارکت بیرون زدند، سالم هستند و با ماشین دیوید به سمت رهایی حرکت می کنند و تا جایی که ماشین بنزین دارد، می رانند. حالا دیگر به یک ثبات نسبی دست یافته اند و تمام شدن بنزین ماشین هم یک اتفاق ناگهانی نبوده است که باعث وحشت و ناامیدی اعضای گروه شود. حتی صدای موجودات وحشتناک هم دیگر به گوش نمی رسد. اما ناگهان و در یک لحظه باورنکردنی....
سکانس پایانی فیلم، فریاد دلخراش دیوید است که درمیان موسیقی بی نظیر "مارک ایشام" می پرسد (معلوم نیست از کی؟!):«پس اینها چرا مردند؟»
جایی در فیلم، دیوید می گوید که اگر مردم را به شدت بترسانی، هرکاری ممکن است بکنند و لابد در آن لحظه عجیب پایانی، پنج قهرمان ما آنقدر ترسیده اند که به آن راحتی به مرگی خفت بار راضی می شوند. ولی مگر تا پیش از آن زمان خطری که تهدیدشان می کرد، کمتر بود؟ پیرزنی که آنقدر بر اوضاع مسلط است که با قوطی کنسرو زن یهودی دیوانه را سنگسار می کند و آنقدر شجاع است که وقتی در داروخانه با یکی از آن عنکبوت های آتشین روبه رو می شود بدون این که دست و پایش را گم کند به آتشش می کشد، چطور ناگهان چنان تصمیم نومیدانه ای می گیرد؟ و یا خود دیوید با آن همه خودداری و صبری که در مواجهه با جسد همسر نازنینش به خرج می دهد، چگونه قادر می شود با دست خودش پسرش را بکشد؟
شاید جواب این سوال در حد درسی باشد که اگر هریک ازما آن را دریابیم، زندگی مان را متحول می کند. خیلی بعید است که تا آخر عمرمان برای هیچ یک از ما اتفاقی مشابه آنچه در "مه" می افتد، رخ دهد. ولی این که بدانیم آن طرف تمام ناکامی هایمان صدها راه حل بوده است و ما نادیده گرفتیم شان، خیلی در ادامه زندگی کمک مان می کند؛ این که درست در لحظه ای که امیدوارترین آدم ها به ناامیدی کامل می رسند، اگر کمی دوروبرشان را بهتر نگاه کنند، کلی راه گریز و نجات پیدا می کنند و این که هرچقدر هم از زندگی مان احساس نارضایتی و ملال می کنیم، باید مطمئن باشیم که ممکن است پس از مرگ شرایطی برایمان پیش بیاید که حسرت همين زندگی زجرآور را بخوریم.
ایده افکت صدای ماشین آلات نظامی روی تیتراژ پایانی نیز، واقعا محشر است.کارگردان صادق ما وقتی قبول می کند که قدرت درعین آن که ماهیتی ضدانسانی دارد، تنها راه نجات انسان از دست دشمنانش است، پس آنقدر این حقیقت تلخ را بلند فریاد می زند که همه بشنوند.
فیلم مه داستانی تخیلی دارد و نشان می دهد که انسان ها چگونه در تنگنا دستاوردهای تمدن و انسانیت را به کنار گذاشته و به فردگرایی روی می آورند، چگونه برای تحمل سختی ها عقل را رها نموده و به مذهب روی می آورند و افراد عاقل را مجازات می کنند. این فیلم به دلیل فضاسازی های مناسب،فیلمنامه منحصر به فرد، موسیقی بسیار زیبا و فیلم برداری بی نظیرش توجه ها را به خود جلب کرد.
The Mist ، فیلمی است بزرگ، با بازی عمیق بازیگرانش، که گفته های زیادی را در فضای مه آلود خود گنجانده است. شاید این فیلم در پی اثبات این است که : «ترس، همه چیز را عوض می کند.»

"چگونه اژدهای خود را تربیت کنیم" (How To Train Your Dragon) نام یکی از انیمیشنهای سینمایی آمریکایی می باشد. این فیلم در ۲۶ مارس ۲۰۱۰ اکران شد. این فیلم بر اساس رمانی به همین نام، ساخته شده و محصول کمپانی "دریم ورکز" (DreamWorksAnimation) می باشد. کارگردانان این انیمیشن زیبا، "کریس سندرس" (Chris Sanders) و "دین دبلیوس" (Dean DeBlois) هستند.
داستان این فیلم كه بر اساس رماني از "کرسیدا کوول" (Cressida Cowell) نوشته شده است، درباره ی یک وایکینگ جوان و درمانده است که در زمانی که همه ی وایکینگ ها با اژدها ها در حال جنگ هستند، مشتاق است که یک شکارچی اژدها شود. وایکینگ ها با اژدها های که به آنها حمله میکنند مشکل دارند. در این بین نوجوانی بنام هیکاپ (پسر رئیس قبیله) قصد دارد شکارچی اژدها شود اما کسی به او اهمیت نداده و او خودش دست بکار شده است. یک روز اتفاقی یک اژدها میگیرد اما دلش برایش سوخته و آزادش میکند. اژدها با هیکاپ دوست می شود و هیکاپ قصد دارد او را تربیت کند. هیکاپ که از لحاظ ناتوانایی بدنی با بقیه فرق دارد مثل بقیه نیز فکر نمی کند او نمی تواند اژدها بکشد و این امر ماجراهایی را به دنبال دارد...
این انیمیشن که با اقتباسی از رمانهایی به همین نام ساخته شده، اولین سری از انیمیشنهایی است که قرار است از روی این سری رمان ساخته شده است.
این سری رمانها 8 تا هستند که احتمالاً قرار است 8 انیمیشن نیز از روی آن ساخته شود (البته اگر با موفقیت فروش روبرو شود، که فعلاً چنین بوده است.) عنوان و تاریخ انتشار رمانها به ترتیب زیر است:
How to Train Your Dragon (2003)
How to Be a Pirate (2004)
How to Speak Dragonese (2005)
How to Cheat a Dragon's Curse (2006)
How to Twist a Dragon's Tale (2007)
A Hero's Guide to Deadly Dragons (2008)
How to Ride a Dragon's Storm (2008)
How to Break a Dragon's Heart (2009)
هنگامی که دریم ورکز حق ساخت انیمیشن را از روی این سری رمانهای زیبا و پر فروش خرید، مشخص بود که بیش از انیمیشن "شرک" (Shrek) روی آن حساب کرده است. سطح نو و جدیدی از گرافیک انیمیشن کامپیوتری، بخصوص آن چیزی که در نسخه 3D آن دیده می شود، نوید نسل نویی را در نسخه های سه بعدی انیمیشن کامپیوتری می دهد.
تم اصلی انیمیشن "چگونه اژدهای خود را تربیت کنید" در واقع تمی است که در سال های اخیر به کمپانی دریم ورکس جواب داده و این دلیل خوبی است که آنها این تم را دنبال کنند. تقریبا این خط داستانی که : موجودات هیولایی و زشت ممکن است چنان که به نظرمی رسد خطرناک نباشند در کارتون "دیو و دلبر والت دیزنی" بسیار پر رنگ به چشم آمد و شاید شروع چنین جریان تفکری در کارتون ها بود. قبل تر از آن سراغ نداریم کارتونی راکه به این موضوع پرداخته باشد. و در ادامه، کارتون "شرکت هیولاها" (Monsters Inc.) و مجموعه "شرک" (Shrek) این خط سیر را ادامه دادند که جواب خیلی خوبی نیز از گیشه گرفتند. اما اگر کلی تر به موضوع فیلم نگاه کنیم  موضوع «نگاهی تازه به اشیاء» موضوعی است که از خیلی قبل تر به آن توجه شده است. از جمله در عرفان شرق (جمله معروف سپهری را که یادتان هست چشم ها را باید شست جور دیگر باید دید) و بسیار قابل اهمیت است که با این فیلم ها «نگاه نو کردن» رابه کودکان آموخت تا در آینده دنیایی که می سازند با دنیای کنونی فرق داشته باشد. نکته جالبی که در فیلم آمده این است که از قضا کودک این فیلم سنت شکن است و نگاهی متفاوت نسبت به اطراف خود دارد و با همین نگاه متفاوت است که میتواند محیط خود را تغییر دهد. موضوع دیگری که فیلم به آن نظر دارد موضوع نفی خشونت است. هیکاپ می توانست با کشتن آن اژدها به یک وایکینگ معمولی تبدیل شود و دیگر هیچ. اما اقرار او به این که من نمی توانم اژدها بکشم او را متفاوت کرد و نفی خشونت باعث تغییرزندگی او شد. چه بسا جنگ های بزرگی که میتوان با نگاهی این چنینی به صلح کشانید. از نظر بصری نیز کار دریم ورکس مثل همیشه عالی بود. اما تکراری بودن خط داستانی فیلم را میتوان از معایب این فیلم شمرد و همینطور در جاهایی از فیلمنامه که منطق را کنار گذاشته بود (مانند زمان حمله به کلونی اژدهایان که با یک حمله کوچک همه اژدهایان فرار کردند و اژدهای ملکه را در نبرد با وایکینگ ها تنها گذاشتند). اما بدون تردید تماشای این کارتون ساعتی فرحبخش و جذاب را برای تماشاگر پدیدار میکند که میتوانید با خیال راحت از آن لذت ببرد.
گذشته از جنبه های تکنیکی این انیمیشن، با اقتباس خوب کارگردانان چیره دست، Dean DeBlois و Chris Sanders، و تغییراتی که نه در اصل داستان داده شده، از طراحی شخصیتها گرفته تا نحوه حرکت و طراحی صحنه های اکشن، همه و همه باعث شده که به نظر این انیمیشن، بهترین انیمیشن شرکت دریم ورکز باشد و پیش بینی می شود که شماره های بعدی آن به موفقیت چشمگیرتری دست یابد.
بعد از موفقیت بزرگ این انیمیشن، هم بین مردم و هم بین منتقدین، کارگردان فیلم، کریس سندرس، اعلام کرد که قسمت دوم انیمیشن در سال ۲۰۱۳ اکران خواهد شد. پس، اژدها ها را دوست داشته باشید!...

"دوازده مرد عصبانی " (12 Angry Men) ، فیلمی درام، محصول سال 1957 امریکا است که از نمایشنامه ای تلویزیونی با همین نام، نوشته "رگینالد رُز" (Reginald Rose) اقتباس شده است. این فیلم توسط "سیدنی لومت" (Sidney Lumet) کارگردانی شده که خود برنده چندین جایزه اسکار است. همچنین، این فیلم تا کنون با اخذ نمره عالی 8.9 از 10 با 112113 رأی در رتبه هفتم بهترین فیلمهای جهان از نگاه منتقدان سایت IMDB قرار دارد. علاوه بر آن موفق به کسب 13 جایزه از جشنواره های مختلف شده و 6 بار هم نامزد دریافت جوایز گوناگون بوده است.
"دوازده مرد عصبانی " نامزد سه جایزه اسکار شد. بهترین کارگردان، بهترین فیلم و بهترین فیلمنامه اقتباسی، اما نتوانست هیچیک از آنها را بدست آورد.
"دوازده مرد عصبانی" ، ماجرای دوازده نفر اعضای هیات منصفه در جدال برای تصمیم گیری گناهکار بودن مجرمی است که متهم به قتل پدرش است.  این فیلم نمونه بارزی از مقایسه شخصیت انسانها در شرایط یکسان را دارد. مخصوصا زمانی که مسئولیت بسیار سنگینی به عهده آنها نهفته شده است. فیلم در محفل منتقدین و عموم مردم از اعتبار خاصی برخوردار است و داستان و تکنیک های وابسته به زمان نیست ، یعنی کهنه شدنی نخواهد بود و شاید اقرار نباشد که بتوان گفت این فیلم در مجموعه کلاسیک تا چندین دهه آینده به عنوان اثری بقا خواهد داشت.
تمام ماجرای فیلم در اتاق تصمیم گیری هیات منصفه می گذرد ، اتاقی که گرم و نمناک است و مزیدی بر علت عصبی بودن افراد است.
ابتدا همه اعضای هیات منصفه به غیر از یک نفر اعتقاد دارند که متهم گناهکار است و آن یک نفر هم دلیلی برای بیگناه بودن ندارد. ولی اعتقاد دارد جالب نیست که از درب بیایم تو و در عرض 30 ثانیه تصمیم بگیریم متهم گناهکار است و فقط به نفس اینکه باید درباره این مطلب صحبت بشود ، مخالفت می کند.
طبق قانون تمامی اعضا رای گناهکار بودن یا بیگناه بودن را بدهند ، بقیه اعضا تصمیم میگیرند که نظرات خود را برای شخص مخالف (Henry Fonda) بیان کنند و او را قانع به تغییر نظر بکنند... ولی این اتفاق نمی افتد و اعضای هیات منصفه لحظه به لحظه عصبانی تر میشوند و حتی با هم دعوای لفظی می کنند و حتی در یکی دو مورد با هم گلاویز می شوند! در جریان بحث شخص مخالف، کل داستان قتل از زبان اعضای هیات منصفه و به نقل از شاهد ها بازگو میشود و بیننده را با داستان و چگونگی انجام قتل آشنا می کند و به قدری جزئیات را با کلام توصیف می کند که بیننده احساس می کند صحنه قتل را مشاهده کرده ، حتی نقشه ساختمان محل قتل نشان داده می شود، ولی خود ساختمان در فیلم نشان داده نمی شود.
جالب اینجاست که در خلال فیلم یکی از اعضای هیات منصفه که اسمش برده نمی شود (نفر نهم)  "لی جِی کوب" به فیلم "مردی در کت فلانلی خاکستری" اشاره می کند که خودش در همان فیلم هم بازی کرده است! و جالب تر اینکه خود "هنری فوندا" که هم بازیگر و هم تهیه کننده فیلم بوده، حوصله نکرد فیلم را تا آخر در سینما ببیند و اواسط فیلم از اتاق بیرون می آید، ولی به کارگردان میگوید : "سیدنی ، خیلی باحاله!"
کارگردان فیلم "سیدنی لومت" از کارگردان های قدر سینماست که با فیلم های دیگرش مثل Serpico و "بعدازظهر سگی" (Dog Day Afternoon) شهرت زیادی کسب کرد.
کارگردان در این فیلم، تصمیم میگیرد تا با هرچه نزدیکتر شدن به آخر فیلم لنزهای دوربین را با لنزهایی که فاصله کانونی درازتری دارد عوض کند تا دیوارها را به میز شور، نزدیک کند و تنگنای داستان را از نظر تصویری بیشتر جلوه بدهد!
فیلمی از نوع هنوز پرطرفدار دادگاهی و نخستین اثر سینمائی لومت که دردوره خود نقطه عطفی را درسینمای هالیوود رقم زد. اصل کار تآتری بود و درزمای واقعی می‌گذشت؛ بنابراین برای حس "سینما" بخشیدن به صحنه‌ها، درمجموع، از ۳۶۵ نما بیشتر استفاده نشد. فاندا که کارتلویزیونی رز را بسیارپسندیده بود، پس از این‌که نتوانست کمپانی‌های بزرگ را به تهیه فیلمی ازآن ترغیب کند ناچار شد که خودقدم پیش بگذارد. فیلم در گیشه با شکست روبه‌رو شد. در حالی که فاندا همیشه از آن (در کنار خوشه‌های خشم جانفورد، ۱۹۴۰ و حادثه در آکس بوی ویلیام ولمن، ۱۹۴۳) به‌عنوان یکی از بهترین آثارش یاد می‌کرد.
دوازده مرد خشمگين از آثار تله و تلويزيوني كم نظيري است كه خلاف جهت پيمايش٬ راه موفقيت از تئاتر به تلويزيون و يا سينما را پيموده٬ به اين معنا كه نخست براي تلويزيون و آنهم در قالب تئاتر تلويزيوني (تله پلي) نگاشته شده (۱۹۵۴ كارگردان سيدني لومت)٬ سپس راه به سينما برده و بر پرده عريض آن موفقيت سينمايي كسب كرده (۱۹۵۷ كارگردان سيدني لومت)٬ و دست آخر٬ و باز هم به قلم رجينالد رز٬ براي صحنه تئاتر نگاشته شده(۱۹۶۴) و با موفقيت بسيار در سراسر جهان به نمايش درآمده است.
ضمناً مؤسسه فیلم آمریکا، مقام بیست و هشتم در بهترین فیلم های قرن بیستم را به این فیلم اعطا کرده است.
"دوازده مرد عصبانی " از آن نوع فیلمهای کلاسیک ساده، اما تأثیرگذار و عالی است. فیلمنامه خوب ، دیالوگهای عالی و بازیگرانی ماهر، در کنار عوامل دیگر، این فیلم را به یک کلاسیک بزرگ تبدیل کرده است. اگر قصد دارید یک کلاسیک سیاه و سفید و پرمعنا ببینید، این فیلم را از دست ندهید!

"پونیو" (崖の上のポニョ یا Gake no Ue no Ponyo یا Ponyo on the Cliff) یا در عنوان انگلیسی "پونیو روی صخره کنار دریا"، نام یک انیمیشن ژاپنی محصول سال 2008 و از محصولات "استودیو گیبلی" (Studio Ghibli) است که توسط "هایاو میازاکی" (Hayao Miyazaki) نوشته و کارگردانی شده است. پونیو، هشتمین کار میازاکی با استودیوی گیبلی است و دهمین کاری است که درزمینه انیمیشن کارگردانی کرده است. این انمیشن نیز مانند بقیه شاهکارهای میازاکی، جوایز بسیاری را برده است.از جمله این جوایز می توان، "جایزه آکادمی ممتاز ژاپن برای انیمیشن سال" (Japan Academy Prize for Animation of the Year) ، جایزه بهترین انمیشن سال ، بهترین انمیشن ملی ، بهترین کارگردانی و بهترین داستان در "هشتمین دوره جوایز انیمیشن توکیو" (8th annual Tokyo Anime Awards) را نام برد. موسیقی متن انمیشن نیز باز هم کاری است از "جو هیاسایشی" (Joe Hisaishi) که می توان گفت تقریباً آهنگساز و همکار ثابت میازاکی در تما کارهایش است. همچنین او به غیر از حضور داشتن در کارهای میازاکی، در دهها پروژه انیمیشن موفق ژاپنی، آهنگسازی کرده است.
این انیمیشن در 19 جولای 2008 در ژاپن اکران شد.سپس در 14 آگوست 2009 در امریکا و کانادا به نمایش درآمد و پس از آن نیز در 12 فبریه 2010 در انگلستان اکران عمومی شد.
پونیو، داستان یک پری دریایی کوچک و دوست داشتنی ست که روزی از محل زندگی خود دور می شود و بر اثر حادثه ای تا سرحد مرگ می رود ولی در آخرین لحظات توسط پسر کوچکی که مشغول بازی در ساحل است نجات پیدا می کند. این دو در همان اولین برخورد پیوندی قوی با یکدیگر برقرار می کنند. اما پونیو توسط نگهبان دریاها به محل زندگیش در اعماق دریا که هنوز از آلودگی زباله های انسانی در امان مانده است برگردانده می شود. پونیو که لذت محبت را چشیده است زمانی که علت ممنوعیت ورود به دنیای انسان ها را در این می بیند که آنها به طبیعت احترام نمی گذارند و آن را از بین می برند، تلاش می کند تا با استفاده از نیرویی باستانی که در طبیعت وجود دارد آلودگی را از بین ببرد. او در نهایت نیروی عظیمی را رها می کند که باعث می شود تمام شهر انسان ها به زیر آب برود و تمام آلودگی ها و حتی کینه و نفرت انسان ها از بین برود. پونیو که اکنون چهره ای انسانی پیدا کرده است در نهایت به نزد پسر و مادرش باز می گردد و این بار بیشتر لذت کانون گرم خانواده را می چشد. اما نگهبان دریاها که سعی می کند قوانین هزاران ساله ی طبیعت را اجرا بکند سعی می کند تا او را بازگرداند. این بار پری دریایی بزرگ که حامی دریاهاست به پونیو اجازه می دهد تا در جایی که دوست دارد زندگی بکند.
باز هم میازاکی داستانی تعریف می کند که در آن انسان ها به طبیعت احترام نمی گذارند و آن را از بین می برند. مسئله ی محیط زیست و حفظ آن را می توان مهمترین دل مشغولی میازاکی دانست. او تقریبا در تمام آثارش محوریت را به موضوع طبیعت و نیروی زندگی بخش آن داده است که انسان ها با طمع خود آن را از بین می برند. در آخرین ساخته اش جهان اثرش شهریست ساحلی که دریا زباله دانی شهر بزرگ به حساب می آید. نیرو های طبیعت که هر روز ضعیف تر می شوند در نهایت با تلاش موجودی کوچک امیدی دوباره می یابند و زشتی ها را از بین می برند و به انسان می فهمانند که باید به طبیعت احترام بگذارند چون که زندگیش و خوشبختیش به آن بستگی دارد.
ساخته ی «هایوئو میازاکی» یک سنت شکنی است. میازاکی از طرف بعضی از منتقدان سینمایی همیشه مورد انتقاد قرار گرفته است که در انیمیشن هایی که می سازد به خانواده نمی پردازد و یا نقش آن بسیار کم رنگ است. این مسئله که بخش اعظم مخاطبان انیمیشن ها، کودکان و نوجوانان هستند و باید برای آنها از خانواده و اهمیت آن صحبت کرد تا بحران کم رنگ شدن خانواده در جامعه ی امروز از بین برود، از دل مشغولی های سینمای روز جهان است تا حداقل کودکانی که چشم به پرده ی نقره ای می دوزند تا در دنیای رویایی سینما غوطه ور شوند در رویایی که می بینند شاهد پدر و مادر های مهربانی باشند که به کودکانشان اهمیت می دهند و برای نجات آنها هر کاری می کنند و به عنوان اصلی ترین حامیان آنها محسوب می شوند. این موضوع بیش از پیش باعث می شود تا کودکان در این طوفان رسانه های مختلف بیشتر به والدین خود اعتماد کنند. البته نمی توان میازاکی را محکوم به کم رنگ کردن خانواده دانست چون در هیچ یک از آثارش خانواده را نفی نمی کند. تنها در داستان هایی که او برای مخاطب تعریف می کند، شاهد کودکانی هستیم که به تنهایی زندگی خود و دیگران را نجات می دهند و به مخاطب خود می گویند که حتی در اوج تنهایی امید می تواند رهایی بخش همیشگی باشد و فداکاری می تواند سعادت را برای همگان حاصل کند.
پونیو در این میان فرشته ی امید انسان هاست و با قایق کوچکی در میان انسان ها گشت می زند و به آنها که خانه هایشان در زیر آب مانده است امید زندگی دوباره و زیبا را می دهد. او که یک موجود دریایی کوچک و دوست داشتنی است، با وجود جثه ی کوچکش منجی انسان ها می شود و در نهایت هم خود و هم اطرافیانش را به سعادت می رساند. این موضوع و روند داستان به نوعی امضای میازاکی محسوب می شود. او که خودش هم بارها به این مسئله اشاره کرده است، دوست دارد تا شخصیت های داستانش که همیشه کودکانی کوچک و به ظاهر ناتوان هستند با نیروی امید و معصومیت خود جهان خود را مکانی بهتر برای زندگی بسازند.
شخصیت پردازی های میازاکی از اولین فیلمش تا اکنون همیشه مورد تحسین بوده اند. تمام شخصیت هایی که او تا کنون خلق کرده است همگی بدون استثنا دوست داشتنی ترین شخصیت های انیمیشنی محسوب می شوند. فیلم های او کمتر شخصیت منفی دارند و این بار هم هیچ شخصیت بدی در داستان او وجود ندارد و همگی خوب هستند. این مسئله نه تنها باعث یک نواخت شدن فیلم او نمی شود بلکه با مهارتی که او در کارش دارد دنیایی دوست داشتنی و زیبا را به وجود می آورد که می تواند مدتها در خاطرات مخاطبانش باقی بماند.
سبک بصری فیلم میازاکی تا حد زیادی با آثار قبلیش فرق می کند. این بار طراحی های محیط و شخصیت های داستان بیشتر به نقاشی های کودکانه می ماند. همه چیز ساده است اما در همین سادگی چنان محیطی درگیر کنند خلق شده است که به جرات می توان آنرا بهترین کار میازاکی و تیم انیماتورش در استودیوی «گیبلی» دانست. آثار میازاکی همیشه چنان شاداب و سرزنده رنگ آمیزی می شوند که به نوعی می توان گفت زنگی در تمام اشیای طراحی شده ی آن جریان دارد. آخرین کار او پا را یک قدم جلو تر می گذارد و چنان هارمونی قویی از رنگ های به وجود می آورد که تماشای آن می تواند حتی بزرگترین ناراحتی ها را هم برای مدتی طولانی از بین ببرد.
اما بی شک قوی ترین مشخصه ی پونیو موسیقی قوی، تاثیر گذار و متفاوت آن می باشد. با شروع فیلم موسیقی اپرایی آن توجه را به خود جلب می کند. این روند در تمام صحنه های فیلم با یک سمفونی قوی ادامه پیدا می کند. استفاده از چنین موسیقی سنگینی برای یک فیلم انیمیشنی که بیشتر مخاطبش کودکان هستند کار جسورانه ای است. اما این کار نه تنها صدمه ای به فیلم نمی زند بلکه تاثیر آن را صد چندان می کند.
در پایان آثار میازاکی درست است که در قالب انیمیشن ساخته می شوند ولی برای تمام سنین زیبا و تماشایی هستند. با تماشای فیلم های او لذت و آرامشی در درون هر شخصی به وجود می آید که به جرات می توان گفت که در هیچ فیلم دیگری وجود ندارد.

"داستان عامه پسند" (Pulp Fiction) فیلمی به کارگردانی "کوئنتین تارانتینو" (Quentin Tarantino) و محصول سال ۱۹۹۴ آمریکا می‌باشد. این فیلم درامی جنایی با داستان غیرخطی است که نامزد دریافت هفت جایزه اسکار شامل جایزه اسکار بهترین فیلم شد. تارانتینو و "راجر آواری" (Roger Avary) توانستند جایزه اسکار بهترین فیلمنامه غیراقتباسی و همچنین نخل طلای فستیوال فیلم کن را برای فیلمنامه به‌دست آورند.
عنوان فیلم اشاره به مجله‌ها و رمانهای مصور و عامه پسند جنایی دارد که در میانه قرن بیستم منتشر می‌شدند.
هر چند داستان فیلم را می توان به سه قسمت اصلی تقسیم کرد، اما در ابتدای فیلم و قبل از تیتراژ با دو دزد به نام‌های رینگو و یولاندا آشنا می‌شویم که قصد دستبرد زدن به کافی شاپی را دارند. سپس تیتراژ پخش میشود.
بعد از تیتراژ و بین تیتراژ و داستان اول با دو آدمکش حرفه‌ای به نام‌های وینسنت و جولز آشنا میشویم که برای بدست آوردن یک کیف مرموز به یک آپارتمان می‌روند.
در آنجا با برت و دوستش و خدمتکارش مارلین (که یک سیاهپوست است) آشنا میشویم. گویی آنها به مارسلوس والاس (رئیس وینسنت و جولز) خیانت کرده‌اند و بعد از تحویل دادن کیف باید مجازات شوند.
جولز دوست برت را میکشد اما قبل از کشتن خود برت برای او آیاتی از کتاب مقدس را می‌خواند و با قبول کردن این فرضیه که خود او مرد درستکار است و باید برت را که شیطان است بکشد. او و ویسنست برت را به قتل می‌رسانند و فیلم این صحنه را قطع میکند و داستان اول آغاز میشود:
داستان اول : وینسنت وگا و همسر مارسلوس والاس
داستان با نمایی از بوچ (بروس ویلیس) شروع می‌شود که پیش رئیس ، مارسلوس والاس نشسته‌است و در ازای گرفتن مبلغی پول حاضر می‌شود به خواست رئیس در مسابقه بعدی اش شکست بخورد. سپس فیلم دوباره ادامه داستان وینسنت را می‌گیرد...
داستان دوم : ساعت طلا
داستان دوم به بوچ می‌پردازد. بوکسوری که همان طور که در قبل نشان داده شد باید مبارزه‌ای را ببازد. غرور بوچ مانع این کار میشود. بوچ تصادفا حریفش را کشته و برنده شده‌است...
داستان سوم : وضعیت بانی
با یک برش به گذشته به سکانس قبل از شروع داستان اول بازمیگردیم. یعنی همان جایی که وینسنت و جولز در آپارتمانی برت و دوستش را به قتل میرسانند. تماشاگر می‌فهمد که نفر سومی هم در آن آپارتمان بود و با یک اسلحه بزرگ در دستشویی پنهان شده بود. نفر سوم ناگهان بیرو نمیپرد و وینسنت و جولز را تیرباران میکند. اما هیچ یک از گلوله‌ها به آن دو نمی‌خورد و آن‌ها نفر سوم را می‌کشند....
در امارات متحده عربی و عربستان سعودی نسخه‌ای کاملا متفاوت از فیلم اصلی، در سینماها اکران شد. داستانهای فیلم به صورتی جابجا و مونتاژ شدند تا وقایع از لحاظ زمانی به صورت درست کنار هم قرار بگیرند!!
نقش های اصلی فیلم:
جان تراولتا در نقش وینسنت وگا. یک گنگستر نیمه حرفه‌ای. شخصیت وینسنت وگا، برادر شخصیتی به نام ویک وگا (یا آقای بلوند) در فیلم "سگ‌های انباری" (Reservoir Dogs) فیلم قبلی کوئنتین تارانتینو می‌باشد. او پس از بازی در این فیلم نامزد جایزه اسکار بهترین بازیگر نقش اول مرد شد. هر چند که به تام هنکس در فیلم فارست گامپ ساخته رابرت زمه کیس باخت.
ساموئل ال. جکسون در نقش جولز وینفیلد. نقش آدمکشی که بعد از وقوع یک معجزه می‌خواهد کارهای جنایتکارانه را کنار بگذارد. ساموئل ال جکسون به خاطر بازی در این فیلم نامزد جایزه اسکار بهترین نقش مکمل مرد شد.
اوما تورمن در نقش میا والاس. اوما تورمن به خاطر بازی در این فیلم یک چرخش بسیار خوب در کارنامه بازیگری اش ثبت کرد. او به خاطر ایفای نقش همسر مارسلوس والاس نامزد جایزه اسکار بهترین نقش مکمل زن شد. بعد از این فیلم، اوما تورمن در سری فیلم‌های "بیل را بکش" (Kill Bill) نیز با تارانتینو همکاری کرد.
بروس ویلیس در نقش بوچ. ویلیس یک ستاره مشهور و بزرگ بود اما مدت زمان کوتاهی در فیلم بازی کرد.
هاروی کیتلدر نقش وینستون ولف. کیتل در این فیلم نقش کوتاهی را ایفا می‌کند. این دومین همکاری کیتل با تارانتینو بعد از فیلم سگ‌های انباری بود. او بعد از این نیز در پروژه‌های دیگر با تارانتینو همکاری کرد.
تیم راث در نقش رینگو. نقش راث در این فیلم بسیار کمرنگ است. این دومین همکاری راث با تارانتینو بعد را سگ‌های انباری بود. او در آن فیلم در یک نقش مهم ظاهر شده بود.
کوئنتین تارانتینو در نقش جیمی. تارانتینو که کارگردان فیلم است نقش ده دقیقه‌ای دوست وینسنت و جولز را ایفا میکند.
تارانتینو سبکی در سینما به وجود آورد که قبل از او هیچ کارگردانی از استفاده نکرده بود و بعد از او هم کسی نتوانست مثل او این کارو کند. سبکی که وابسته به دیالوگ هاست. فیلمی ساخت که با دیالوگ پیش میرود. به گونه ای که حتی می شود تصویر فیلم را ندید و فقط گوش کرد. تارنتینو راهی پیدا کرد که با ظاهری طنز و کمیک حرف هائی بسیار معنی دار بزند. ظاهر فیلم بسیار متفاوت است با باطنش. در قسمت هائی از فیلم کارکتر ها بحث هائی به ظاهر بی ربط و مسخره میزنند اما در دقایقی بعد معنی و مفهوم آنها مشخص میشود. فیلممنامه ، کاری از خود تارنتینو است که اسکار بهترین فییلممنامه ارجینال هم برای او آورد. بی شک یکی از بهترین فیلمنامه های نوشته شده در تاریخ سینماست.
فیلمنامه به اصطلاح دایره ای شکل است. اثر به جا مانده از این فیلمنامه را میتوان در فیلم هائی نظیر مظنونین همشیگی ( برایان سینگر)، یادگاری – Memento ( کریستوفر نولان) مشـــاهده نمود.
او با استفاده از زوایای لانگ شات، سعی بر این دارد که فیلم را یک فیلم جنائی صرف نشان ندهد. فیلمبرداری فیلم و تدوین آن هم بسیار زیباست. اما از نکات قوت دیگر فیلم که برای هر ببیننده ای جذاب است موسیقی متن آن است. در طول فیلم آهنگ های معروف زیادی پخش میشود که همگی با توجه به لوکیشن تاثیرگذار است. از جمله لوکیشن آخر فیلم که ببیننده را بعد از اتمام فیلم لحظاتی تحت تأثیر قرار میدهد.
هاوارد هاوکس کارگردان فقید هالیوود تعریفی داره از یک فیلم خوب، او می گوید : «فیلم باید سه منظره خوب داشته باشد.
در قصه های عامه پسند ما این رو میبینیم.
کمدی و مـــوزیـــکال مانند : رقص میا و وینسنت
ناگهانی و غافلگیر کننده مانند: برگشت بوچ به خانه و مشـــاهده وینسنت.
و شفاهی مانند: دیالوگ والاس با بوچ یا دیالوگ کلنل با بوچ که کاملا تک نفری است.
هنر کارگردانی تارنتینو کاملا مشهوده حتی برای ببیننده عام. تارنتینو همیشه ظرافت خاصی در انتخاب لوکیشن ها دارد و این فـــیـــلـــم او هم نمایانگر این امر است.»
در این فیلم، دیالوگ پایه و اساس بقیه چیزهاست. کوئنتين تارانتينو به گواه مطالب گوناگوني که درباره او و کارهاي سينمايي اش در مجلات و روزنامه هاي مختلف ترجمه و نوشته شده است ، در ايران چهره شناخته شده اي است و نيازي به بازگويي آنها نيست. فيلم هاي او واجد خصوصياتي است که او را از ديگر همکارانش جدا مي مند . يکي از اين ويژگي ها، فيلمنامه قوي آنهاست. فيلمنامه هايي با داستان جذاب و غير قابل پيش بيني ، با ساختاري فکر شده و محکم . فيلم پالپ فيکشن ، که خارج از جريان استوديو هيط هاليوودي و به سبک و زباني شخصي ساخته شد، يکي از مهمترين فيلم هاي دهه نود محسوب مي شود.
تارانتینو، خود می گوید: « من نمي خواهم دروغ بگويم ، شخصيت ها بايد خودشان صادق باشند و اين چيزي است که من در بيشتر فيلم هاي هاليوودي نمي بينم. من شخصيت هايي را [در آن ها] مي بينم که پشت سر هم دروغ مي گويند ... از نظر من شخصيت ها کار خوب يا بد انجام نمي دهند ، بلکه فقط کار واقعي يا غير واقعي انجام مي دهند . اصولا نوشتن براي من مثل سفر کردن است . من بعضي از ايستگاه هاي بين راه را مي شناسم ، حالا در بعضي توقف مي کنم و در بعضي نه . از بعضي مطمئن نيستم تا اين که به آنها برسم .
نوشتن مثل راه رفتن است ، همانطور که پاها موقع راه رفتن خود به خود جلوي يکديگر قرار مي گيرند ، من هم به شخصيت هايم اجازه مي دهم که کار خودشان را بکنند . »
مهمترین جوایز و افتخاراتی که این فیلم توانست کسب کند، به شرح زیر است:
* جشنواره کن ۱۹۹۴ :
برنده جایزه نخل طلای کن برای بهترین فیلم که به کوئنتین تارانتینو تقدیم شد.
* جوایز اسکار سال ۱۹۹۴ :
برنده جایزه اسکار بهترین نویسندگی فیلمنامه سال برای روگر آواری و کوئنتین تارانتینو
نامزد اسکار بهترین فیلم سال برای لارنس بندر
نامزد اسکار بهترین کارگردانی سال برای کوئنتین تارانتینو
نامزد اسکار بهترین بازیگر نقش اول مرد برای جان تراولتا
نامزد اسکار بهترین بازیگر نقش مکمل مرد برای ساموئل ال. جکسون
نامزد اسکار بهترین بازیگر نقش مکمل زن برای اوما تورمن
نامزد اسکار بهترین تدوین فیلم برای سالی منکه
همچنین، این فیلم تا کنون با اخذ نمره عالی 8.9 از 10 با 401686 رأی در رتبه پنجم بهترین فیلمهای جهان از نگاه منتقدان سایت IMDB قرار دارد. علاوه بر آن موفق به کسب 43 جایزه از جشنواره های مختلف شده و 40 بار هم نامزد دریافت جوایز گوناگون بوده است.
در کل می توانیم بگوییم پالپ فیکشن فیلمی بسیار عالی و قطعاً بهترین فیلم دهه 90 است، یا، حتی بیشتر....!!

"آواتار" فیلمی علمی-تخیلی،سه ‌بعدی و امریکایی-بریتانیایی است که توسط کارگردان بزرگ هالیوود، "جیمز کامرون" (James Cameron) نوشته و کارگردانی شده است. این فیلم 10 دسامبر در لندن و در تاریخ ١٨ دسامبر ٢٠٠٩ در امریکا به اکران در آمد.
آواتار محصول کمپانی آمریکایی "فاکس قرن بیستم" (20th Century Fox) است. آهنگساز موسیقی این فیلم، هنرمند با سابقه و سرشناس، "جیمز هورنر" (James Horner) است که از آثار قبلی او می توان آهنگسازی فیلم Titanic، Braveheart، A Beautiful Mind، Apollo 13، Aliens و بسیاری از آثار برجسته دیگر را نام برد. "استنلی وینستون"(Stanley Winston) یکی از بهترین سرپرستان جلوه های ویژه و با کارنامه ای درخشان، که آثاری همچون تمام سری های فیلم Terminator، تمام سری های Jurassic Park، Aliens، سری های Predator  ، Iron Man و بسیاری دیگر در آن دیده می شود نیز، تا قبل از مرگش به جیمز کامرون در زمینه طراحی این فیلم کمک می‌کرده است.
در سال 1994 کامرون شروع به نوشتن فیلمنامه آواتار کرد (پس از پایان کارش بر روی فیلم تایتانیک) و یک سال بعد آن را در 114 صفحه به پایان رسانید. البته شاید تعجب کنید که چرا فاصله زمانی تا ساخت و اکران تا این حد زیاد بوده است؟! کار ساخت فیلم قرار بود در 1999 به پایان برسد، اما تمام ماجرا به خاطر یک جمله کامرون متوقف شد، و آن این بود: (( نیاز است که تکنولوژی ارتقا پیدا کند )). در سال 2006 کامرون فیلمنامه را گسترش داد و در کلام آن تغییراتی ایجاد نمود. این فیلم چندین سال در دست ساخت بوده است و در لس‌آنجلس، نیوزیلند و خلیج مکزیک فیلمبرداری شده ‌است.
سال ۲۱۵۴ میلادی است، و زمینیان مشغول تشکیل مستعمرات در اقمار ستاره رجل قنطورس" (Alpha Centauri) هستند یعنی در جایی که 4.4 سال نوری از زمین فاصله دارد. سیاره "پاندورا" (Pandora) یکی از این اقمار است که حاوی تنوع خارق‌العاده‌ای از حیات وحش فرازمینی است، و جوی غیر قابل استشمام برای انسانها دارد، و همچنین محیطی فیزیکی در تضاد با طبیعت فیزیکی انسانها دارد. با اینحال انسانها بدلیل وجود منابع طبیعی این سیاره سخت متوجه آن شده‌اند. از میان جانداران بومی این سیاره موجوداتی شبه ‌انسان هستند بنام "ناوی" (Na'vi)، با قدی حدود 2.74 متر، با دُم و استخوانهایی بسیار محکم که پوستی آبی رنگ دارند و از نظر پیشرفت فنی دارای سطح بسیار پایین‌ تری از زمینیان و ظاهراً نیمه متوحش هستند، اما دارای فرهنگی بسیار غنی و کلی نگر هستند که کاملا با سیاره خود در حالت تعادل قرار دارند. پاندورا دارای سیستم حیات وحش نامتعارفی است، بطوریکه سیاره و تمام موجوداتش دارای یک شبکه عصبی مشترک بوده و با هم در ارتباطند. ناوی‌ها از طریق نقاط اتصالی در موهای خود، ازطریق خودآگاهی به اسب‌ های خود متصل می‌شوند، و همچنین درختان جنگل از طریق ریشه‌های خود اتصال عصبی با یکدیگر دارند. محیط پاندورا محیطی است که دانشمندان بشری در فیلم را سخت تحت تأثیر قرار داده، و محیط منحصر به فرد این دنیا، مرزهای بین علم و عرفان را درهم می‌نوردد. منابع طبیعی که بشر در این سیاره بدنبال آن است "اونبتانیوم" (unobtanium) نام دارد. این ماده نوعی سنگ کانی مرموز است که دارای خواص میدانی عجیبی است، بطوریکه باعث ظهور آثار پادگرانشی و اختلال میادین الکترومغناطیسی می‌شود. در فیلم، زمینیان بمنظور تصرف منابع سرشار پاندورا (سیاره ناوی‌ها)، آماده برای اشغال نظامی و استفاده از قوه قهریه می‌شوند که منجر به نابودی خانه و کاشانه ناوی‌ها و محیط زیستشان خواهد گشت. ناوی‌ها اکنون در معرض انقراض قرار دارند. اما از سوی دیگر گروهی از انسان‌های دانشمند مشغول آزمایش پروژه‌ای بنام "آواتار" (AVATAR) هستند که در آن با علم ژنتیک بدن‌های ناوی مصنوعی در آزمایشگاه خلق کرده، و خودآگاهی انسانی را بعنوان رانندهٔ آن بدن، بطور موقت درون آن جسم منتقل یا قالب کرده تا بتوانند از این طریق با فرستادن جاسوسانی به داخل جماعت ناوی‌ها، فرهنگ و تمدن آنان را بشناسند. "جِیک سالی" (Jake Sully) به بازیگری "سم ورتینگتن" (Sam Worthington)، سربازی جانباز بر روی ویلچر است که هنگام خدمت در تفنگداران دریایی ایالات متحده آمریکا از ناحیه دو پا فلج شده‌است. هنگامی که او را برای پروژه آواتار بعنوان هدایتگر یکی از بدن‌ها بکار می گیرند، او طبق مأموریتش سعی در رخنه کردن در ناوی ها و کشف رموز و اطلاعات سرّی آنان می‌پردازد. اما تدریجاً طی ماجراهایی با "نیتیری" (Neytiri) (با صدای "زویی سالدانا"(Zoë Saldaña))، شاهزاده و دختر بزرگ قبیلهٔ ناوی‌ها تدریجاً پیوند عاطفی برقرار می‌کند و رفته رفته پی به عمق زبیای فرهنگ بومیان برده، و سعی می‌کند به آنها کمک کند، تا جایی که مجبور است نهایتاً در برابر نسل انسانهای غاصب، یعنی نوع خودش، قرار گیرد.
جیمز کامرون در این فیلم از گنجاندن اشاره‌های سیاسی هیچ ابایی از خود نشان نداده است. محور فیلم حول موضوع دستیابی به منابع طبیعی بسیار با ارزشی بنام "اونبتانیوم" (unobtanium) است که نمادی است از حرص و طمع بشری، که نژاد انسانی را برای تصرف آن منابع وادار به جنگ با موجودات بومی سیاره پاندورا کرده است.
سرهنگ "مایلز کواریچ" (Colonel Miles Quaritch)، فرمانده عملیات نظامی در فیلم به بازیگری "استیون لنگ" (Stephen Lang)، بومیان ناوی را (که شباهت بدون اشتباهی به سرخپوستان آمریکایی دارند.) وحشی می‌نامد، و استفاده وی از واژگانی همچون "شوک" و "هیبت"، "مبارزه با تروریسم"، و "حمله پیشگیرانه" یادآور وقایع جنگ عراق است.
فیلم همچنین در رساندن پیغامی در دفاع از محافظت از محیط زیست کاملا واضح و رسا است.
آوانار فیلمی است که کامرون برای ساختن آن از دهه 1990 تا کنون منتظر بوده است تا تکنولوژی برای ساخت جلوه های ویژه آن به سطح مطلوب برسد.البته نمی خواهم وارد بحثهای تخصصی در این زمینه شوم، ولی در این فیلم از تکنولوژی جدید برای تبدیل همزمان حرکت فرد به کارکتر مجازی و انیمیشن در کنار حضور همزمان آیتمهای مجازی دیگر صحنه استفاده شده است. این تکنولوژی به کامرون امکان داد که حرکت همزمان کارکترهای مجازی و انیمیشن فیلم را با دیگر صحنه های اصلی و کارکترهای واقعی بصورت همزمان (Realtime) مشاهده کند. مانند یک محیط بازی سه بعدی که البته بسیار قوی بوده و کارکترها و هر آنچه در آن است را می توان با دقیقترین و کوچکترین حرکات ملاحظه و البته همزمان ویرایش نمود! او به "پیتر جکسون" (Peter Jackson) و "استیون اسپیلبرگ" (Steven Spielberg) نیز اجازه داد تا از نزدیک این تکنولوژی جدید را تست کنند. همچنانکه اسپیلبرگ و "جرج لوکاس" (George Lucas) در سر اغلب صحنه ها به مشاهده چگونگی کار کامرون با این تکنولوژی می پرداختند!
آواتار با عبور از مرز فروش کلی 2,727,224,990 دلار توانست فیلم‌های شوالیه تاریکی، دزدان دریایی کارائیب: صندوق مرد مرده ، ارباب حلقه‌ها: بازگشت پادشاه و تایتانیک را پشت سر بگذارد و پرفروش ترین فیلم تاریخ سینما لقب بگیرد.
همچنین در جوایز گلدن گلوب 2010، آواتار توانست جایزه بهترین فیلم درام سال 2009 و بهترین کارگردانی را از آن خود نماید. این فیلم همچنین نامزد 9 جایزه در مراسم اسکار 2010 (82nd Annual Academy Awards) نیز بود که موفق به کسب سه جایزه بهترین فیلمبرداری، بهترین کارگردانی هنری و بهترین جلوه‌های ویژه شد.
در آخر باید گفت که بازگشت جیمز کامرون به عرصه سینما، بسیار قدرتمندانه بوده است. آواتار مفهومی سحرآمیز است که باید آن را دید و قابل شرح نیست و به جرأت می توان گفت که یکی از بهترین فیلمهای جهان در سی سال اخیر است!

"جزیره شاتر" (Shutter Island) نام فیلمی روانشناسانه، رمزآلود و هیجان انگیز، ساخته "مارتین اسکورسیزی" (Martin Scorsese) است که در سال ۲۰۰۹ ساخته شده و در ۱۹ فوريه ۲۰۱۰ اکران شد. در این فیلم "لئوناردو دی کاپری" (Leonardo DiCaprio) و همانند ۳ فیلم قبلی اسکورسیزی یعنی "دار و دسته‌های نیویورکی" (Gangs of New York) ، "هوانورد" (The Aviator) و "مردگان" (The Departed) در نقش اول حضور دارد. جزيره شاتر اقتباسی است از رمانی با همين نام نوشته "دنیس لهان" (Dennis Lehane) که در سال ۲۰۰۳ منتشر شد.
این فیلم محصول کمپانی پارامونت و کلمبیاست و برخلاف سه فیلم قبلی این کارگردان چیره دست با بازیگر ثابتش دیکاپریو، که مضامین گوناگونی چون جنایی، مافیایی، تاریخی و بیوگرافی را تجربه کرده بودند این بار فیلم جدیدشان، جنبه‌ای هیجانی ، دلهره آور و تا حدودی ترسناك دارد.
داستان فیلم از آنجه شروع می شود که در سال 1954، "تدی دنیلز" (Teddy Daniels) مارشالی است که به همراه همکار خود "چاک" (Chuck Aule) به جزیره ای به نام شاتر اعزام می شوند تا به موضوع گم شدن زندانی روان پریش و جنایتکاری که توانسته است با وجود اقدامات امنیتی از زندان فرار کند، رسیدگی کنند. با وقوع توفانی شدید، این دو مارشال در جزیره گیر می‌افتند. آنها برای رسیدگی به پرونده یک سری قتل و فرار مذنون دیوانه از یک تیمارستان به این جزیره سفر کرده اند. اما در طول رسیدگی به این پرونده اتفاقاتی در تیمارستان می افتد...
بعد از " مردگان " که توانست اسکار بهترین کارگردانی را برای "مارتین اسکورسیزی" به ارمغان بیاورد دیگر از مارتین اسکورسیزی خبری نبود (وی در این مدت فقط مستند و فیلم کوتاه و... می ساخت.) و اکنون بعد از 4 سال از آخرین ساخته سینمایی اش وی فیلمی را ساخته که کاملاً امضای خودش را بر روی آن حک کرده است. فیلم براساس داستانی از دنیس لهان ساخته شده است ، نویسنده ای که تعدادی از داستانهایش مانند "رودخانه مرموز" (ساخته "کلینت ایستوود") یا "Gone Baby Gone" (ساخته "بن افلک")  تبدیل به فیلم شده است. اما "جزیره شاتر" داستان چندان تازه ای برای گفتن ندارد. مارشالی است که به جزیره ای اعزام می شود و متوجه می شود که هیچ چیز سر جای خودش نیست و پشت پرده خبرهایی است. این طرح داستان را شاید بارها شنیده باشید و فیلمهای بسیاری هم مانندش دیده باشید اما چیزی که این فیلم را متمایز از بقیه می کند وجود "اسکورسیزی" در تمام لحظه های فیلم است. اسکورسیزی، بجای اینکه یک فیلم تریلری با داستان صد بار گفته شده ! را به تماشاگر ارائه کند بیشتر فیلم را به سمتی پیش برده است که فرق بین شخص دیوانه داستان و انسانهای سالم را به چالش بکشد! در واقع تدی در این فیلم دارای مشکلات زیادی است که از جمله آنها می توان به میگرن ، مرگ همسرش و اعتیاد وی به انواع مشروبات اشاره کرد که بعضاً این سوال را در ذهن تماشاگر ایجاد می کند که آیا این آدم دیوانه است یا بیماری که در جستجوی او هستند؟! این همان هنری است که فقط از دست "اسکورسیزی" بر می آید. یعنی بها دادن به شخصیت پردازی در فیلمها و به چالش کشیدن شخصیت های داستانهایش که البته این بار نیم نگاهی هم به ژانر ترسناک داشته است.
شخصیتی که تماشاگر به عنوان تد در فیلمی می شناسد نمایانگر فردی است علی رغم داشتن مشکلات عصبی سعی در پیدا کردن یک فرد دیوانه دارد! ضرباهنگ فیلم همانی است که از اسکورسیزی انتظار می رود، فیلمبرداری منحصر به فرد و البته پایان فیلم که احتمالاً بیشتر افراد با آن مشکل پیدا خواهند کرد!  که همگی باعث می شود تماشاگر بجای اینکه بگوید : این فیلم تکراری است ! بگوید : این فیلم ، فیلم اسکورسیزی است. "دی کاپریو" در این فیلم به مانند همه فیلمهای که با اسکورسیزی کار کرده است خوش درخشیده و توانسته به خوبی شخصیت تدی را جان بدهد. این چهارمین بار است که وی تحت رهبری اسکورسیزی قرار می گیرد و بدون شک موفقیت های هنری اش را مدیون اسکورسیزی است. "مارک رافالو" (Mark Ruffalo) نیز به خوبی توانسته است بازی نرم و روانی را ارائه دهد. رافالو از جمله بازیگرانی است که علی رغم داشتن توانایی های زیاد همواره در فیلمهای مهم، نقش های مکمل بازی کرده و در این فیلم نیز به خوبی همیشه، نقشش را ایفا کرده است و بالاخره بازیگران زن فیلم که همگی بازیگران قابلی هستند و البته اسکاری! . "پاتریشیا کلارکسون" (Patricia Clarkson) و "میشل ویلیامز" (Michelle Williams) که بازیهای بسیار خوبی از خود به نمایش گذاشته اند.
پیچیدگی ذهن و روان انسان در فیلم به زیبایی به تصویر کشیده شده است. اینکه در قالب ذهن آدمی هر داستان و سناریوی قابل باوری ممکن است بوجود آید.
در ابتدا اعلام شد كه جزيره شاتر در ۲ اكتبر ۲۰۰۹ اكران می‌شود. اما بعد از مدتی "پارامونت پيكچرز" (Paramount Pictures) رسما اعلام كرد كه اكران فيلم به ۱۹ فوريه ۲۰۱۰ خواهد افتاد. در خود وبگاه رسمی فيلم نيز اين امر تأييد شد. در واقع زمان اکران فیلم با "یک مرد جدی" (A Serious Man) عوض شد. که در واقع با این تعویق اکران، فیلم شانس خود را در مراسم اسکار 2009 با توجه به اینکه اکرانش به سال بعد موکول شد از دست داد! در حالی که گمانه زنی های بسیاری میشد که این همکاری اسکورسیزی با دیکاپریو نیز، همچون سه کار قبلیشان یکی از شانسهای مسلم کاندیداتوری برای اسکار، در رشته های مختلف به خصوص بهترین فیلم ، کارگردانی و بازیگر نقش اول باشد. با این وجود بسیاری با یاد آوری فیلم تحسین شده "سکوت بره ها" در سال 1991 که همچین شرایطی را مثل جزیره شاتر تجربه کرد و با وجود اکران در اوایل سال توانست اسکار های آخر سال را درو کند و همچنین فیلم "مهلکه" (The Hurt Locker)، معتقدند که جزیره شاتر هم شاید موفق شود که در سال 2010 تاریخ را تکرار کند؟!
شاید این فیلم جزو بهترین های "اسکورسیزی" جایی نداشته باشد اما بدون شک فیلمی است که می تواند تماشاگر را بعد از 4 سال به حال و هوای یک فیلم  اسکورسیزی ای برگرداند و این را فراموش نکنید که این فیلم در مقایسه با فیلمهای خود "اسکورسیزی" فیلم ضعیف تری است و نه در مقایسه با فیلمهای دیگر! این فیلم از آن دسته فیلمهایی است که باید آن را دید و بدون شک یکی از بهترین فیلمهای سال 2010 است.

"داستانی درباره دو خواهر" (A Tale of Two Sisters)، یا (장화, 홍련 Janghwa, Hongryeon literally 'Rose Flower, Red Lotus') ، یک فیلم ترسناک روانشناختی کُره ای است، محصول سال 2003 و به کارگردانی "کیم جی وون" (Kim Ji-woon) است.  این فیلم همچنین با الهامی از افسانه "Janghwa Hongreyon-jon" ساخته شده است. این فیلم برای اولین بار در جشنواره جوایز فیلمهای فانتزی بین المللی در سال 2004 به نمایش درآمد و با استقبال بسیار مثبتی روبرو شد. و توانست جایزه بهترین فیلم آن جشنواره را از آن خود کند. این فیلم، پرفروش ترین فیلم ترسناک کُره ای و همچنین اولین آنهاست که در پرده سینماهای امریکا به نمایش در آمد. نمایش این فیلم آنقدر در امریکا تأثیرگذار بود که امریکاییها یک نسخه دیگر با نام "ناخوانده" (The Uninvited) را از روی آن ساخته و در سال 2009 اکران نمودند!
مدتهاست که سينماي نوين شرق آثاري با مقبوليت گسترده توليد مي کند. آثاري که جدا از بحث هنري ، جذابیتهاي کافي براي جذب مخاطب جهاني دارند. انبوه بازسازي هايي که از داستانها و فيلمهايي آنها صورت گرفته مصداق اين مدعاست. سينمای مشرق زمين، بسیار قابل توجه است. آثار بزرگاني همچون وونگ کارواي و کيم کي دوک که اوليشان با "در حال و هواي عشق" يکي از ماندگار ترين و شيرين ترين خاطرات سينمايي کسانی که آن را دیده اند را رقم زده است. در کنار اين بزرگان، توليد محصولات صرفاً تجاري مانند "حلقه" و همانند هايش توانست اين گونه ي سينمايي را براي مخاطب عام جهاني هم جذاب بگرداند. فيلمهایي که شايد در میانشان تنها "حلقه" جذابيتي تکرار ناشدني داشت و باقي چيزي بيش از تکرار مکررات نبودند. اما در اين بين اثري نظرها را به خود جلب کرد، فيلمي با داستان غير خطي که ذهن تماشاگر را بشدت درگير کرده و او را مجاب به ديدن چند باره ي اثر مي کرد.
"داستانی از دو خواهر" در ظاهر فيلمي ديگر بسان "کينه" ها و "حلقه" ها ست ولي يک تفاوت اساسي با باقي آثار دارد و آن اين است که قصد فيلم صرفاً ترساندن نيست بلکه درگير کردن تماشاگر و در حقيقت بازي دادن اوست، بهتر است بگوییم  "داستانی از دو خواهر" يک تريلر روان شناختي خشن است نه يک فيلم صرفا ترسناک !
کارگردان اين فيلم کیم جی وون سبک روايت داستانش را بسيار پيچيده و توي در توي انتخاب کرده ولي در ضمن اين پيچيدگي ها کليدهاي بسيار ي براي درک داستان قرار داده است کليد هايي که در نخستين بار تماشاي فيلم نمي توان انتظار درک آنها را داشت و فقط در ديدن چندباره ي اثر است که به وضوح آشکار مي شوند.
" داستانی از دو خواهر" روايت زندگي دو خواهر است که مادرشان بدليل مشکلات روحي و رواني خودکشي کرده و اکنون آنها ناچار به زندگي با نامادري خود هستند زني که با ورود خود زندگي آرام آنها را نابود کرده و از ديد آنها مسبب اصلي خودکشي مادرشان است و يک پدر که نسبت به حوادث رخ داده بي اطلاع ست يا سعي به بي توجهي مي کند. بازگشت دو خواهر بعد از مدتها به خانه و تقابل آنها با نامادري حوادث عجيب و غير طبيعي اي را رقم مي زند. اما اين صورت ظاهري داستان است و اساساً داستان چيز ديگريست. شايد شبيه ترين آثار معاصر به اين فيلم "جاده مالهالند" شاهکار لينچ و يا حتي "هويت" اثر جيمز منگولد باشد. آثاري که تغيير هويت شخصيت اصلي فيلم را محور داستاني خود قرار داده بودند. همان چيزي که در اين اثر هم، اساس فيلم را تشکيل داده است.
ديالوگهاي مضمون داري که بجهت راهنمايي تماشاگر در فيلم گنجانده شده بسيار بجا استفاده مي شود ديالوگهايي که هر کدام در جايي خاص و با هدفي از پيش تعيين شده مقرر شده اند:
"مي دوني چي واقعاً ترسناکه؟ اينکه بخواي چيزي رو فراموش کني، ولي نمي توني، چون اون مثل يه روح هميشه دنبالت هستش."
يا ديالوگ انتهايي فيلم " يک روز براي اين کارت تأسف خواهي خورد".
همزماني بعضي اتفاقات و يا تکرار شدن بعضي از کارها ايده جالبي است که براي بازي با ذهن تماشاگر بکار برده شده است. بزرگترين مشکل داستاني در فيلم حضور کمرنگ و غير واقعي پدر به عنوان يکي از شخصيتهاي ثابت فيلم است که چندان با مشکلات فرزندان خود همراه نمي شود البته در ديدن چند باره صحنه ها بخوبي به دليل اين نوع حضور پي مي بريم، صحبتهاي اندک و البته کوتاه پدر با فرزندانش و سوالهاي او در مورد علت رفتار هاي دخترش و نحوه ي برخورد سرد او با اين قضايا و همچنين صحبتهاي پشت تلفن در ابتدا و انتها همه و همه در راستاي بيان حقيقت داستان قرار داده شده است.
اما موسيقي فيلم هم جذاب و تأثير گذار است موسيقي آرام و دلنشين که با تغيير شرايط داستاني بخوبي تغيير تم مي دهد و حس ترس و دلهره را القا مي کند. فضاسازي خنثي و سرد، استفاده ي از تغيير رنگ آبي به قرمز براي بيان تغيير شرايط داستان بسيار جذاب بکار رفته است.
سبک روايت فيلم هم به گونه اي است که در ميانه هاي آن ديگر تماشاگر نسبت به درست بودن چيدمان قطعات پازل و معماي داستان در ذهنش چندان احساس اطمينان نمي کند و اينجاست که به ناچار به ديالوگها و صحنه هاي ابتداي فيلم رجعت مي کند تا سررشته ي داستان فيلم را دوباره در دست بگيرد ولي با پيش رفتن فيلم خود را بيشتر در گرداب افکار کارگردان گرفتار مي بيند و آنگاه سعي در چيدن صحنه ها و حوادث بر اساس خواست خود مي کند و هر چه جلوتر مي رود نااميد تر شده و سرانجام خود را به پديدآورنده اثر مي سپارد تا او خود، داستان را برايش تعريف کند و اين همان هدف سازندگان اثر است که در انتها بخوبي بدان نائل مي شوند پاياني که خالق اثر با روايت ملايم و تأثير گذارش به ناتواني ما در درک آن فخر مي فروشد و تماشاگر بهت زده را فقط به ستايش از خود وا مي دارد.
درست است که "داستانی از دو خواهر" يک اثر برجسته ي سينمايي نيست ولي در جايگاهي بالاتر از يک فيلم معمولي قرار مي گيرد در حقيقت فيلمي است که بايد ديد و با آن درگير شد و لازمه ي آن تماشا در شرايطي مناسب از لحاظ روحي و حسي است نه در هنگام خستگي و يا حتي براي تفريح و سرگرمي. چون در غير اين صورت حتي ديدن بيش از نیمي از فيلم هم ميسر نخواهد بود.
به نظر بسیاری از بینندگان فیلم ،داستان دو خواهر یکی از پیشرفته ترین فیلمهای ژانر وحشت شرقی است که اثبات میکند فیلمهای ژانر وحشت شرقی، همان چیزی است که شما نیاز به دیدن آن دارید.

"شاهزاده پارسی : شن های زمان"، فیلمی سینمایی است که از اواخر ماه مه ۲۰۱۰ در سینماهای جهان به نمایش درآمده ‌است. این فیلم بر پایهٔ یک بازی ویدئویی به همین نام ساخته شده و "جیک جیلنهال" (Jake Gyllenhaal) نقش اول آن است.
تهیه‌کنندهٔ این فیلم "جری بروکهایمر" (Jerry Bruckheimer) است، و "مایک نیوول" (Mike Newell)، که قسمت چهارم فیلم هری پاتر، یعنی جام آتش (Harry Potter and The Goblet of Fire) را ساخته بود، آن را کارگردانی می‌کند. پیش‌نویس فیلم‌نامه، توسط جردن مکنر، خالق سری شاهزادهٔ ایران نوشته شده است.
شن‌های زمان یک فیلم ژانر اکشن است، اما در ساخت فیلم سعی شده است از عناصر جالبی از داخل بازی استفاده شود تا برای بینندهٔ آن یک تجربهٔ کاملاً تازه باشد. فیلم‌نامه‌ای برای این فیلم، در دو سایت مستقل، گذاشته شد که البته اعتبار این فیلم‌نامه هیچ‌وقت تأیید نشد، ولی برخی قسمت‌های آن تقریباً اعتبار لازم را دارند. بعلاوه این فیلم در مراکش و لندن فیلمبرداری شده است.
داستان فیلم، مخصوصاً برای آنهایی که سری بازی ها را بازی کرده اند، بسیار جذاب است. "الموت" (Alamut) شهریست زیبا و مقدس که توسط یک شاهدخت بنام "تهمینه" (Princess Tamina) حکومت می‌شود. "گرسیو" (گرسیوز) (Garsiv)، ولیعهد امپراتور ایران، به پیشنهاد "نظام" (Nizam)، وزیر شاه، به شهر الموت حمله کرده و آن شهر مقدس را پس از هزار سال تسخیر می‌کند. کاهنان الموت قرن‌هاست خنجری در خفا نگاه می‌دارند که هرکس به این خنجر اسطوره‌ای دست یابد، می‌تواند زمان را به عقب برگرداند و سرنوشت جهان را تغییر دهد. این خنجر قدرت این را نیز دارد که جهان را به نیستی بکشاند، چرا که شن و ماسه‌ای که درون این خنجر قرار دارد قابلیت کنترل زمان را دارد. بنابراین کاهنین الموت خنجر را مخفی نگاه می‌دارند تا بدست نااهل نیفتد. اما اینک با تسخیر شهر بدست سپاه امپراتور ایران، خنجر طی ماجراهایی تصادفا بدست "دستان" (Prince Dastan)، پسرخوندهٔ امپراتور ایران می‌افتد.
در جشنی که به افتخار این پیروزی صورت می‌گیرد، شاه ایران بطور مرموزی توسط ردایی طلسم‌شده به قتل می‌رسد، و درباریان انگشت اتهام را بسوی دستان دراز می‌کنند، چرا که او ردا را بر تن شاه کرده بود. اما او که بی‌گناه است، متواری می‌شود. تهمینه نیز به منظور پس گرفتن خنجر از قصر گریخته، و او را تعقیب می‌کند. دستان بزودی پی به قدرت هولناک خنجر می‌برد، و سعی می‌کند «نظام» را خبردار کند. نظام تنها کسی است که دستان به او اعتماد دارد. اما هنگام ملاقات با او متوجه می‌شود که نظام در قتل شاه دست داشته است. دستان باز متواری می‌شود، و مجبور می‌شود با تهمینه متحد شود. نظام، مامورین مخفی بنام حشاشین را برای قتل آنان می‌فرستد که در فن جادو و نیروهای اهریمنی خبره‌اند. دستان متوجه می‌شود که نه تنها نظام قصد جانش را کرده بوده، بلکه به کمک "حشاشین" (Hassansins) قصد دارد با روان‌کردن توفان شن و ماسه (که توسط همان خنجر آغاز می‌شود) سرزمین و تمدن جهانیان را نابود گردانیده، و حکومتی نو بر جهان روا کند.
دستان به‌کمک دوستان تازه یافته‌اش متوجه می‌شود که رسالت اصلی او این است که خنجر باستانی را، که رمز پایداری جهان است، از دست دشمنان دور نگاه داشته، و نظام را در این راه رسوا کند. اما او رفته رفته عاشق تهمینه می‌شود، اما در این بین، مامورین حشاشین موفق به ربودن خنجر می‌شوند، و تهمینه و دستان مجبور می‌شوند به الموت بازگردند، تا جلوی استفاده خنجر توسط نظام را بگیرند….
البته نکته قابل توجه مهمی نیز در این فیلم وجود دارد: «شمشیری که نباید به دست بیگانگان بیافتد.» البته که در اسطوره‌ها و افسانه‌های ایرانی «شمشیر» چنین قداستی ندارد، و طبیعی است، فیلم‌های تاریخی هالیوودی، نوستالژی اروپا و به ویژه انگلستان را دارند. این عنصر هم احتمالاً از افسانه شاه آرتور یا داستانهای مشابه آن وام گرفته شده است. این داستان، از ایران فقط زمینه تاریخی آن را یدک خواهد کشید. فیلم 150 میلیون دلاری نیوال در ردیف تولیدات عظیم هالیوود می ‌گنجد. نیوال که کارگردانی این فیلم را به عهده دارد، در رزومه خود کارگردانی فیلم‌های «هري پاتر و جام آتش»، «داني براسكو» و «چهار عروسي و يك عزا» را به ثبت رسانده است. او که نخستین فیلم خود را در سال 1977 کارگردانی نموده، در سال 1985 برنده جایزه جوان فستیوال فیلم کن به خاطر فیلم رقص با یک غریبه شد. وی در این درام به سرگذشت راث الیس، آخرین زنی که در بریتانیا اعدام شد، می‌پردازد.
جیک گلنهال، بازیگر زودیاک؛ "جما آرترتون" (Gemma Arterton)، "بن کینگزلی" (Ben Kingsley) و "آلفرد مولینا" (Alfred Molina) بازیگران فیلم «شاهزاده پارسی: شن‌های زمان» هستند و جری بروکهايمر، تهیه‌کننده آن، پیش از این تريلوژی پرفروش «دزدان دريايی کارائيب» را تولید نموده بود. تمام اینها، به اعتبار این فیلم و اهمیت آن به عنوان یک پروژه هالیوودی گرانقیمت می افزاید.
تشابه‌های زیادی بین داستان فیلم، و نوشتارهای تاریخی ایران دیده می‌شود. سازندگان فیلم داستان را بر اساس قصهٔ مشهور حسن صباح، خواجه نظام‌الملک طوسی، و سلطان ملک‌شاه سلجوقی نوشته‌اند، اما بر بسیاری از جزئیات دست برده و آن را تغییر داده‌اند، و بنظر می‌رسد که با درهم آمیختن عناصر فرهنگی متفاوت، سعی در رنگارنگ جلوه دادن فضای داستان دارند:
نام «دستان»، قهرمان فیلم، برگرفته از دستان (زال پدر رستم)، از پهلوانان شاهنامه است. با اینحال شخصیتش بی‌شباهت به علی‌بابا و چهل دزد بغداد در داستان هزار و یک شب نیز نمی‌باشد.
تهمینه در شاهنامه نام همسر رستم است. «تهمینه» در فیلم، در الموت حکومت می‌کند، و نهایتا در داستان نیز مجذوب دستان می‌شود. کاهنین آن شهر نیز لباس زرتشتی بر تن دارند، اما از سوی دیگر شهر الموت با سبک معماری گورکانیان هند بنا شده است.
حشاشین برای خود قلعه‌ای جداگانه دارند (که هیچ ربطی به الموت در داستان ندارد)، و در آن تمرینات جادو و سماع می‌کنند. نام این گروه در فیلم Hassansin قید شده، که تلفیقیست از دو نام Hashshashin (حشاشین به انگلیسی) و Hasan (نام کوچک حسن صباح در انگلیسی). در فیلم، رهبر گروه حشاشین شخصی اهریمنی است که احتمالا (با برداشت‌های شخصی فیلمسازان) از روی شخصیت تخیلی حسن صباح (و تا حدودی هم ضحاک) الگوبرداری شده. او کور است، اما جهان را می‌بیند، و در آستین خود مار می‌پروراند. او با وزیر شاهنشاه ایران، «نظام» (برداشتی از نظام‌الملک وزیر ملک‌شاه)، برای نابود کردن خاندان حکومتی مخفیانه دست به یکی کرده است. او هم شاه و هم ولیعهد را به قتل می‌رساند. شخصیت شاه احتمالا برداشتی از روی سلطان ملک‌شاه سلجوقیست که در سال ۴۸۵ ه.ق. به قتل رسید، و نام «گرسیو» (ولیعهد) نیز برداشتی است از گرسیوز پسر پشنگ در شاهنامه.
فیلم با استقبال متوسطی در آمریکا روبرو شد. برخی منتقدین همانند لس آنجلس تایمز، به فیلم نمره B دادند، در حالیکه برخی دیگر همانند راجر ایبرت جلوه‌های ویژه فیلم را «شلوغ پلوق» توصیف کردند.
موسیقی فیلم هم که اثری است از "هری گرگسون ویلیامز" (Harry Gregson-Williams)، بسیار زیبا از آب درآمده است. گرچه به موسیقی عربی همانند است. البته، گرگسون ویلیامز نیز از موسیقیدانان و آهنگسازان مطرح و بنام هالیوود است.
در کل، این فیلم مخصوصاً برای ما ایرانیان، شگفت انگیز است، فیلمی است با جنبه های رمانتیک خوب، اکشنی قوی و جلوه های ویژه شگفت آور !

ارباب حلقه‌ها: بازگشت پادشاه (The Lord of the Rings: The Return of the King) عنوان فیلمی سینمایی به کارگردانی پیتر جکسون، ساخته سال ۲۰۰۳ کشورهای نیوزیلند و امریکا است.
داستان قسمت سوم درست از جایی شروع می‌شود که قسمت دوم(ارباب حلقه‌ها: دو برج) تمام شده بود.
اِنت‌ها(به انگلیسی: Ent) از برج آیزنگارد محافظت می‌کنند و فرودو (الیجا وود) و سام (شون آستین) که توسط گالوم هدایت می‌شوند در بیابان داگورلد(میدان نبرد) هستند، و این در حالی است که حلقه از گردن فرودو آویزان است. او با سام راه کوه هلاکت را در پیش گرفته و سنگینی حاصل از مسئولیتی را که حلقه روی دوشش گذاشته است را احساس می‌کند. آنها باید به کوه هلاکت بروند چرا که حلقه در آنجا به وجود آمده ودر آنجا هم باید از بین برود. که ناگهان با تاریکی هوا مواجه می‌شوند و باید از گالوم که یکی از حمل کننده‌های سابق حلقه بوده است و اکنون چهره‌اش تغییر یافته کمک بگیرند.
فرودو و سام به کمک گالوم به سرزمین تاریکی (موردور) نزدیک می‌شوند تا حلقه را در آنجا به درون آتش کوه هلاکت انداخته و نابود سازند. آن‌ها در مسیرشان با عنکبوت غول آسا و مرگباری به اسم شالوب مواجه می‌شوند که بایستی با آن مبارزه کنند. از سوی دیگر یاران گندالف جادوگر متشکل از آراگورن، لگولاس و گیملی و دوستان هابیت خود مری و پی پین، در آستانه نبرد نهایی و بزرگ با افراد سائورون با هم متحد می‌شوند. آراگون در تلاش است تا به عنوان وارث تاج و تخت ایزیلدور اعلام موجودیت کند. قوای سائورون برای از بین بردن نژاد انسان‌ها پایتخت گوندور را محاصره کرده‌اند. گندالف نیز در تلاش است تا به ارتش شکست‌خورده گوندور نیروی تازه‌ای ببخشد و برای این کار از کمک پادشاه روهان که جنگاورانش را برای شرکت در این نبرد عظیم فرستاده نیز بهره‌مند است. اینجا پایان یک دوران از زندگی دنیا است.
قسمت سوم "ارباب حلقه ها (بازگشت پادشاه) به کارگرداني پيتر جسکون و بازيگري اليجا وود، ويگومورتنسن، کريستوفرلي و... محصول 2003 نيوزيلند مي باشد. روايت ها به طور موازي از يک مبدا شروع مي شود و متوازن پيش مي رود. مرکزيت فيلم ، پايتخت گوندور است که در محاصره نيروي سياهي ( سارون ) قرار گرفته است. گندالف ( کاهن و ضامن صلح و نور ) با تلاش زياد سعي مي کند به ارتش شکست خورده گوندور نيروي تازه اي ببخشد.او در اين راه از کمک پادشاه ( روهان ) که جنگاورانش را براي شکست در بزرگترين نبرد تاريخ گوندور گسيل مي دارد نيز برخوردار است.
 بدست گرفتن شمشير شکسته نجات بخش که ترميم يافته است " آراگون" را در مرکز توجهات قرار مي دهد تا بعد از نبردها و همچنين انداختن حلقه انگشتري ( مظهر قدرت) در آتش مذاب توسط " فرودو" به نام پادشاهي بي پايان تاجگذاري کند و صلح ابدي را بر کره زمين حاکم گرداند. در زماني که فرودو موفق مي شود عامل تباهي زورمندي را نابود کند - عاملي که مي تواند از انگشتي به انگشت کس ديگري فرو رود و جهان را با هوس هاي فردي غرق در سياهي کند- آراگون تاجگذاري  مي کند و آغاز حکومت او صلح را به ارمغان مي آورد . اقوام شرکت کننده در جنگ بزرگ به وطن شان مراجعه مي کنند و گندالف ( کاهن) غايب مي شود.
از دهه هفتاد سينماي هاليوود ساختن فيلم هايي که " آخرين جنگ سرنوشت ساز بشريت " يا همان " آرماگدون " ARMAGEDON  را در بر بگيرد در دستور کار توليد هاي خود قرار داده است.
در فيلم " ارباب حلقه ها : بازگشت پادشاه" حدود چند دقيقه بعد از آغاز فيلم " پپين" با نگاه کردن به " گوي آتشين" که گندالف آن را به پارچه مي پيچيد تا چشمي به آن نيفتد، آينده را مي بيند و از تصرف شهر در آينده مطلع مي شود و آن را به گندالف  بازگو مي کند. اين رازي است که گندالف از مدت ها قبل بر وقع آن آگاه است . همان رازي که مسحيان صهيونيست سعي در ترويجش دارند. در اين فيلم "گندالف" قدرت اساطيري بينش الهام يافته دارد و کسي است که بايد زير نظرش حلقه به مذاب انداخته شود و پادشاهي آراگون اعاده شود ، موجودي نمايانده مي شود که از ازل تا ابد جهان را آگاه است و تولد و نوجواني و جواني نداشته، هميشه سپيد موي دانا و توانا بوده است و در آخر فيلم هم همچون ناظري بي طرف از چشم ها پنهان مي شود. اين ويژگي ها سخن او را براي مخاطب اثر گذار و ماندگار مي کند.
آنچه مسلم است سينما بويژه در هاليوود ابزار موثري  براي پيشبرد اهداف کلان سياست مداران است. هنوز افزايش توليدات ضد اسلامي را در اواخر دهه 70 و تداوم اين توليدات را طي بيش از دو دهه فراموش نکرده ايم. فيلم هاي  پرمخاطبي که مسلمانان را تروريسم ، بي منطق ، غير اجتماعي و خطرناک به تصوير مي کشيد .
این فیلم در تاریخ ۱۷ دسامبر ۲۰۰۳ بر روی پرده آمد و با فروش 1,119,110,941 دلار، به یكی از بزرگترین موفقیت‌های باكس‌آفیس همه دوران‌ها تبدیل شد. بازگشت پادشاه، پس از آواتار و تایتانیک، پرفروش ترین فیلم تاریخ سینماست. این فیلم همچنین تمام جوایز آكادمی را در ۱۱ رشته‌ای كه نامزد بود به خود اختصاص داد. این فیلم بعد از فیلمهای آواتار و تایتانیک سومین فیلم پرفروش در جهان محسوب می‌شود.
پیتر جکسون در هنگام دریافت جایزهٔ بهترین فیلم سال مراسم اسکار، نویسندهٔ سری کتابهای ارباب حلقه‌ها، تالکین، را ستود و از آن به عنوان یکی از محبوب‌ترین کتب دنیا نام برد.
منتقدان فیلم نیویورک اظهار دارند که این فیلم به زیبایی هرچه تمام‌تر ساخته شده‌است و یک اثر ناب در تاریخ سینما به حساب می‌آید و به تمام اهداف خود رسیده‌است.
در حقیقت فیلم سوم، یکی از پرافتخارترین فیلمهای تاریخ سینماست. این فیلم آنچنان عظیم و بزرگ است که وقتی 11 جایزه اسکار را برد، بسیاری از منتقدان آن را حق مسلم دانستند. حتی می توانست تعداد این اسکارها بیشتر نیز باشد!
    * بهترین فیلم
    * بهترین کارگردانی برای پیتر جکسون
    * بهترین فیلمنامه اقتباسی
    * بهترین تدوین
    * بهترین موسیقی
    * بهترین کارگردان هنری
    * بهترین طراحی لباس
    * بهترین چهره پردازی
    * بهترین آواز ارژینال
    * بهترین صدا
    * بهترین جلوه‌های ویژه
پیتر جکسون براستی بزرگترین اثر زندگی هنری خویش را خلق کرد. یکی از بزرگترین آثار سینمای جهان، که شاید باید سالها منتظر بود تا مانند آن را دید. شاید هم این انتظار بیهوده باشد! مخصوصاً قسمت سوم فیلم آنقدر پر حادثه و پر جنب و جوش است، که اگر حتی از نگاه یک فیلم تک، و نه سه گانه نیز به آن بنگریم، باز هم شاهکاری است تکرار ناشدنی، آن هم از همه لحاظ. چه از نظر جلوه های ویژه، چه محیط سازی، موسیقی، تدوین و... همه و همه، فیلمی کامل را به نمایش می گذارد، که گرچه مطابق معمول، برخی شیطنت های هالیوودی در آن اعمال شده، ولی همگان به بزرگی آن اعتراف دارند. فیلمی که لشکری از انسانهای هنرمند و دانشمند، با ملیتهای گوناگون، کنار هم، به سختی و چندین سال کار کردند، تا فیلم به ثمره بنشیند. گرچه برخی از منتقدان، تنها جنبه های منفی و سیاسی و مذهبی آن را دیدند (البته باید بسیارموشکافانه به آن نگریست)، اما جکسون و تیم بزرگ هنریش، ثابت کردند که با تلاش و دانش، بهترینها را می توان ساخت و با دانش و علم و هنرنیز می توان قدرت نمایی کرد. ارباب حلقه ها، نمایشی عظیم از قدرت سینماست، قدرتی که از آن می توان لذت برد.
شاید اغراق آمیز باشد، اما از نظر هنری و سینمایی، شاید دور از واقعیت نیست که بگوییم:
ارباب حلقه ها ، ارباب سینماست !