عنوان	پاسخ	بازديد	آخرين ارسال
اطلاعیه مهم دانلودیها	41	2271	kavosh09
انیمیشن Dante’s Inferno تایید شد 8)	5	268	nmajidbm
سرويس VIP	16	336	hamid3pnn
در خواست فیلم	6	136	manager
برای دانلود از چه isp و با چه سرعتی استفاده می کنید؟!	5	383	Borhan
کازابلانکا	0	36	samanaya
درخواست فیلم	1	71	manager
راجر ایبرت؛ منتقد بزرگ سینما	0	64	kavosh09
چرا پیکسار دنباله سازی می کند؟	0	95	manager
Toy Story 3 ، عالی تر از همیشه	0	125	manager
مشکل در دانلود	6	266	manager
درخواست فیلم	39	1201	manager
پیج رنک سایت های معروف دنیا !	0	115	princenine
آهنگ های زیبای جام های جهانی	1	131	princenine
"هابیت "دنباله" ارباب حلقه ها"	3	373	princenine
Silent Hill 8 معرفی شد!	1	85	princenine
شاهزاده سرزمین پارس	0	195	kavosh09
درخواست گذاشتن سریال در سایت	4	148	princenine
کسالت بارترین فیلم تاریخ	1	208	princenine
درخواست فیلم	3	210	mossgar

قبل

بعد

"مِه" (The Mist) فیلی در ژانر وحشت به کارگردانی "فرانک دارابونت" (Frank Darabont) است که بر اساس داستان "مه" اثر "استیون کینگ" (Stephen King) در سال ۲۰۰۷ ساخته شده ‌است.
فرانک دارابونت (Frank Darabont) کارگردان، فیلم‌نامه‌نویس و تهیه‌کنندهٔ آمریکایی است. شهرت او بیشتر به خاطر دو فیلم "رستگاری از شاوشنگ" (Shawshank Redemption)  و "مسیر سبز" (The Green Mile) است.
این فیلم داستان هنرمندی به نام دیوید درایتون، و گروهی از مردم شهری کوچک به نام (ماین) در آمریکا است که مه‌ای غلیظ و غیر طبیعی اطراف آنها را فرا می‌گیرد. پس از طوفانی سهمگین در این شهر، ابری نزدیک به زمین، در آسمان ظاهر می‌شود.
همان طور که مه کل آن ناحیه را در بر می‌گیرد، گروهی از مردم که دیوید درایتون و پسر پنج ساله اش در بین آنها هستند، در یک فروشگاه خواروبار به طور مرموزی به دام می‌افتند. مردم به زودی در می‌یابند که جمعیت زیادی از انواع موجودات ترسناک و غیر دنیایی، داخل مه وجود دارند که از طریق شکافی وارد شده‌اند که نزدیک یک پایگاه نظامی به وجود آمده‌است.
همان گونه که دنیای پیرامون این انسان‌ها به تدریج به جهنمی واقعی تبدیل می‌شود، شهروندان وحشت زده، ناامید و مستأصل می‌کوشند که از این مصیبت نجات پیدا کنند.
برای فهمیدن فیلم "مه" حتما باید با دارابونت آشنا باشيد؛ باید "رهایی از شاوشنگ"، "دالان سبز" و"مجستیک" را دیده باشید، و پس از خوش آمدن یا فاقد ارزش خطاب کردن شان، موضع خود را با کارگردان کلیشه گرایی چون فرانک دارابونت مشخص کرده باشید!
نسل نوی منتقدان و علاقه مندان سینما از هرچه تأکید و اغراق و کلیشه گرایی است، بیزارند و آن را برنمی تابند. ولی واقعاً فیلمسازی چون دارابونت را چگونه می شود نادیده گرفت؟
"مه" نیز همچون دو فیلم اول دارابونت براساس داستانی از استیفن کینگ ساخته شده است؛ نویسنده ای که فيلم هایی چون "درخشش"(استنلی کوبریک) و "میزری"(راب راینر) بر اساس داستان های او ساخته شده اند. حادثه ای به ظاهر طبیعی دیوید (توماس جین) و پسر کوچکش را به سوپرمارکت شهر می کشاند. آنجاست که معلوم می شود شهر در تسخیر موجودات ناشناخته خطرناکی قرار گرفته است. فیلم ماجرای مبارزه حبس شدگان در فروشگاه برای زنده ماندن و رهایی از شر این موجودات عجیب و غریب است.
نمی شود فیلم یا هر اثر هنری دیگری را صرف کلیشه ای بودن، طرد کرد. اصلا اگر قرار بر چنین کاری باشد، دیگر چیزی برایمان باقی نمی ماند. نهایتش آن است که باید دید فیلمساز چگونه موضوع حتی کلیشه ای فیلمش را اجرا کرده است. "مه" پر از کلیشه است: از حمله موجودات فرازمینی به انسان ها گرفته تا زنده ماندن قهرمان شکست ناپذیر داستان، از مذمت سیاست و نظامی گری گرفته تا اغراق در پلیدی و خونخواری غیرزمینی ها. تم اصلی داستان، تقسیم بندی انسان ها به دو گروه نجات یافتگان و فنا شدگان است؛ چنان که خانم کارمودی (مارشیا گای هاردن) در جایی از فیلم بدان تصریح می کند.
زنی به ظاهر روان پریش در فروشگاه حضور دارد که یک یهودی دوآتشه و متعصب است؛ مومنی که مردم شهر دیوانه اش می پندارند و او سخت بر مرام خویش معتقد و مصر است. خدایی که مادر کارمودی می پرستد خدای سخت گیر و انتقام جوی یهودیان است؛ خدایی که در طول تاریخ همواره عصبانی بوده و با دیدن شادی و رفاه بندگانش از آنها طلب قربانی می کند. موضع فیلمساز نسبت به کارمودی و خدایی که او می پرستد و تبلیغ می کند، کاملا مشخص است. برطبق اصول کلاسیک فیلمنامه نویسی، شخصیت هایی که با قهرمان خوب داستان دشمن هستند از نظر نویسنده شر محسوب می شوند ولی وقتی "الی" کوتاه قد و دوست داشتنی به ناچار خانم کارمودی را می کشد، بلافاصله توسط هیالو به طرز دلخراشی از بین می رود (توهمی از نزول عذاب بر قاتل یک شخصیت الهی)، یک کلیشه شکنی آشکار توسط فیلمساز کلیشه گرای ما.
فیلم های زیادی تا به حال از نقش نظامیان و دانشمندان( با شاخص هایی چون پنتاگون و ناسا) در گسترش امراض ناشناخته و قتل عام مردم بی گناه به دلیل انجام آزمایشات علمی سخن گفته اند که احتیاجی به نام بردن از آنها نیست. حتی در ادبیات داستانی و بخصوص ژانر علمی تخیلی هم این قضیه به وفور مورد توجه بوده است. نکته مشترک تمام این آثار، نقد تمدن بشری و دستاوردهای آن است؛ این که انسان با فراخ کردن دایره صنعت و تکنولوژی، خطری بالقوه را برای خودش تدارک دیده که هرلحظه ممکن است به جانش بیفتد. این مؤلفه در "مه" هم هست؛ اینجا هم گروهی از دانشمندان و نظامیان تصمیم گرفته اند برای آشنایی بیشتر با دنیاهای دیگر نقبی بزنند و پنجره ای رو به آنها باز کنند که به قول خانم کارمودی آن پنجره تبدیل به دری شده که موجودات خطرناک فرازمینی ازطریق آن به انسان ها هجوم آورده اند. تا اینجای کار تکراری است ولی پایان شگفت انگیز و تکان دهنده فیلم نشان می دهد که اگر قرار باشد بشر از خطرات و تهدیدات دشمنانش نجات يابد، به واسطه همین صنعت، تکنولوژی و ارتش ها اين كار صورت مي گيرد و اتفاقا تمام تلخی فیلم دارابونت نیز دراین نکته نهفته است.
کارگردانی که در آثار قبلی خود از هیچ تمهیدی برای هجو و طعن و لعن مظاهر تمدن بشری همچون سیستم قضایی،نظام مذهب و کلیسا و حتی دنیای صنعت سینما فروگذار نکرده بود، حالا به این نتیجه رسیده که اگر هم راه نجاتی باشد، در دستان همین مظاهر تمدن جدید است. باید این واقعیت تلخ را پذیرفت که قدرت هرچقدر هم که پلید و ویرانگر باشد، در دنیای امروز، تنها پناهگاه آدمی است و با تمام نفرتی که می شود از نابودی انسانیت توسط تکنولوژی و میلیتاریسم داشت، باید قبول کرد که بدون آنها بشر کاملا عریان و بی پناه است. موسیقی تیتراژ پایانی فیلم پس از دقایقی قطع می شود و ما بقیه عنوان بندی را با صدای تانک ها، ماشین های نظامی و هلي کوپترهای ارتشی می بینیم و این یعنی تاکید فیلمساز بر نجات بخش بودن تکنولوژی. یادمان نرفته که دقایقی پیش، تمام کسانی که تحت تاثیر خانم کارمودی در فروشگاه مانده بودند و از همه مهم تر آن زنی که در ابتدای فیلم برای کمک به کودکانش بی هراس از خطر بزرگ پیش رو به سمت خانه اش رفته بود، توسط کامیون های ارتش نجات پیدا کرده بودند. مه داستان نجات یافتگان و فناشدگان است و می بینید که مرز بین این دو گروه در زمانه ما چقدر مه آلود و مبهم است. این هم دومین ضد کلیشه فیلم به ظاهر کلیشه ای "مه".
پایان "مه" را اصلا نه می توان پیش بینی کرد و نه حتی پس از گذشت چند دقیقه، می توان آن را هضم کرد. تا لحظه آخر همه چیز مطابق کلیشه های رایج پیش رفته است. آدم های امیدوارتر و قوی تر خودشان را از میان آدم های معمولی و منفعل بالا کشیده اند و راه فرار را یافته اند. با وجود همه تلفات، پنج نفر از هشت نفری که به قصد فرار از سوپرمارکت بیرون زدند، سالم هستند و با ماشین دیوید به سمت رهایی حرکت می کنند و تا جایی که ماشین بنزین دارد، می رانند. حالا دیگر به یک ثبات نسبی دست یافته اند و تمام شدن بنزین ماشین هم یک اتفاق ناگهانی نبوده است که باعث وحشت و ناامیدی اعضای گروه شود. حتی صدای موجودات وحشتناک هم دیگر به گوش نمی رسد. اما ناگهان و در یک لحظه باورنکردنی....
سکانس پایانی فیلم، فریاد دلخراش دیوید است که درمیان موسیقی بی نظیر "مارک ایشام" می پرسد (معلوم نیست از کی؟!):«پس اینها چرا مردند؟»
جایی در فیلم، دیوید می گوید که اگر مردم را به شدت بترسانی، هرکاری ممکن است بکنند و لابد در آن لحظه عجیب پایانی، پنج قهرمان ما آنقدر ترسیده اند که به آن راحتی به مرگی خفت بار راضی می شوند. ولی مگر تا پیش از آن زمان خطری که تهدیدشان می کرد، کمتر بود؟ پیرزنی که آنقدر بر اوضاع مسلط است که با قوطی کنسرو زن یهودی دیوانه را سنگسار می کند و آنقدر شجاع است که وقتی در داروخانه با یکی از آن عنکبوت های آتشین روبه رو می شود بدون این که دست و پایش را گم کند به آتشش می کشد، چطور ناگهان چنان تصمیم نومیدانه ای می گیرد؟ و یا خود دیوید با آن همه خودداری و صبری که در مواجهه با جسد همسر نازنینش به خرج می دهد، چگونه قادر می شود با دست خودش پسرش را بکشد؟
شاید جواب این سوال در حد درسی باشد که اگر هریک ازما آن را دریابیم، زندگی مان را متحول می کند. خیلی بعید است که تا آخر عمرمان برای هیچ یک از ما اتفاقی مشابه آنچه در "مه" می افتد، رخ دهد. ولی این که بدانیم آن طرف تمام ناکامی هایمان صدها راه حل بوده است و ما نادیده گرفتیم شان، خیلی در ادامه زندگی کمک مان می کند؛ این که درست در لحظه ای که امیدوارترین آدم ها به ناامیدی کامل می رسند، اگر کمی دوروبرشان را بهتر نگاه کنند، کلی راه گریز و نجات پیدا می کنند و این که هرچقدر هم از زندگی مان احساس نارضایتی و ملال می کنیم، باید مطمئن باشیم که ممکن است پس از مرگ شرایطی برایمان پیش بیاید که حسرت همين زندگی زجرآور را بخوریم.
ایده افکت صدای ماشین آلات نظامی روی تیتراژ پایانی نیز، واقعا محشر است.کارگردان صادق ما وقتی قبول می کند که قدرت درعین آن که ماهیتی ضدانسانی دارد، تنها راه نجات انسان از دست دشمنانش است، پس آنقدر این حقیقت تلخ را بلند فریاد می زند که همه بشنوند.
فیلم مه داستانی تخیلی دارد و نشان می دهد که انسان ها چگونه در تنگنا دستاوردهای تمدن و انسانیت را به کنار گذاشته و به فردگرایی روی می آورند، چگونه برای تحمل سختی ها عقل را رها نموده و به مذهب روی می آورند و افراد عاقل را مجازات می کنند. این فیلم به دلیل فضاسازی های مناسب،فیلمنامه منحصر به فرد، موسیقی بسیار زیبا و فیلم برداری بی نظیرش توجه ها را به خود جلب کرد.
The Mist ، فیلمی است بزرگ، با بازی عمیق بازیگرانش، که گفته های زیادی را در فضای مه آلود خود گنجانده است. شاید این فیلم در پی اثبات این است که : «ترس، همه چیز را عوض می کند.»

"چگونه اژدهای خود را تربیت کنیم" (How To Train Your Dragon) نام یکی از انیمیشنهای سینمایی آمریکایی می باشد. این فیلم در ۲۶ مارس ۲۰۱۰ اکران شد. این فیلم بر اساس رمانی به همین نام، ساخته شده و محصول کمپانی "دریم ورکز" (DreamWorksAnimation) می باشد. کارگردانان این انیمیشن زیبا، "کریس سندرس" (Chris Sanders) و "دین دبلیوس" (Dean DeBlois) هستند.
داستان این فیلم كه بر اساس رماني از "کرسیدا کوول" (Cressida Cowell) نوشته شده است، درباره ی یک وایکینگ جوان و درمانده است که در زمانی که همه ی وایکینگ ها با اژدها ها در حال جنگ هستند، مشتاق است که یک شکارچی اژدها شود. وایکینگ ها با اژدها های که به آنها حمله میکنند مشکل دارند. در این بین نوجوانی بنام هیکاپ (پسر رئیس قبیله) قصد دارد شکارچی اژدها شود اما کسی به او اهمیت نداده و او خودش دست بکار شده است. یک روز اتفاقی یک اژدها میگیرد اما دلش برایش سوخته و آزادش میکند. اژدها با هیکاپ دوست می شود و هیکاپ قصد دارد او را تربیت کند. هیکاپ که از لحاظ ناتوانایی بدنی با بقیه فرق دارد مثل بقیه نیز فکر نمی کند او نمی تواند اژدها بکشد و این امر ماجراهایی را به دنبال دارد...
این انیمیشن که با اقتباسی از رمانهایی به همین نام ساخته شده، اولین سری از انیمیشنهایی است که قرار است از روی این سری رمان ساخته شده است.
این سری رمانها 8 تا هستند که احتمالاً قرار است 8 انیمیشن نیز از روی آن ساخته شود (البته اگر با موفقیت فروش روبرو شود، که فعلاً چنین بوده است.) عنوان و تاریخ انتشار رمانها به ترتیب زیر است:
How to Train Your Dragon (2003)
How to Be a Pirate (2004)
How to Speak Dragonese (2005)
How to Cheat a Dragon's Curse (2006)
How to Twist a Dragon's Tale (2007)
A Hero's Guide to Deadly Dragons (2008)
How to Ride a Dragon's Storm (2008)
How to Break a Dragon's Heart (2009)
هنگامی که دریم ورکز حق ساخت انیمیشن را از روی این سری رمانهای زیبا و پر فروش خرید، مشخص بود که بیش از انیمیشن "شرک" (Shrek) روی آن حساب کرده است. سطح نو و جدیدی از گرافیک انیمیشن کامپیوتری، بخصوص آن چیزی که در نسخه 3D آن دیده می شود، نوید نسل نویی را در نسخه های سه بعدی انیمیشن کامپیوتری می دهد.
تم اصلی انیمیشن "چگونه اژدهای خود را تربیت کنید" در واقع تمی است که در سال های اخیر به کمپانی دریم ورکس جواب داده و این دلیل خوبی است که آنها این تم را دنبال کنند. تقریبا این خط داستانی که : موجودات هیولایی و زشت ممکن است چنان که به نظرمی رسد خطرناک نباشند در کارتون "دیو و دلبر والت دیزنی" بسیار پر رنگ به چشم آمد و شاید شروع چنین جریان تفکری در کارتون ها بود. قبل تر از آن سراغ نداریم کارتونی راکه به این موضوع پرداخته باشد. و در ادامه، کارتون "شرکت هیولاها" (Monsters Inc.) و مجموعه "شرک" (Shrek) این خط سیر را ادامه دادند که جواب خیلی خوبی نیز از گیشه گرفتند. اما اگر کلی تر به موضوع فیلم نگاه کنیم  موضوع «نگاهی تازه به اشیاء» موضوعی است که از خیلی قبل تر به آن توجه شده است. از جمله در عرفان شرق (جمله معروف سپهری را که یادتان هست چشم ها را باید شست جور دیگر باید دید) و بسیار قابل اهمیت است که با این فیلم ها «نگاه نو کردن» رابه کودکان آموخت تا در آینده دنیایی که می سازند با دنیای کنونی فرق داشته باشد. نکته جالبی که در فیلم آمده این است که از قضا کودک این فیلم سنت شکن است و نگاهی متفاوت نسبت به اطراف خود دارد و با همین نگاه متفاوت است که میتواند محیط خود را تغییر دهد. موضوع دیگری که فیلم به آن نظر دارد موضوع نفی خشونت است. هیکاپ می توانست با کشتن آن اژدها به یک وایکینگ معمولی تبدیل شود و دیگر هیچ. اما اقرار او به این که من نمی توانم اژدها بکشم او را متفاوت کرد و نفی خشونت باعث تغییرزندگی او شد. چه بسا جنگ های بزرگی که میتوان با نگاهی این چنینی به صلح کشانید. از نظر بصری نیز کار دریم ورکس مثل همیشه عالی بود. اما تکراری بودن خط داستانی فیلم را میتوان از معایب این فیلم شمرد و همینطور در جاهایی از فیلمنامه که منطق را کنار گذاشته بود (مانند زمان حمله به کلونی اژدهایان که با یک حمله کوچک همه اژدهایان فرار کردند و اژدهای ملکه را در نبرد با وایکینگ ها تنها گذاشتند). اما بدون تردید تماشای این کارتون ساعتی فرحبخش و جذاب را برای تماشاگر پدیدار میکند که میتوانید با خیال راحت از آن لذت ببرد.
گذشته از جنبه های تکنیکی این انیمیشن، با اقتباس خوب کارگردانان چیره دست، Dean DeBlois و Chris Sanders، و تغییراتی که نه در اصل داستان داده شده، از طراحی شخصیتها گرفته تا نحوه حرکت و طراحی صحنه های اکشن، همه و همه باعث شده که به نظر این انیمیشن، بهترین انیمیشن شرکت دریم ورکز باشد و پیش بینی می شود که شماره های بعدی آن به موفقیت چشمگیرتری دست یابد.
بعد از موفقیت بزرگ این انیمیشن، هم بین مردم و هم بین منتقدین، کارگردان فیلم، کریس سندرس، اعلام کرد که قسمت دوم انیمیشن در سال ۲۰۱۳ اکران خواهد شد. پس، اژدها ها را دوست داشته باشید!...

"دوازده مرد عصبانی " (12 Angry Men) ، فیلمی درام، محصول سال 1957 امریکا است که از نمایشنامه ای تلویزیونی با همین نام، نوشته "رگینالد رُز" (Reginald Rose) اقتباس شده است. این فیلم توسط "سیدنی لومت" (Sidney Lumet) کارگردانی شده که خود برنده چندین جایزه اسکار است. همچنین، این فیلم تا کنون با اخذ نمره عالی 8.9 از 10 با 112113 رأی در رتبه هفتم بهترین فیلمهای جهان از نگاه منتقدان سایت IMDB قرار دارد. علاوه بر آن موفق به کسب 13 جایزه از جشنواره های مختلف شده و 6 بار هم نامزد دریافت جوایز گوناگون بوده است.
"دوازده مرد عصبانی " نامزد سه جایزه اسکار شد. بهترین کارگردان، بهترین فیلم و بهترین فیلمنامه اقتباسی، اما نتوانست هیچیک از آنها را بدست آورد.
"دوازده مرد عصبانی" ، ماجرای دوازده نفر اعضای هیات منصفه در جدال برای تصمیم گیری گناهکار بودن مجرمی است که متهم به قتل پدرش است.  این فیلم نمونه بارزی از مقایسه شخصیت انسانها در شرایط یکسان را دارد. مخصوصا زمانی که مسئولیت بسیار سنگینی به عهده آنها نهفته شده است. فیلم در محفل منتقدین و عموم مردم از اعتبار خاصی برخوردار است و داستان و تکنیک های وابسته به زمان نیست ، یعنی کهنه شدنی نخواهد بود و شاید اقرار نباشد که بتوان گفت این فیلم در مجموعه کلاسیک تا چندین دهه آینده به عنوان اثری بقا خواهد داشت.
تمام ماجرای فیلم در اتاق تصمیم گیری هیات منصفه می گذرد ، اتاقی که گرم و نمناک است و مزیدی بر علت عصبی بودن افراد است.
ابتدا همه اعضای هیات منصفه به غیر از یک نفر اعتقاد دارند که متهم گناهکار است و آن یک نفر هم دلیلی برای بیگناه بودن ندارد. ولی اعتقاد دارد جالب نیست که از درب بیایم تو و در عرض 30 ثانیه تصمیم بگیریم متهم گناهکار است و فقط به نفس اینکه باید درباره این مطلب صحبت بشود ، مخالفت می کند.
طبق قانون تمامی اعضا رای گناهکار بودن یا بیگناه بودن را بدهند ، بقیه اعضا تصمیم میگیرند که نظرات خود را برای شخص مخالف (Henry Fonda) بیان کنند و او را قانع به تغییر نظر بکنند... ولی این اتفاق نمی افتد و اعضای هیات منصفه لحظه به لحظه عصبانی تر میشوند و حتی با هم دعوای لفظی می کنند و حتی در یکی دو مورد با هم گلاویز می شوند! در جریان بحث شخص مخالف، کل داستان قتل از زبان اعضای هیات منصفه و به نقل از شاهد ها بازگو میشود و بیننده را با داستان و چگونگی انجام قتل آشنا می کند و به قدری جزئیات را با کلام توصیف می کند که بیننده احساس می کند صحنه قتل را مشاهده کرده ، حتی نقشه ساختمان محل قتل نشان داده می شود، ولی خود ساختمان در فیلم نشان داده نمی شود.
جالب اینجاست که در خلال فیلم یکی از اعضای هیات منصفه که اسمش برده نمی شود (نفر نهم)  "لی جِی کوب" به فیلم "مردی در کت فلانلی خاکستری" اشاره می کند که خودش در همان فیلم هم بازی کرده است! و جالب تر اینکه خود "هنری فوندا" که هم بازیگر و هم تهیه کننده فیلم بوده، حوصله نکرد فیلم را تا آخر در سینما ببیند و اواسط فیلم از اتاق بیرون می آید، ولی به کارگردان میگوید : "سیدنی ، خیلی باحاله!"
کارگردان فیلم "سیدنی لومت" از کارگردان های قدر سینماست که با فیلم های دیگرش مثل Serpico و "بعدازظهر سگی" (Dog Day Afternoon) شهرت زیادی کسب کرد.
کارگردان در این فیلم، تصمیم میگیرد تا با هرچه نزدیکتر شدن به آخر فیلم لنزهای دوربین را با لنزهایی که فاصله کانونی درازتری دارد عوض کند تا دیوارها را به میز شور، نزدیک کند و تنگنای داستان را از نظر تصویری بیشتر جلوه بدهد!
فیلمی از نوع هنوز پرطرفدار دادگاهی و نخستین اثر سینمائی لومت که دردوره خود نقطه عطفی را درسینمای هالیوود رقم زد. اصل کار تآتری بود و درزمای واقعی می‌گذشت؛ بنابراین برای حس "سینما" بخشیدن به صحنه‌ها، درمجموع، از ۳۶۵ نما بیشتر استفاده نشد. فاندا که کارتلویزیونی رز را بسیارپسندیده بود، پس از این‌که نتوانست کمپانی‌های بزرگ را به تهیه فیلمی ازآن ترغیب کند ناچار شد که خودقدم پیش بگذارد. فیلم در گیشه با شکست روبه‌رو شد. در حالی که فاندا همیشه از آن (در کنار خوشه‌های خشم جانفورد، ۱۹۴۰ و حادثه در آکس بوی ویلیام ولمن، ۱۹۴۳) به‌عنوان یکی از بهترین آثارش یاد می‌کرد.
دوازده مرد خشمگين از آثار تله و تلويزيوني كم نظيري است كه خلاف جهت پيمايش٬ راه موفقيت از تئاتر به تلويزيون و يا سينما را پيموده٬ به اين معنا كه نخست براي تلويزيون و آنهم در قالب تئاتر تلويزيوني (تله پلي) نگاشته شده (۱۹۵۴ كارگردان سيدني لومت)٬ سپس راه به سينما برده و بر پرده عريض آن موفقيت سينمايي كسب كرده (۱۹۵۷ كارگردان سيدني لومت)٬ و دست آخر٬ و باز هم به قلم رجينالد رز٬ براي صحنه تئاتر نگاشته شده(۱۹۶۴) و با موفقيت بسيار در سراسر جهان به نمايش درآمده است.
ضمناً مؤسسه فیلم آمریکا، مقام بیست و هشتم در بهترین فیلم های قرن بیستم را به این فیلم اعطا کرده است.
"دوازده مرد عصبانی " از آن نوع فیلمهای کلاسیک ساده، اما تأثیرگذار و عالی است. فیلمنامه خوب ، دیالوگهای عالی و بازیگرانی ماهر، در کنار عوامل دیگر، این فیلم را به یک کلاسیک بزرگ تبدیل کرده است. اگر قصد دارید یک کلاسیک سیاه و سفید و پرمعنا ببینید، این فیلم را از دست ندهید!

"پونیو" (崖の上のポニョ یا Gake no Ue no Ponyo یا Ponyo on the Cliff) یا در عنوان انگلیسی "پونیو روی صخره کنار دریا"، نام یک انیمیشن ژاپنی محصول سال 2008 و از محصولات "استودیو گیبلی" (Studio Ghibli) است که توسط "هایاو میازاکی" (Hayao Miyazaki) نوشته و کارگردانی شده است. پونیو، هشتمین کار میازاکی با استودیوی گیبلی است و دهمین کاری است که درزمینه انیمیشن کارگردانی کرده است. این انمیشن نیز مانند بقیه شاهکارهای میازاکی، جوایز بسیاری را برده است.از جمله این جوایز می توان، "جایزه آکادمی ممتاز ژاپن برای انیمیشن سال" (Japan Academy Prize for Animation of the Year) ، جایزه بهترین انمیشن سال ، بهترین انمیشن ملی ، بهترین کارگردانی و بهترین داستان در "هشتمین دوره جوایز انیمیشن توکیو" (8th annual Tokyo Anime Awards) را نام برد. موسیقی متن انمیشن نیز باز هم کاری است از "جو هیاسایشی" (Joe Hisaishi) که می توان گفت تقریباً آهنگساز و همکار ثابت میازاکی در تما کارهایش است. همچنین او به غیر از حضور داشتن در کارهای میازاکی، در دهها پروژه انیمیشن موفق ژاپنی، آهنگسازی کرده است.
این انیمیشن در 19 جولای 2008 در ژاپن اکران شد.سپس در 14 آگوست 2009 در امریکا و کانادا به نمایش درآمد و پس از آن نیز در 12 فبریه 2010 در انگلستان اکران عمومی شد.
پونیو، داستان یک پری دریایی کوچک و دوست داشتنی ست که روزی از محل زندگی خود دور می شود و بر اثر حادثه ای تا سرحد مرگ می رود ولی در آخرین لحظات توسط پسر کوچکی که مشغول بازی در ساحل است نجات پیدا می کند. این دو در همان اولین برخورد پیوندی قوی با یکدیگر برقرار می کنند. اما پونیو توسط نگهبان دریاها به محل زندگیش در اعماق دریا که هنوز از آلودگی زباله های انسانی در امان مانده است برگردانده می شود. پونیو که لذت محبت را چشیده است زمانی که علت ممنوعیت ورود به دنیای انسان ها را در این می بیند که آنها به طبیعت احترام نمی گذارند و آن را از بین می برند، تلاش می کند تا با استفاده از نیرویی باستانی که در طبیعت وجود دارد آلودگی را از بین ببرد. او در نهایت نیروی عظیمی را رها می کند که باعث می شود تمام شهر انسان ها به زیر آب برود و تمام آلودگی ها و حتی کینه و نفرت انسان ها از بین برود. پونیو که اکنون چهره ای انسانی پیدا کرده است در نهایت به نزد پسر و مادرش باز می گردد و این بار بیشتر لذت کانون گرم خانواده را می چشد. اما نگهبان دریاها که سعی می کند قوانین هزاران ساله ی طبیعت را اجرا بکند سعی می کند تا او را بازگرداند. این بار پری دریایی بزرگ که حامی دریاهاست به پونیو اجازه می دهد تا در جایی که دوست دارد زندگی بکند.
باز هم میازاکی داستانی تعریف می کند که در آن انسان ها به طبیعت احترام نمی گذارند و آن را از بین می برند. مسئله ی محیط زیست و حفظ آن را می توان مهمترین دل مشغولی میازاکی دانست. او تقریبا در تمام آثارش محوریت را به موضوع طبیعت و نیروی زندگی بخش آن داده است که انسان ها با طمع خود آن را از بین می برند. در آخرین ساخته اش جهان اثرش شهریست ساحلی که دریا زباله دانی شهر بزرگ به حساب می آید. نیرو های طبیعت که هر روز ضعیف تر می شوند در نهایت با تلاش موجودی کوچک امیدی دوباره می یابند و زشتی ها را از بین می برند و به انسان می فهمانند که باید به طبیعت احترام بگذارند چون که زندگیش و خوشبختیش به آن بستگی دارد.
ساخته ی «هایوئو میازاکی» یک سنت شکنی است. میازاکی از طرف بعضی از منتقدان سینمایی همیشه مورد انتقاد قرار گرفته است که در انیمیشن هایی که می سازد به خانواده نمی پردازد و یا نقش آن بسیار کم رنگ است. این مسئله که بخش اعظم مخاطبان انیمیشن ها، کودکان و نوجوانان هستند و باید برای آنها از خانواده و اهمیت آن صحبت کرد تا بحران کم رنگ شدن خانواده در جامعه ی امروز از بین برود، از دل مشغولی های سینمای روز جهان است تا حداقل کودکانی که چشم به پرده ی نقره ای می دوزند تا در دنیای رویایی سینما غوطه ور شوند در رویایی که می بینند شاهد پدر و مادر های مهربانی باشند که به کودکانشان اهمیت می دهند و برای نجات آنها هر کاری می کنند و به عنوان اصلی ترین حامیان آنها محسوب می شوند. این موضوع بیش از پیش باعث می شود تا کودکان در این طوفان رسانه های مختلف بیشتر به والدین خود اعتماد کنند. البته نمی توان میازاکی را محکوم به کم رنگ کردن خانواده دانست چون در هیچ یک از آثارش خانواده را نفی نمی کند. تنها در داستان هایی که او برای مخاطب تعریف می کند، شاهد کودکانی هستیم که به تنهایی زندگی خود و دیگران را نجات می دهند و به مخاطب خود می گویند که حتی در اوج تنهایی امید می تواند رهایی بخش همیشگی باشد و فداکاری می تواند سعادت را برای همگان حاصل کند.
پونیو در این میان فرشته ی امید انسان هاست و با قایق کوچکی در میان انسان ها گشت می زند و به آنها که خانه هایشان در زیر آب مانده است امید زندگی دوباره و زیبا را می دهد. او که یک موجود دریایی کوچک و دوست داشتنی است، با وجود جثه ی کوچکش منجی انسان ها می شود و در نهایت هم خود و هم اطرافیانش را به سعادت می رساند. این موضوع و روند داستان به نوعی امضای میازاکی محسوب می شود. او که خودش هم بارها به این مسئله اشاره کرده است، دوست دارد تا شخصیت های داستانش که همیشه کودکانی کوچک و به ظاهر ناتوان هستند با نیروی امید و معصومیت خود جهان خود را مکانی بهتر برای زندگی بسازند.
شخصیت پردازی های میازاکی از اولین فیلمش تا اکنون همیشه مورد تحسین بوده اند. تمام شخصیت هایی که او تا کنون خلق کرده است همگی بدون استثنا دوست داشتنی ترین شخصیت های انیمیشنی محسوب می شوند. فیلم های او کمتر شخصیت منفی دارند و این بار هم هیچ شخصیت بدی در داستان او وجود ندارد و همگی خوب هستند. این مسئله نه تنها باعث یک نواخت شدن فیلم او نمی شود بلکه با مهارتی که او در کارش دارد دنیایی دوست داشتنی و زیبا را به وجود می آورد که می تواند مدتها در خاطرات مخاطبانش باقی بماند.
سبک بصری فیلم میازاکی تا حد زیادی با آثار قبلیش فرق می کند. این بار طراحی های محیط و شخصیت های داستان بیشتر به نقاشی های کودکانه می ماند. همه چیز ساده است اما در همین سادگی چنان محیطی درگیر کنند خلق شده است که به جرات می توان آنرا بهترین کار میازاکی و تیم انیماتورش در استودیوی «گیبلی» دانست. آثار میازاکی همیشه چنان شاداب و سرزنده رنگ آمیزی می شوند که به نوعی می توان گفت زنگی در تمام اشیای طراحی شده ی آن جریان دارد. آخرین کار او پا را یک قدم جلو تر می گذارد و چنان هارمونی قویی از رنگ های به وجود می آورد که تماشای آن می تواند حتی بزرگترین ناراحتی ها را هم برای مدتی طولانی از بین ببرد.
اما بی شک قوی ترین مشخصه ی پونیو موسیقی قوی، تاثیر گذار و متفاوت آن می باشد. با شروع فیلم موسیقی اپرایی آن توجه را به خود جلب می کند. این روند در تمام صحنه های فیلم با یک سمفونی قوی ادامه پیدا می کند. استفاده از چنین موسیقی سنگینی برای یک فیلم انیمیشنی که بیشتر مخاطبش کودکان هستند کار جسورانه ای است. اما این کار نه تنها صدمه ای به فیلم نمی زند بلکه تاثیر آن را صد چندان می کند.
در پایان آثار میازاکی درست است که در قالب انیمیشن ساخته می شوند ولی برای تمام سنین زیبا و تماشایی هستند. با تماشای فیلم های او لذت و آرامشی در درون هر شخصی به وجود می آید که به جرات می توان گفت که در هیچ فیلم دیگری وجود ندارد.

"داستان عامه پسند" (Pulp Fiction) فیلمی به کارگردانی "کوئنتین تارانتینو" (Quentin Tarantino) و محصول سال ۱۹۹۴ آمریکا می‌باشد. این فیلم درامی جنایی با داستان غیرخطی است که نامزد دریافت هفت جایزه اسکار شامل جایزه اسکار بهترین فیلم شد. تارانتینو و "راجر آواری" (Roger Avary) توانستند جایزه اسکار بهترین فیلمنامه غیراقتباسی و همچنین نخل طلای فستیوال فیلم کن را برای فیلمنامه به‌دست آورند.
عنوان فیلم اشاره به مجله‌ها و رمانهای مصور و عامه پسند جنایی دارد که در میانه قرن بیستم منتشر می‌شدند.
هر چند داستان فیلم را می توان به سه قسمت اصلی تقسیم کرد، اما در ابتدای فیلم و قبل از تیتراژ با دو دزد به نام‌های رینگو و یولاندا آشنا می‌شویم که قصد دستبرد زدن به کافی شاپی را دارند. سپس تیتراژ پخش میشود.
بعد از تیتراژ و بین تیتراژ و داستان اول با دو آدمکش حرفه‌ای به نام‌های وینسنت و جولز آشنا میشویم که برای بدست آوردن یک کیف مرموز به یک آپارتمان می‌روند.
در آنجا با برت و دوستش و خدمتکارش مارلین (که یک سیاهپوست است) آشنا میشویم. گویی آنها به مارسلوس والاس (رئیس وینسنت و جولز) خیانت کرده‌اند و بعد از تحویل دادن کیف باید مجازات شوند.
جولز دوست برت را میکشد اما قبل از کشتن خود برت برای او آیاتی از کتاب مقدس را می‌خواند و با قبول کردن این فرضیه که خود او مرد درستکار است و باید برت را که شیطان است بکشد. او و ویسنست برت را به قتل می‌رسانند و فیلم این صحنه را قطع میکند و داستان اول آغاز میشود:
داستان اول : وینسنت وگا و همسر مارسلوس والاس
داستان با نمایی از بوچ (بروس ویلیس) شروع می‌شود که پیش رئیس ، مارسلوس والاس نشسته‌است و در ازای گرفتن مبلغی پول حاضر می‌شود به خواست رئیس در مسابقه بعدی اش شکست بخورد. سپس فیلم دوباره ادامه داستان وینسنت را می‌گیرد...
داستان دوم : ساعت طلا
داستان دوم به بوچ می‌پردازد. بوکسوری که همان طور که در قبل نشان داده شد باید مبارزه‌ای را ببازد. غرور بوچ مانع این کار میشود. بوچ تصادفا حریفش را کشته و برنده شده‌است...
داستان سوم : وضعیت بانی
با یک برش به گذشته به سکانس قبل از شروع داستان اول بازمیگردیم. یعنی همان جایی که وینسنت و جولز در آپارتمانی برت و دوستش را به قتل میرسانند. تماشاگر می‌فهمد که نفر سومی هم در آن آپارتمان بود و با یک اسلحه بزرگ در دستشویی پنهان شده بود. نفر سوم ناگهان بیرو نمیپرد و وینسنت و جولز را تیرباران میکند. اما هیچ یک از گلوله‌ها به آن دو نمی‌خورد و آن‌ها نفر سوم را می‌کشند....
در امارات متحده عربی و عربستان سعودی نسخه‌ای کاملا متفاوت از فیلم اصلی، در سینماها اکران شد. داستانهای فیلم به صورتی جابجا و مونتاژ شدند تا وقایع از لحاظ زمانی به صورت درست کنار هم قرار بگیرند!!
نقش های اصلی فیلم:
جان تراولتا در نقش وینسنت وگا. یک گنگستر نیمه حرفه‌ای. شخصیت وینسنت وگا، برادر شخصیتی به نام ویک وگا (یا آقای بلوند) در فیلم "سگ‌های انباری" (Reservoir Dogs) فیلم قبلی کوئنتین تارانتینو می‌باشد. او پس از بازی در این فیلم نامزد جایزه اسکار بهترین بازیگر نقش اول مرد شد. هر چند که به تام هنکس در فیلم فارست گامپ ساخته رابرت زمه کیس باخت.
ساموئل ال. جکسون در نقش جولز وینفیلد. نقش آدمکشی که بعد از وقوع یک معجزه می‌خواهد کارهای جنایتکارانه را کنار بگذارد. ساموئل ال جکسون به خاطر بازی در این فیلم نامزد جایزه اسکار بهترین نقش مکمل مرد شد.
اوما تورمن در نقش میا والاس. اوما تورمن به خاطر بازی در این فیلم یک چرخش بسیار خوب در کارنامه بازیگری اش ثبت کرد. او به خاطر ایفای نقش همسر مارسلوس والاس نامزد جایزه اسکار بهترین نقش مکمل زن شد. بعد از این فیلم، اوما تورمن در سری فیلم‌های "بیل را بکش" (Kill Bill) نیز با تارانتینو همکاری کرد.
بروس ویلیس در نقش بوچ. ویلیس یک ستاره مشهور و بزرگ بود اما مدت زمان کوتاهی در فیلم بازی کرد.
هاروی کیتلدر نقش وینستون ولف. کیتل در این فیلم نقش کوتاهی را ایفا می‌کند. این دومین همکاری کیتل با تارانتینو بعد از فیلم سگ‌های انباری بود. او بعد از این نیز در پروژه‌های دیگر با تارانتینو همکاری کرد.
تیم راث در نقش رینگو. نقش راث در این فیلم بسیار کمرنگ است. این دومین همکاری راث با تارانتینو بعد را سگ‌های انباری بود. او در آن فیلم در یک نقش مهم ظاهر شده بود.
کوئنتین تارانتینو در نقش جیمی. تارانتینو که کارگردان فیلم است نقش ده دقیقه‌ای دوست وینسنت و جولز را ایفا میکند.
تارانتینو سبکی در سینما به وجود آورد که قبل از او هیچ کارگردانی از استفاده نکرده بود و بعد از او هم کسی نتوانست مثل او این کارو کند. سبکی که وابسته به دیالوگ هاست. فیلمی ساخت که با دیالوگ پیش میرود. به گونه ای که حتی می شود تصویر فیلم را ندید و فقط گوش کرد. تارنتینو راهی پیدا کرد که با ظاهری طنز و کمیک حرف هائی بسیار معنی دار بزند. ظاهر فیلم بسیار متفاوت است با باطنش. در قسمت هائی از فیلم کارکتر ها بحث هائی به ظاهر بی ربط و مسخره میزنند اما در دقایقی بعد معنی و مفهوم آنها مشخص میشود. فیلممنامه ، کاری از خود تارنتینو است که اسکار بهترین فییلممنامه ارجینال هم برای او آورد. بی شک یکی از بهترین فیلمنامه های نوشته شده در تاریخ سینماست.
فیلمنامه به اصطلاح دایره ای شکل است. اثر به جا مانده از این فیلمنامه را میتوان در فیلم هائی نظیر مظنونین همشیگی ( برایان سینگر)، یادگاری – Memento ( کریستوفر نولان) مشـــاهده نمود.
او با استفاده از زوایای لانگ شات، سعی بر این دارد که فیلم را یک فیلم جنائی صرف نشان ندهد. فیلمبرداری فیلم و تدوین آن هم بسیار زیباست. اما از نکات قوت دیگر فیلم که برای هر ببیننده ای جذاب است موسیقی متن آن است. در طول فیلم آهنگ های معروف زیادی پخش میشود که همگی با توجه به لوکیشن تاثیرگذار است. از جمله لوکیشن آخر فیلم که ببیننده را بعد از اتمام فیلم لحظاتی تحت تأثیر قرار میدهد.
هاوارد هاوکس کارگردان فقید هالیوود تعریفی داره از یک فیلم خوب، او می گوید : «فیلم باید سه منظره خوب داشته باشد.
در قصه های عامه پسند ما این رو میبینیم.
کمدی و مـــوزیـــکال مانند : رقص میا و وینسنت
ناگهانی و غافلگیر کننده مانند: برگشت بوچ به خانه و مشـــاهده وینسنت.
و شفاهی مانند: دیالوگ والاس با بوچ یا دیالوگ کلنل با بوچ که کاملا تک نفری است.
هنر کارگردانی تارنتینو کاملا مشهوده حتی برای ببیننده عام. تارنتینو همیشه ظرافت خاصی در انتخاب لوکیشن ها دارد و این فـــیـــلـــم او هم نمایانگر این امر است.»
در این فیلم، دیالوگ پایه و اساس بقیه چیزهاست. کوئنتين تارانتينو به گواه مطالب گوناگوني که درباره او و کارهاي سينمايي اش در مجلات و روزنامه هاي مختلف ترجمه و نوشته شده است ، در ايران چهره شناخته شده اي است و نيازي به بازگويي آنها نيست. فيلم هاي او واجد خصوصياتي است که او را از ديگر همکارانش جدا مي مند . يکي از اين ويژگي ها، فيلمنامه قوي آنهاست. فيلمنامه هايي با داستان جذاب و غير قابل پيش بيني ، با ساختاري فکر شده و محکم . فيلم پالپ فيکشن ، که خارج از جريان استوديو هيط هاليوودي و به سبک و زباني شخصي ساخته شد، يکي از مهمترين فيلم هاي دهه نود محسوب مي شود.
تارانتینو، خود می گوید: « من نمي خواهم دروغ بگويم ، شخصيت ها بايد خودشان صادق باشند و اين چيزي است که من در بيشتر فيلم هاي هاليوودي نمي بينم. من شخصيت هايي را [در آن ها] مي بينم که پشت سر هم دروغ مي گويند ... از نظر من شخصيت ها کار خوب يا بد انجام نمي دهند ، بلکه فقط کار واقعي يا غير واقعي انجام مي دهند . اصولا نوشتن براي من مثل سفر کردن است . من بعضي از ايستگاه هاي بين راه را مي شناسم ، حالا در بعضي توقف مي کنم و در بعضي نه . از بعضي مطمئن نيستم تا اين که به آنها برسم .
نوشتن مثل راه رفتن است ، همانطور که پاها موقع راه رفتن خود به خود جلوي يکديگر قرار مي گيرند ، من هم به شخصيت هايم اجازه مي دهم که کار خودشان را بکنند . »
مهمترین جوایز و افتخاراتی که این فیلم توانست کسب کند، به شرح زیر است:
* جشنواره کن ۱۹۹۴ :
برنده جایزه نخل طلای کن برای بهترین فیلم که به کوئنتین تارانتینو تقدیم شد.
* جوایز اسکار سال ۱۹۹۴ :
برنده جایزه اسکار بهترین نویسندگی فیلمنامه سال برای روگر آواری و کوئنتین تارانتینو
نامزد اسکار بهترین فیلم سال برای لارنس بندر
نامزد اسکار بهترین کارگردانی سال برای کوئنتین تارانتینو
نامزد اسکار بهترین بازیگر نقش اول مرد برای جان تراولتا
نامزد اسکار بهترین بازیگر نقش مکمل مرد برای ساموئل ال. جکسون
نامزد اسکار بهترین بازیگر نقش مکمل زن برای اوما تورمن
نامزد اسکار بهترین تدوین فیلم برای سالی منکه
همچنین، این فیلم تا کنون با اخذ نمره عالی 8.9 از 10 با 401686 رأی در رتبه پنجم بهترین فیلمهای جهان از نگاه منتقدان سایت IMDB قرار دارد. علاوه بر آن موفق به کسب 43 جایزه از جشنواره های مختلف شده و 40 بار هم نامزد دریافت جوایز گوناگون بوده است.
در کل می توانیم بگوییم پالپ فیکشن فیلمی بسیار عالی و قطعاً بهترین فیلم دهه 90 است، یا، حتی بیشتر....!!

شناسه :
نام اصلي:
ايميل:
تايپ مجدد:
گذرواژه:
تايپ مجدد: