"داستان عامه پسند" (Pulp Fiction) فیلمی به کارگردانی "کوئنتین تارانتینو" (Quentin Tarantino) و محصول سال ۱۹۹۴ آمریکا می‌باشد. این فیلم درامی جنایی با داستان غیرخطی است که نامزد دریافت هفت جایزه اسکار شامل جایزه اسکار بهترین فیلم شد. تارانتینو و "راجر آواری" (Roger Avary) توانستند جایزه اسکار بهترین فیلمنامه غیراقتباسی و همچنین نخل طلای فستیوال فیلم کن را برای فیلمنامه به‌دست آورند.
عنوان فیلم اشاره به مجله‌ها و رمانهای مصور و عامه پسند جنایی دارد که در میانه قرن بیستم منتشر می‌شدند.
هر چند داستان فیلم را می توان به سه قسمت اصلی تقسیم کرد، اما در ابتدای فیلم و قبل از تیتراژ با دو دزد به نام‌های رینگو و یولاندا آشنا می‌شویم که قصد دستبرد زدن به کافی شاپی را دارند. سپس تیتراژ پخش میشود.
بعد از تیتراژ و بین تیتراژ و داستان اول با دو آدمکش حرفه‌ای به نام‌های وینسنت و جولز آشنا میشویم که برای بدست آوردن یک کیف مرموز به یک آپارتمان می‌روند.
در آنجا با برت و دوستش و خدمتکارش مارلین (که یک سیاهپوست است) آشنا میشویم. گویی آنها به مارسلوس والاس (رئیس وینسنت و جولز) خیانت کرده‌اند و بعد از تحویل دادن کیف باید مجازات شوند.
جولز دوست برت را میکشد اما قبل از کشتن خود برت برای او آیاتی از کتاب مقدس را می‌خواند و با قبول کردن این فرضیه که خود او مرد درستکار است و باید برت را که شیطان است بکشد. او و ویسنست برت را به قتل می‌رسانند و فیلم این صحنه را قطع میکند و داستان اول آغاز میشود:
داستان اول : وینسنت وگا و همسر مارسلوس والاس
داستان با نمایی از بوچ (بروس ویلیس) شروع می‌شود که پیش رئیس ، مارسلوس والاس نشسته‌است و در ازای گرفتن مبلغی پول حاضر می‌شود به خواست رئیس در مسابقه بعدی اش شکست بخورد. سپس فیلم دوباره ادامه داستان وینسنت را می‌گیرد...
داستان دوم : ساعت طلا
داستان دوم به بوچ می‌پردازد. بوکسوری که همان طور که در قبل نشان داده شد باید مبارزه‌ای را ببازد. غرور بوچ مانع این کار میشود. بوچ تصادفا حریفش را کشته و برنده شده‌است...
داستان سوم : وضعیت بانی
با یک برش به گذشته به سکانس قبل از شروع داستان اول بازمیگردیم. یعنی همان جایی که وینسنت و جولز در آپارتمانی برت و دوستش را به قتل میرسانند. تماشاگر می‌فهمد که نفر سومی هم در آن آپارتمان بود و با یک اسلحه بزرگ در دستشویی پنهان شده بود. نفر سوم ناگهان بیرو نمیپرد و وینسنت و جولز را تیرباران میکند. اما هیچ یک از گلوله‌ها به آن دو نمی‌خورد و آن‌ها نفر سوم را می‌کشند....
در امارات متحده عربی و عربستان سعودی نسخه‌ای کاملا متفاوت از فیلم اصلی، در سینماها اکران شد. داستانهای فیلم به صورتی جابجا و مونتاژ شدند تا وقایع از لحاظ زمانی به صورت درست کنار هم قرار بگیرند!!
نقش های اصلی فیلم:
جان تراولتا در نقش وینسنت وگا. یک گنگستر نیمه حرفه‌ای. شخصیت وینسنت وگا، برادر شخصیتی به نام ویک وگا (یا آقای بلوند) در فیلم "سگ‌های انباری" (Reservoir Dogs) فیلم قبلی کوئنتین تارانتینو می‌باشد. او پس از بازی در این فیلم نامزد جایزه اسکار بهترین بازیگر نقش اول مرد شد. هر چند که به تام هنکس در فیلم فارست گامپ ساخته رابرت زمه کیس باخت.
ساموئل ال. جکسون در نقش جولز وینفیلد. نقش آدمکشی که بعد از وقوع یک معجزه می‌خواهد کارهای جنایتکارانه را کنار بگذارد. ساموئل ال جکسون به خاطر بازی در این فیلم نامزد جایزه اسکار بهترین نقش مکمل مرد شد.
اوما تورمن در نقش میا والاس. اوما تورمن به خاطر بازی در این فیلم یک چرخش بسیار خوب در کارنامه بازیگری اش ثبت کرد. او به خاطر ایفای نقش همسر مارسلوس والاس نامزد جایزه اسکار بهترین نقش مکمل زن شد. بعد از این فیلم، اوما تورمن در سری فیلم‌های "بیل را بکش" (Kill Bill) نیز با تارانتینو همکاری کرد.
بروس ویلیس در نقش بوچ. ویلیس یک ستاره مشهور و بزرگ بود اما مدت زمان کوتاهی در فیلم بازی کرد.
هاروی کیتلدر نقش وینستون ولف. کیتل در این فیلم نقش کوتاهی را ایفا می‌کند. این دومین همکاری کیتل با تارانتینو بعد از فیلم سگ‌های انباری بود. او بعد از این نیز در پروژه‌های دیگر با تارانتینو همکاری کرد.
تیم راث در نقش رینگو. نقش راث در این فیلم بسیار کمرنگ است. این دومین همکاری راث با تارانتینو بعد را سگ‌های انباری بود. او در آن فیلم در یک نقش مهم ظاهر شده بود.
کوئنتین تارانتینو در نقش جیمی. تارانتینو که کارگردان فیلم است نقش ده دقیقه‌ای دوست وینسنت و جولز را ایفا میکند.
تارانتینو سبکی در سینما به وجود آورد که قبل از او هیچ کارگردانی از استفاده نکرده بود و بعد از او هم کسی نتوانست مثل او این کارو کند. سبکی که وابسته به دیالوگ هاست. فیلمی ساخت که با دیالوگ پیش میرود. به گونه ای که حتی می شود تصویر فیلم را ندید و فقط گوش کرد. تارنتینو راهی پیدا کرد که با ظاهری طنز و کمیک حرف هائی بسیار معنی دار بزند. ظاهر فیلم بسیار متفاوت است با باطنش. در قسمت هائی از فیلم کارکتر ها بحث هائی به ظاهر بی ربط و مسخره میزنند اما در دقایقی بعد معنی و مفهوم آنها مشخص میشود. فیلممنامه ، کاری از خود تارنتینو است که اسکار بهترین فییلممنامه ارجینال هم برای او آورد. بی شک یکی از بهترین فیلمنامه های نوشته شده در تاریخ سینماست.
فیلمنامه به اصطلاح دایره ای شکل است. اثر به جا مانده از این فیلمنامه را میتوان در فیلم هائی نظیر مظنونین همشیگی ( برایان سینگر)، یادگاری – Memento ( کریستوفر نولان) مشـــاهده نمود.
او با استفاده از زوایای لانگ شات، سعی بر این دارد که فیلم را یک فیلم جنائی صرف نشان ندهد. فیلمبرداری فیلم و تدوین آن هم بسیار زیباست. اما از نکات قوت دیگر فیلم که برای هر ببیننده ای جذاب است موسیقی متن آن است. در طول فیلم آهنگ های معروف زیادی پخش میشود که همگی با توجه به لوکیشن تاثیرگذار است. از جمله لوکیشن آخر فیلم که ببیننده را بعد از اتمام فیلم لحظاتی تحت تأثیر قرار میدهد.
هاوارد هاوکس کارگردان فقید هالیوود تعریفی داره از یک فیلم خوب، او می گوید : «فیلم باید سه منظره خوب داشته باشد.
در قصه های عامه پسند ما این رو میبینیم.
کمدی و مـــوزیـــکال مانند : رقص میا و وینسنت
ناگهانی و غافلگیر کننده مانند: برگشت بوچ به خانه و مشـــاهده وینسنت.
و شفاهی مانند: دیالوگ والاس با بوچ یا دیالوگ کلنل با بوچ که کاملا تک نفری است.
هنر کارگردانی تارنتینو کاملا مشهوده حتی برای ببیننده عام. تارنتینو همیشه ظرافت خاصی در انتخاب لوکیشن ها دارد و این فـــیـــلـــم او هم نمایانگر این امر است.»
در این فیلم، دیالوگ پایه و اساس بقیه چیزهاست. کوئنتين تارانتينو به گواه مطالب گوناگوني که درباره او و کارهاي سينمايي اش در مجلات و روزنامه هاي مختلف ترجمه و نوشته شده است ، در ايران چهره شناخته شده اي است و نيازي به بازگويي آنها نيست. فيلم هاي او واجد خصوصياتي است که او را از ديگر همکارانش جدا مي مند . يکي از اين ويژگي ها، فيلمنامه قوي آنهاست. فيلمنامه هايي با داستان جذاب و غير قابل پيش بيني ، با ساختاري فکر شده و محکم . فيلم پالپ فيکشن ، که خارج از جريان استوديو هيط هاليوودي و به سبک و زباني شخصي ساخته شد، يکي از مهمترين فيلم هاي دهه نود محسوب مي شود.
تارانتینو، خود می گوید: « من نمي خواهم دروغ بگويم ، شخصيت ها بايد خودشان صادق باشند و اين چيزي است که من در بيشتر فيلم هاي هاليوودي نمي بينم. من شخصيت هايي را [در آن ها] مي بينم که پشت سر هم دروغ مي گويند ... از نظر من شخصيت ها کار خوب يا بد انجام نمي دهند ، بلکه فقط کار واقعي يا غير واقعي انجام مي دهند . اصولا نوشتن براي من مثل سفر کردن است . من بعضي از ايستگاه هاي بين راه را مي شناسم ، حالا در بعضي توقف مي کنم و در بعضي نه . از بعضي مطمئن نيستم تا اين که به آنها برسم .
نوشتن مثل راه رفتن است ، همانطور که پاها موقع راه رفتن خود به خود جلوي يکديگر قرار مي گيرند ، من هم به شخصيت هايم اجازه مي دهم که کار خودشان را بکنند . »
مهمترین جوایز و افتخاراتی که این فیلم توانست کسب کند، به شرح زیر است:
* جشنواره کن ۱۹۹۴ :
برنده جایزه نخل طلای کن برای بهترین فیلم که به کوئنتین تارانتینو تقدیم شد.
* جوایز اسکار سال ۱۹۹۴ :
برنده جایزه اسکار بهترین نویسندگی فیلمنامه سال برای روگر آواری و کوئنتین تارانتینو
نامزد اسکار بهترین فیلم سال برای لارنس بندر
نامزد اسکار بهترین کارگردانی سال برای کوئنتین تارانتینو
نامزد اسکار بهترین بازیگر نقش اول مرد برای جان تراولتا
نامزد اسکار بهترین بازیگر نقش مکمل مرد برای ساموئل ال. جکسون
نامزد اسکار بهترین بازیگر نقش مکمل زن برای اوما تورمن
نامزد اسکار بهترین تدوین فیلم برای سالی منکه
همچنین، این فیلم تا کنون با اخذ نمره عالی 8.9 از 10 با 401686 رأی در رتبه پنجم بهترین فیلمهای جهان از نگاه منتقدان سایت IMDB قرار دارد. علاوه بر آن موفق به کسب 43 جایزه از جشنواره های مختلف شده و 40 بار هم نامزد دریافت جوایز گوناگون بوده است.
در کل می توانیم بگوییم پالپ فیکشن فیلمی بسیار عالی و قطعاً بهترین فیلم دهه 90 است، یا، حتی بیشتر....!!

"آواتار" فیلمی علمی-تخیلی،سه ‌بعدی و امریکایی-بریتانیایی است که توسط کارگردان بزرگ هالیوود، "جیمز کامرون" (James Cameron) نوشته و کارگردانی شده است. این فیلم 10 دسامبر در لندن و در تاریخ ١٨ دسامبر ٢٠٠٩ در امریکا به اکران در آمد.
آواتار محصول کمپانی آمریکایی "فاکس قرن بیستم" (20th Century Fox) است. آهنگساز موسیقی این فیلم، هنرمند با سابقه و سرشناس، "جیمز هورنر" (James Horner) است که از آثار قبلی او می توان آهنگسازی فیلم Titanic، Braveheart، A Beautiful Mind، Apollo 13، Aliens و بسیاری از آثار برجسته دیگر را نام برد. "استنلی وینستون"(Stanley Winston) یکی از بهترین سرپرستان جلوه های ویژه و با کارنامه ای درخشان، که آثاری همچون تمام سری های فیلم Terminator، تمام سری های Jurassic Park، Aliens، سری های Predator  ، Iron Man و بسیاری دیگر در آن دیده می شود نیز، تا قبل از مرگش به جیمز کامرون در زمینه طراحی این فیلم کمک می‌کرده است.
در سال 1994 کامرون شروع به نوشتن فیلمنامه آواتار کرد (پس از پایان کارش بر روی فیلم تایتانیک) و یک سال بعد آن را در 114 صفحه به پایان رسانید. البته شاید تعجب کنید که چرا فاصله زمانی تا ساخت و اکران تا این حد زیاد بوده است؟! کار ساخت فیلم قرار بود در 1999 به پایان برسد، اما تمام ماجرا به خاطر یک جمله کامرون متوقف شد، و آن این بود: (( نیاز است که تکنولوژی ارتقا پیدا کند )). در سال 2006 کامرون فیلمنامه را گسترش داد و در کلام آن تغییراتی ایجاد نمود. این فیلم چندین سال در دست ساخت بوده است و در لس‌آنجلس، نیوزیلند و خلیج مکزیک فیلمبرداری شده ‌است.
سال ۲۱۵۴ میلادی است، و زمینیان مشغول تشکیل مستعمرات در اقمار ستاره رجل قنطورس" (Alpha Centauri) هستند یعنی در جایی که 4.4 سال نوری از زمین فاصله دارد. سیاره "پاندورا" (Pandora) یکی از این اقمار است که حاوی تنوع خارق‌العاده‌ای از حیات وحش فرازمینی است، و جوی غیر قابل استشمام برای انسانها دارد، و همچنین محیطی فیزیکی در تضاد با طبیعت فیزیکی انسانها دارد. با اینحال انسانها بدلیل وجود منابع طبیعی این سیاره سخت متوجه آن شده‌اند. از میان جانداران بومی این سیاره موجوداتی شبه ‌انسان هستند بنام "ناوی" (Na'vi)، با قدی حدود 2.74 متر، با دُم و استخوانهایی بسیار محکم که پوستی آبی رنگ دارند و از نظر پیشرفت فنی دارای سطح بسیار پایین‌ تری از زمینیان و ظاهراً نیمه متوحش هستند، اما دارای فرهنگی بسیار غنی و کلی نگر هستند که کاملا با سیاره خود در حالت تعادل قرار دارند. پاندورا دارای سیستم حیات وحش نامتعارفی است، بطوریکه سیاره و تمام موجوداتش دارای یک شبکه عصبی مشترک بوده و با هم در ارتباطند. ناوی‌ها از طریق نقاط اتصالی در موهای خود، ازطریق خودآگاهی به اسب‌ های خود متصل می‌شوند، و همچنین درختان جنگل از طریق ریشه‌های خود اتصال عصبی با یکدیگر دارند. محیط پاندورا محیطی است که دانشمندان بشری در فیلم را سخت تحت تأثیر قرار داده، و محیط منحصر به فرد این دنیا، مرزهای بین علم و عرفان را درهم می‌نوردد. منابع طبیعی که بشر در این سیاره بدنبال آن است "اونبتانیوم" (unobtanium) نام دارد. این ماده نوعی سنگ کانی مرموز است که دارای خواص میدانی عجیبی است، بطوریکه باعث ظهور آثار پادگرانشی و اختلال میادین الکترومغناطیسی می‌شود. در فیلم، زمینیان بمنظور تصرف منابع سرشار پاندورا (سیاره ناوی‌ها)، آماده برای اشغال نظامی و استفاده از قوه قهریه می‌شوند که منجر به نابودی خانه و کاشانه ناوی‌ها و محیط زیستشان خواهد گشت. ناوی‌ها اکنون در معرض انقراض قرار دارند. اما از سوی دیگر گروهی از انسان‌های دانشمند مشغول آزمایش پروژه‌ای بنام "آواتار" (AVATAR) هستند که در آن با علم ژنتیک بدن‌های ناوی مصنوعی در آزمایشگاه خلق کرده، و خودآگاهی انسانی را بعنوان رانندهٔ آن بدن، بطور موقت درون آن جسم منتقل یا قالب کرده تا بتوانند از این طریق با فرستادن جاسوسانی به داخل جماعت ناوی‌ها، فرهنگ و تمدن آنان را بشناسند. "جِیک سالی" (Jake Sully) به بازیگری "سم ورتینگتن" (Sam Worthington)، سربازی جانباز بر روی ویلچر است که هنگام خدمت در تفنگداران دریایی ایالات متحده آمریکا از ناحیه دو پا فلج شده‌است. هنگامی که او را برای پروژه آواتار بعنوان هدایتگر یکی از بدن‌ها بکار می گیرند، او طبق مأموریتش سعی در رخنه کردن در ناوی ها و کشف رموز و اطلاعات سرّی آنان می‌پردازد. اما تدریجاً طی ماجراهایی با "نیتیری" (Neytiri) (با صدای "زویی سالدانا"(Zoë Saldaña))، شاهزاده و دختر بزرگ قبیلهٔ ناوی‌ها تدریجاً پیوند عاطفی برقرار می‌کند و رفته رفته پی به عمق زبیای فرهنگ بومیان برده، و سعی می‌کند به آنها کمک کند، تا جایی که مجبور است نهایتاً در برابر نسل انسانهای غاصب، یعنی نوع خودش، قرار گیرد.
جیمز کامرون در این فیلم از گنجاندن اشاره‌های سیاسی هیچ ابایی از خود نشان نداده است. محور فیلم حول موضوع دستیابی به منابع طبیعی بسیار با ارزشی بنام "اونبتانیوم" (unobtanium) است که نمادی است از حرص و طمع بشری، که نژاد انسانی را برای تصرف آن منابع وادار به جنگ با موجودات بومی سیاره پاندورا کرده است.
سرهنگ "مایلز کواریچ" (Colonel Miles Quaritch)، فرمانده عملیات نظامی در فیلم به بازیگری "استیون لنگ" (Stephen Lang)، بومیان ناوی را (که شباهت بدون اشتباهی به سرخپوستان آمریکایی دارند.) وحشی می‌نامد، و استفاده وی از واژگانی همچون "شوک" و "هیبت"، "مبارزه با تروریسم"، و "حمله پیشگیرانه" یادآور وقایع جنگ عراق است.
فیلم همچنین در رساندن پیغامی در دفاع از محافظت از محیط زیست کاملا واضح و رسا است.
آوانار فیلمی است که کامرون برای ساختن آن از دهه 1990 تا کنون منتظر بوده است تا تکنولوژی برای ساخت جلوه های ویژه آن به سطح مطلوب برسد.البته نمی خواهم وارد بحثهای تخصصی در این زمینه شوم، ولی در این فیلم از تکنولوژی جدید برای تبدیل همزمان حرکت فرد به کارکتر مجازی و انیمیشن در کنار حضور همزمان آیتمهای مجازی دیگر صحنه استفاده شده است. این تکنولوژی به کامرون امکان داد که حرکت همزمان کارکترهای مجازی و انیمیشن فیلم را با دیگر صحنه های اصلی و کارکترهای واقعی بصورت همزمان (Realtime) مشاهده کند. مانند یک محیط بازی سه بعدی که البته بسیار قوی بوده و کارکترها و هر آنچه در آن است را می توان با دقیقترین و کوچکترین حرکات ملاحظه و البته همزمان ویرایش نمود! او به "پیتر جکسون" (Peter Jackson) و "استیون اسپیلبرگ" (Steven Spielberg) نیز اجازه داد تا از نزدیک این تکنولوژی جدید را تست کنند. همچنانکه اسپیلبرگ و "جرج لوکاس" (George Lucas) در سر اغلب صحنه ها به مشاهده چگونگی کار کامرون با این تکنولوژی می پرداختند!
آواتار با عبور از مرز فروش کلی 2,727,224,990 دلار توانست فیلم‌های شوالیه تاریکی، دزدان دریایی کارائیب: صندوق مرد مرده ، ارباب حلقه‌ها: بازگشت پادشاه و تایتانیک را پشت سر بگذارد و پرفروش ترین فیلم تاریخ سینما لقب بگیرد.
همچنین در جوایز گلدن گلوب 2010، آواتار توانست جایزه بهترین فیلم درام سال 2009 و بهترین کارگردانی را از آن خود نماید. این فیلم همچنین نامزد 9 جایزه در مراسم اسکار 2010 (82nd Annual Academy Awards) نیز بود که موفق به کسب سه جایزه بهترین فیلمبرداری، بهترین کارگردانی هنری و بهترین جلوه‌های ویژه شد.
در آخر باید گفت که بازگشت جیمز کامرون به عرصه سینما، بسیار قدرتمندانه بوده است. آواتار مفهومی سحرآمیز است که باید آن را دید و قابل شرح نیست و به جرأت می توان گفت که یکی از بهترین فیلمهای جهان در سی سال اخیر است!

نام فیلم: Forrest Gump

"فارست گامپ" (Forrest Gump) فیلمی آمریکایی به کارگردانی "رابرت زمکیس" (Robert Zemeckis)، محصول سال ۱۹۹۴ پارامونت پیکچرز است. فیلم برپایهٔ رمانی به همین نام اثر "وینسنت گروم" (Winston Groom) در سال 1986 ساخته شده است.
فارست گامپ یک موفقیت عظیم تجاری بود به طوری که در مجموع توانست ۶۷۷ میلیون دلار در گیشه جهانی کسب کند و تبدیل به پرفروش ترین فیلم آمریکا در آن سال شود.
فارست گامپ نامزد دریافت ۱۳ جایزهٔ اسکار شد و از این تعداد ۶ جایزه را شامل جایزه اسکار بهترین فیلم، بهترین کارگردانی برای رابرت زمکیس، بهترین فیلم‌نامهٔ اقتباسی برای اریک راث، بهترین بازیگر نقش اول مرد برای تام هنکس، بهترین تدوین فیلم برای آرتور اشمیت و بهترین جلوه‌های ویژه را بدست آورد، آن هم در شرایطی که در سال ۱۹۹۴ از دو رقیب قدرتمند خود فیلم های "پالپ فیکشن" (Pulp Fiction) از "کوئنتین تارانتینو" (Quentin Tarantino) و فیلم "رستگاری از شاوشنگ" (The Shawshank Redemption)  از "فرانک دارابونت" (Frank Darabont) جلو زد!
کلیت داستان، در مورد زندگی فارست گامپ است. شخصیتی که اصلاً باهوش نیست. او در ایستگاه اتوبوس نشسته است و داستان زندگی خود و رابطه‌اش با جنی را برای دیگران تعریف می‌کند.
فارست گامپ، شخصيت اصلی داستان است. او از ميان مردم عادی است و حتی فردی با ضريب هوشی پايين است. و البته تمامی خصوصیاتی که از او معرفی می شود، اهميت‌شان در همان عادی بودن و غيراستثنايی بودن‌شان نهفته است. قهرمانی، موفقيت، رضايتمندی، افتخار، شهرت، دوستان خوب، هملگی به گونه‌ای برای فارست تحقق يافتند که او و ديگران حتی تصورش را نمی‌کردند!
او چنان که به دوست دوران کودکی‌اش، «جنی» قول داده است، هر جا که خطری احساس کند، از آن فرار کرده و دور می‌شود.
او جنگ می‌رود و بدون آن که به دنبال قهرمان‌بازی باشد، مدال «افتخار» کسب می‌کند! او کاملا اتفاقی با بازی پينگ‌پنگ آشنا می‌شود. بازيگری که خود نمی‌تواند چون گذشته با دوستش بازی کند، توپ و راکت را در اختيار فارست قرار می‌دهد، و به او فقط می‌گويد که چشمانش را از توپ برندارد.او به فارست به گونه‌ای دقيق می‌آموزاند که برای فهميدن، تنها خواستن و داشتن پشتکار کافی‌ست و آموزش‌های ويژه، امکانات خاص و مواردی نظير آن‌ها، عوامل اساسی و تعيين‌کننده نيستند. فارست هيچ شناختی از بازی فوتبال آمريکايی ندارد، ولی او کاری را که دوست دارد، انجام می‌دهد. او دويدن را دوست دارد و وقتی آن را به خوبی انجام می‌دهد، نقشی را در بازی فوتبال به دست می‌آورد که در تخصص اوست و او از آن لذت می‌برد و راضی‌ست. اين راز "رضايتمندی" در زندگی است: آن چه را که می‌پسنديم انجام دهيم؛ چه به موفقيت ختم شود، چه نشود و چه ديگران بپسندند و چه نپسندند.
"انگيزه"، که يکی از مهم‌ترين عوامل هر موفقيتی ارزيابی می‌شود، در بسياری از دستاوردهای زندگی فارست گامپ، هيچ ارتباطی با موفقيت ندارد! بسياری از موفقيت‌هايی را که فارست گامپ به دست می‌آورد، در جريانی عاری از هدف و بی انگيزه‌ی شخصی تحقق می‌يابد. در فارست گامپ، "هدف و مقصد" که از اصلی‌ترين عوامل در ايجاد انگيزش برای انجام بسياری از کارها و تحقق موفقيت‌ها هستند، به روی‌شان خط بطلانی کشيده می‌شود! فارست گامپ نکته‌هايی را که معمولا از کم‌اهميت‌ترين موضوع‌ها و وقايع زندگی به شمار می‌رود، با ارزش جلوه می‌دهد. در حالی که آنچه را معمولاً از طرف افراد، نقاط عطف زندگی ارزيابی می‌شود و با وسواسی خاص به گونه‌ای دقيق برنامه‌ريزی می‌شود، به تمسخر گرفته و کم‌اهميت جلوه می‌دهد.
حتی در فیلم می بینیم که تمام شهرت و موفقيتی که "جِنی" در پی‌اش است و از آن روی، شرايط و نحوه‌های مختلفی از زندگی را تجربه می‌کند، و دچار دغدغه، نااميدی، کلافگی و ناخرسندی از زندگی‌اش می‌شود، فارست بدون اين که در جست ‌و جوی آن‌ها باشد کسب می‌کند، و اين به درستی نشان می‌دهد که آن‌چه در زندگی دست‌نيافتنی و دور از دسترس به نظر می‌رسد، چه بسا که در نزديکی ما مستقر بوده و در همان وقايع عادی و پيش پاافتاده‌ی زندگی نهفته است. تلاش‌های جنی را می‌توان نمونه‌ی آشکار کوشش‌هايی دانست که برای رسيدن به اهدافی شکل می‌گيرد که «چون در جست‌وجويش است، هرگز بدان دست نخواهد يافت». فارست مدال افتخار خود را نيز به جنی می‌بخشد تا شايد آن‌چه را که جنی در پی‌اش است به او هديه کرده باشد.
فارست گامپ خط بطلانی‌ست بر روی همه‌ی دنيايی که در پی يافتن معنايی ژرف برای زندگی و اهدافش بوده و تأکيدی بر کنار گذاردن نگاه فلسفی به هستی و زندگی است. فارست گامپ، زندگی عادی و مردم معمولی را به سبب اتفاقی بودن، ملموس و واقعی بودن، و در بيشتر موارد، بی‌هدف و انگيزه يافتن و غيرفلسفی بودن‌شان، مهم جلوه می‌دهد.
چه وقت می توان روی یک عقب مانده ذهنی به عنوان قهرمان جذاب یک فیلم هالیوودی حساب باز کرد؟ زمانی که صحبت از شخصیت ها و کاراکترهای عقب مانده ذهنی در سینما می شود، سه در این میان، از همه شاخص ترند:
فارست گامپ، "مرد بارانی" (Rain Man) و " من سَم هستم" (I Am Sam).
اما چیزی که در هر سه فیلم مشترک است موفقیت بازیگران آنهاست و گواهی بر این مدعاست که اینگونه نقش ها جایزه آور هستند.
رابرت زمه کیس یکی از ناب ترین آثار دهه نود را به سینما هدیه کرده است. فیلمی سرشار از رویدادهای غریب که گاهی همانند خودِ زندگی قابل لمس بودند. در این میان تام هنکس به اندازه تمام عمر بازیگری اش از خود مایه گذاشت تا اثر تحسین شده زمه کیس تندیس طلایی آکادمی و دیگر جوایز معتبر سینمایی را یکی پس از پس دیگری درو کند. هنوز هم پس از گذشت 12 سال صحنه افتتاحیه فیلم بِکر و دست نیافتنی است. اریک راث در مقام نویسنده ، یکی از بهترین فیلمنامه های دهه نود را عرضـــه مـــی کند. او با تکیه بر عناصر سادگی و درستکاری « قهرمان کند ذهنی» را پیش رویمان قرار می دهد که اگر قدم در عرصه ای گذارد تا به اوج موفقیــت نرســـد دست بردار نیست و رمز پیروزی او در زندگی ، اراده آهنین او معرفی می شود.
راجر ایبرت، منتقد مشهور آمریکایی، در مورد ان فیلم می گوید: "من تا به حال هیچ کسی شبیه به فارست گامپ ، درهیچ فیلمی ندیدم. به همین دلیل تا به حال هیچ فیلمی مثل« فارست گامپ» ندیدم. هر کوششی برای توصیف آن خطری است که ممکن است منجر شود فیلم قراردادی تر از آنچه هست به نظر بیاید اما اجازه دهید تلاشم را بکنم. حدس می زنم فیلم یک کمدی یا شاید هم یک درام باشد یا یک رویا ."
فارست گامپ را به دقت نگاه کنید تا بفهمید چرا بعضی به خاطر خیلی کم هوش بودنشان مورد انتقاد قرار می گیرند. فارست به قدر کافی باهوش است. شاید تام هنکس تنها بازیگری بود که می توانست این نقش را بازی کند. بعد از دیدن اینکه چگونه تام هنکس، فارست گامپ را در قالب انسانی باوقار و رک به تصویر کشیده ، هرگز نمی توانید شخص دیگری را در نقش گامپ تصور کنید. اجرای فیلم، کاری یکدست و هیجان انگیز بین کمدی وتراژدی، در یک داستان باشکوه با خنده های زیاد و حقایق پنهان است.
خط داستانی فیلم، این سؤال را در ذهن هر بیننده ای بوجود می آورد که آیا وقایع زندگی از قبل تعیین شده اند یا بصورت تصادفی اتفاق می افتند، یا زندگی ترکیبی از این دو است؟!

"شوالیه تاریکی" (The Dark Knight) فیلمی محصول ۲۰۰۸ به کارگردانی "کریستوفر نولان" (Christopher Nolan) و دنبالهٔ فیلم "بتمن آغاز می‌کند" (Batman Begins) است.
بتمن (کریستین بیل) به کمک ستوان جیم گوردن (گری اولدمن) و دادستان شهر گوتام، هاروی دنت (آرون ایکهارت)، در حال مبارزه با خلافکاران محلی هستند.
رؤسای گروه‏های خلافکار دور هم جمع می‏شوند تا درباره اوضاع پیشامده با هم بحث کنند. در این میان قرار می‏شود یک حسابدار چینی پول‏ها را به هنگ‏کنگ برده و برای جلوی از توقیف پولها توسط دادستان در بانکی نگه‏داری کند.
بتمن ماموریت می‏یابد تا مرد چینی را به شهر بازگرداند. او با موفقیت فرد مورد نظر را می‏رباید و به پلیس شهر گوتام تحویل می‏دهد. در این میان یک مجرم نابغه و روانی به نام ژوکر (هیث لجر)، ظاهر می‏شود و قول می‏دهد در ازای دریافت پول بتمن را بکشد.
ژوکر تهدید می‏کند اگر بتمن خود را تسلیم نکند، او هر روز تعدادی از افراد شهر را خواهد کشد. او از مقامات دولتی شروع می‏کند و در ابتدا کمیسر لوب (کالین مک فارلین) و قاضی اصلی شهر را می‏کشد. هاروی دنت برای جلوگیری از کشته شدن افراد بیشتر خود را بتمن معرفی می‏کند. ژوکر برای کشتن هاروی دنت به سراغ او می‏رود. بتمن و سروان گوردون هم بعد از تعقیب و گریز ، ژوکر را دستگیر می‏کنند.
بتمن از ژوکر اعتراف می‏گیرد و مکان اختفای هاروی دنت و نامزدش راشل دیویس (مگی گیلنهال) را جویا می‏شود. ژوکر آن دو را در دو جای مختلف شهر پنهان در مکان‏هایی که بمب‏گذاری شده مخفی کرده تا بتمن نتواند هر دوی آنها را نجات دهد. بتمن برای نجات راشل حرکت می کند و گوردون و پلیسها نیز به نجات هاروی دنت میروند....
این فیلم با فروش بیش از ۱۵۸ میلیون دلاری خود، رکورد بیش‌ترین فروش یک فیلم در سه روز نخست آغاز اکران را که در اختیار مرد عنکبوتی ۳ بود به دست آورد. علاوه بر این در ۱۸ روز نخست اکران خود، توانست بار دیگر رکوردی به نام خود ثبت کند. این فیلم در مدت مذکور بیش از ۴۰۰ میلیون دلار فروش داشته‌است. کمپانی فیلم‌سازی «برادران وارنر» در بیانیه‌ای اعلام کرد، مجموع فروش داخلی و جهانی فیلم «شوالیه تاریکی» به کارگردانی «کریستوفر نولان» از مرز یک میلیارد دلار گذشته‌است.
این فیلم با فروش ۵۳۳ میلیون دلار در آمریکا و ۵۶۷ میلیون دلار در دیگر کشورهای جهان، چهارمین فیلم تاریخ سینمای جهان نام گرفت که حجم فروش کلی آن از مرز یک میلیارد دلار گذشته‌است.
به گزارش ورایتی، پیش از این فیلم‌های «تایتانیک» -با فروش ۱ میلیارد و ۸۰۰ میلیون دلار- و «ارباب حلقه‌ها؛ بازگشت پادشاه» به‌همراه «دزدان دریایی کارائیب؛ گنجینه مرد مرده» فروشی بیشتر از یک میلیارد دلار داشتند.
البته با اکران اواتار در سال 2009 که رکوردی استثنایی از خود بر جای گذاشت ، «شوالیه تاریکی» پنجمین فیلم پرفروش تمام ادوار محسوب می‌شود.
"هیث لجر" (Heath Ledger) شش ماه قبل از اکران فیلمش درگذشت. او به خاطر ایفای نقش "ژوکر یا جوکر" (Joker) در این فیلم برنده جایزه اسکار بهترین بازیگر مرد نقش مکمل (Best Supporting Actor) در هشتاد و یکمین دوره جوایز اسکار شد که این جایزه را پدر و مادر و خواهر او دریافت کردند. همچنین فیلم جایزه اسکار همان سال را برای " ریچارد کینگ" در زمینه بهترین تدوین صدا (Best Sound Editing) به ارمغان آورد. در حالیکه فیلم نامزد 6 جایزه اسکار دیگر هم بود.  در مجموع، فیلم تا به حال برنده 79 جایزه از جشنواره های مختلف بوده است و این در حالی است که 61 بار هم نامزد دریافت جایزه بوده است!
موسیقی فیلم هم شاهکاری است از موسیقیدان برجسته جهان و هالیوود، "هنس زیمر" (Hans Zimmer) که به همراه "جیمز نیوتن هوارد" (James Newton Howard) آن را به اجرا در آورده اند. این دو، کار موسیقی فیلم اول یعنی Batman Begins را هم بر عهده داشتند.
بازگشت کارگردان، کریستوفر نولان و گذاشتن تمام تجربیاتش در داستانی تاریک با مبارزاتی تن به تن ضرباتی تکان دهنده و تعلیقی میخکوب کننده است. نولان یکی از کارگردانان باهوش عصر ماست. او فیلم هایش را روی کاراکترها و ایده ها بنا می کند و شوالیه تاریکی هم از این قاعده مستثنی نیست.
ایده های این فیلم درباره جهان جنایتکاران و پلیس ها جدید نیستند اما در مفهوم یک فیلم "کمیک بوکی" (Comic Book) آنها با وضوحی شفاف تر و تکان دهنده تر به داخل رینگ آمده اند یا بهتر است اینطور بگوییم که شما از فیلم های "اسکورسیزی" (Martin Scorsese) انتظار طراحیهایی اخلاق گرایانه دارید و درفیلم بتمن آنها با قدرتی مضاعف به خانه شما حمله ور می شوند. شوالیه تاریکی در اطراف اندیشه های ما بین قهرمان و آدم شرور در منطقه ای خاکستری، جایی که وجدان اجتماعی و فردیت با هم تصادم دارند، سیر می کند.
در فیلم می بینیم که بتمن می آید و مرد هنگ کنگی را از میان بر می دارد، اما باز او و دارو دسته اوباشش به این خاطر که دیگر توان مقابله ندارند دست به دامن مردی می شوند که هیچ قانونی ندارد و همه را به جان هم می اندازد. جوکر هم از این دار و دسته بر علیه بتمن استفاده می کند. و در این ماجرا او خودش را به بتمن نزدیک می کند. او فریاد بر می آورد که : «تو من را کامل می کنی» او چهره اش را تغییر می دهد و با مردی روبه رو می شود که لباسی شبیه به غواصان به تن دارد و به او می گوید «تو هم مثل من آدمی غیرمعمول هستی» جوکر، همه را دوچهره می بیند، حتی بتمن را. وقتی که با یک شیطان خالص روبرو می شوید، و اینجا نوعی خلوص در نقش جوکر است که تابحال ندیده ایم. معنی جوکر تحت فشار دادن بتمن است.
نکته شاخصی که نه تنها در مورد فیلم شوالیه تاریکی، بلکه در مورد سینمای جهان باید به آن اشاره کرد، بازی فوق العاده هیث لجر در نقش جوکر است. به نظر بسیاری از منتقدان سینمایی بازی او را میتوان هم تراز با بازی جک نیکلسون (در نقش جوکر در بتمنی که اثر "تیم برتون" (Tim Burton) بود.) دانست و شاید هم حتی بهتر از او. اطرافیان او همه عارض این نکته هستند که او برای این نقش تلاش زیادی کرد، به طوری که خود جوکر شده بود و دیگر نقش بازی نمی کرد. این گفته در مصاحبه خودش هم صادق است. هیث لجر قبلاً برای فیلم اسکاری "کوهستان بروکبک" (Brokeback Mountain) نامزد اسکار شده بود و بخاطر نقش های خوبی که در این اواخر اجرا می کرد، نوید ظهور بازیگر بزرگی را در آینده می داد که متأسفانه با مرگ او همه چیز بهم خورد. نکته دیگری درباره بازی او اینکه تمام همبازی هایش در فیلم شوالیه تاریکی بر این نکته تأکید داشتند که اجرای او شگفت انگیز است و حتی برای او جایزه اسکار را از قبل قطعی می دانستند.
جوکر آخرین نقش کامل هیث لجر است که در ۲۸ ژانویه هنگام بازی در فیلم "تصورات دکتر پارناسوس" (the imaginarium of doctor Parnassus) به کارگردانی تری گیلیام، فوت کرد. او بازیگری است که نوع بازی اش مانند فیلم های کوهستان بروکبک و من آنجا نیستم، آن طوری نیست که محبوب همه شود. بعد از پیتر فینچ که در سال ۱۹۷۶ بعد از بازی در فیلم شبکه فوت کرد و بعد از آن اسکار را صاحب شد، لجر دومین نفری است که بعد از مرگش مجسمه را به خانه می برد. بازی لجر در نقش جوکر هیچ گونه نقطه سیاهی ندارد، نهاد او کاملاً شیطانی است. او را هنگامی ببینید که به یک پارتی می رود و آن را به هم میزند و به معشوق بتمن نزدیک می شود و او را دست می اندازد. سادیسم درونی جوکر نامحدود است و می گوید که "من هرج و مرج رو دوست دارم". فیلم سورپرایزی است که شاید آن را در رویاهایتان می دیدید. سعی کنید از رویاهایتان آن را بیرون بکشید.
وقتی شوالیه تاریکی را بارها نگاه می کنیم، باز هم تأسف می خوریم، که سینمای جهان، هیث لجر، این نابغه بازیگری را از دست داد. روحش شاد...

"بتمن آغاز می‌کند" (Batman Begins)، یک اکشن جنایی به کارگردانی "کریستوفر نولان" (Christopher Nolan) است. این فیلم پنجمین فیلم از مجموعهٔ فیلم‌های بتمن به شمار می‌آید.
"بروس وین" (Bruce Wayne) که در کودکی شاهد قتل پدر و مادرش بوده و نمی‌تواند اين خاطرات تلخ را از ذهنش پاک کند. او همچون آواره‌ای از يک نقطه به نقطه ديگر جهان سفر کرده و با جانیان و تبهکاران نه چندان مهمی همدست می‌شود. او در نقطه‌ای از آسيا در زندان با فردی به اسم هنری دوکارد آشنا می‌شود که به او پيشنهاد می‌دهد اگر از عهده تمرینات فیزیکی دشوار براید می‌تواند عضو "انجمن سایه ها" (League of Shadows) شود. انجمنی که توسط "راز ال قول" (Ra's al Ghul) اداره می‌شود. بروس می‌پذيرد و تمرينات دشوار دوکارد آغاز می‌شود. دوکارد همچنین اندرزهای لازم را به بروس ارایه می‌کند. اندرزهایی مانند «خشم تو مایه قدرت توست» و «ترحم تو مایه ضعف توست» و نهایتا بروس تبدیل به یک صلاح کشنده جاندار می‌شود. اما زمانيکه انجمن از او می خواهد فرد بيگناهی را به قتل برساند او از انجام این کار سرباز می‌زند بدین ترتیب از انجمن سایه ها رانده می‌شود و به زادگاه خود شهر گاتم (Gotham City) بر می‌گردد. او در آنجا تصميم می‌گيرد يک هويت مبدل را برای مبارزه با جنايتکاران برای خود انتخاب کند و بنابراين به کمک خدمتکار وفادارش آلفرد و دوست مخترعش فکس، لباس و نقاب بتمن را می‌پوشد تا با کارمين فالکونی رئيس جنايتکاران شهر و يک فروشنده مواد مخدر به اسم کرین مقابله کند او همچنین برای این کار از یاری افرادی مانند "جیم گوردن" (Jim Gordon) یکی از معدود پلیسهای شهر و "رایچل داس" (Rachel Dawes) نامزدش برخوردار است.
آغاز بتمن فیلمی است که مخاطبش را نه تنها جذب می کند،‌ بلکه تا حدی او را مقهور صحنه ها و فیلمبرداری و تعقیب و گریزهایش می کند. این فیلم یک خصوصیت دیگر هم دارد. کریستوفر نولان شاید برای نخستین بار یک فلسفه خاص را در این چنین فیلمی تزریق کرده است. اینکه اجرای عدالت با انتقام کاملاً متفاوت است و باید سهم هر کدام را جدا ساخت.
او یک مقیاس کوچکتر از جهان را فرض کرده و آشفتگی های جهان بی در و پیکر امروز را ،‌ و در این شهر شلوغ یک نفر پیدا می شود که برای برقراری عدالت راههای سخت را پشت سر می گذارد، و اینجاست که بروس وین به آغوشی پناه می برد که از بچگی وحشتی عظیم از آن در دل داشت، یعنی خفاش! و بروس وین تبدیل به بتمن (مرد خفاشی) می شود و خفاشها نیروهای تحت امر او هستند که در شرایط بد به کمکش می شتابند.
در حین دیدن فیلم این احساس زیاد سراغمان می آید که هالیوودی ها بتمن را باز هم زنده کرده اند تا آمریکایی ها را عامل برقراری نظم جهانی، عدالت و برقراری حقوق بشر معرفی کنند و جالب این است که گهگاه، آلفرد به بروس گوشزد می‌کند که از قدرت فوق العاده اش نباید در راههای شخصی استفاده کند!
بروس در راه برقراری عدالت و امنیت یارانی نیز در کنار خود دارد. یک دانشمند سیاهپوست که در کارخانه خانوادگی وین شاغل است و نقش آن را مورگان فریمن بازی می کند و یک پیرمرد به نام آلفرد که مباشر خانوادگی وین است و این دو نقش بازوان بتمن را برعهده دارند، مورگان فریمن او را با تجهیزات فوق العاده ای که می سازد مسلح می کند و آلفرد با راهنمایی های خردمندانه ای که گهگاه به او می دهد.
در آخرین ساخته نولان دیالوگهایی رد و بدل می شود که بعضاً عمیق و قابل تأمل است.‌ به عنوان مثال جایی گفته می شود «گذشت از عدالت،‌ جنایتکاران را گستاخ تر می‌کند» و یا مردی که بروس را در کوهستان آموزش می دهد به او می گوید: تمرین در برابر خواستن هیچ نیست.
در آغاز بتمن، داستان در شهری فوق تکنولوژیک اتفاق می‌افتد که بسیار شبیه نیویورک است اما چرا سعی شده که این شهر نیویورک معرفی نشود شاید به همین دلیل باشد که این قصد وجود داشته که داستان و موضوع آن به کل دنیا بسط داده شود. در شهر گاتم ـ‌ محل وقوع داستان ـ فردی به نام فالکونی فساد و تبهکاری را آنچنان رونق داده که حتی به ماموران قانون هم نمی توان اعتماد کرد.
همه آلوده اند ، آنجا که بتمن فالکونی را به چنگ قانون می اندازد،‌ افرادی از بدنه قانون او را دیوانه می کنند و به آسایشگاه می فرستند، تا اطلاعاتی را فاش نکند. در اثر نولان گاهی پرسوناژها دیالوگ هایی را به هم پس می دهند، جملاتی که مثل همان چاقوی معروف هم می تواند جراحی کند و هم قتل صورت دهد. نولان در اثر خود بسیار به گذشته های انسانها پافشاری می‌کند، آن سرنیزه قدیمی و آن گوشی پزشکی که بروس پدرش را معاینه می کرده، عواملی هستند برای مفر به گذشته و آنجا که گوشی پزشکی می سوزد و از آن فقط بخشهای فلزی باقی می ماند را می توان اصلاح خاطرات او و باقی ماندن آنچه که باید در ذهنش باقی بماند، فهمید.
ریچل «کتی هولمز» همان همبازی قدیمی به خاطر این کار سیلی به صورت او می زند و همین رنجش باعث می شود تا بروس سالها از شهر و مردمش دور باشد و شرایطی متفاوت را تجربه نماید . اما در نهایت پس از سالها از شهر و مردمش دور باشد و شرایطی متفاوت را تجربه نماید. اما در نهایت پس از سالها برمی گردد اما نه با تصمیم انتقاد، او به قصد ایجاد عدالت و مبارزه با تبهکاری وارد شهر می شود. جایی که حتی پلیس ها و پزشکانش آنچنان با تبهکارانش گره محکمی خورده اند که نمی توان به کسی اعتماد کرد. آغاز بتمن فیلمی است که مخاطبش را نه تنها جذب می کند،‌ بلکه تا حدی او را مقهور صحنه ها و فیلمبرداری و تعقیب و گریزهایش می کند.
این فیلم در مراسم اسکار 2006 ، نامزد دریافت جایزه اسکار بهترین فیلمبرداری شد. همچنین برنده 6 جایزه از جشنواره های مختلف بوده و این در حالی است که 38 بار نیز نامزد دریافت جوایز گوناگون بوده است.
موسیقی بسیار عالی فیلم هم اثری است که موسیقیدان نام آشنا، "هنس زیمر" (Hans Zimmer) به همراه "جیمز نیوتن هوارد" (James Newton Howard) که موسیقی فیلم دوم هم را هم بر عهده داشتند.
با ساخت این فیلم، کریستوفر نولان در حقیقت ژانر و رده فیلمهایی که از روی کتابهای کمیک ساخته می شوند را متحول کرد و آن را رشد داد. در حقیقت با اینکه کارهای قبلی کریستوفر نولان (از جمله فیلم بسیار زیبای "یادگاری" (Memento) در سال 2000 و ) خیلی شاخص از آب در آمده بودند فیلمهایی بسیار عالی بودند، وقتی صحبت از فیلم بر پایه کتاب کمیک به میان می آید، هیچکس انتظار بالایی ندارد. اما نولان، بار دیگر ثابت کرد، که حتی یک داستان کمیک را می توان به شکلی واقعی به تصویر کشید و آن را با معظلات و مشکلات جوامع انسانی ترکیب کرد و اثری پایدار به جای گذاشت. این فیلم شروع ریسمان فیلمهای بتمن، به سبک نولان بود. ریسمانی که نولان، با ساخت قسمت دوم فیلم، یعنی "شوالیه سیاه" (The Dark Knight) به آن استحکام دو چندانی بخشید.

مجریان اصلی:

"آواتار" فیلمی علمی-تخیلی،سه ‌بعدی و امریکایی-بریتانیایی است که توسط کارگردان بزرگ هالیوود، "جیمز کامرون" (James Cameron) نوشته و کارگردانی شده است. این فیلم 10 دسامبر در لندن و در تاریخ ١٨ دسامبر ٢٠٠٩ در امریکا به اکران در آمد.
آواتار محصول کمپانی آمریکایی "فاکس قرن بیستم" (20th Century Fox) است. آهنگساز موسیقی این فیلم، هنرمند با سابقه و سرشناس، "جیمز هورنر" (James Horner) است که از آثار قبلی او می توان آهنگسازی فیلم Titanic، Braveheart، A Beautiful Mind، Apollo 13، Aliens و بسیاری از آثار برجسته دیگر را نام برد. "استنلی وینستون"(Stanley Winston) یکی از بهترین سرپرستان جلوه های ویژه و با کارنامه ای درخشان، که آثاری همچون تمام سری های فیلم Terminator، تمام سری های Jurassic Park، Aliens، سری های Predator  ، Iron Man و بسیاری دیگر در آن دیده می شود نیز، تا قبل از مرگش به جیمز کامرون در زمینه طراحی این فیلم کمک می‌کرده است.
در سال 1994 کامرون شروع به نوشتن فیلمنامه آواتار کرد (پس از پایان کارش بر روی فیلم تایتانیک) و یک سال بعد آن را در 114 صفحه به پایان رسانید. البته شاید تعجب کنید که چرا فاصله زمانی تا ساخت و اکران تا این حد زیاد بوده است؟! کار ساخت فیلم قرار بود در 1999 به پایان برسد، اما تمام ماجرا به خاطر یک جمله کامرون متوقف شد، و آن این بود: (( نیاز است که تکنولوژی ارتقا پیدا کند )). در سال 2006 کامرون فیلمنامه را گسترش داد و در کلام آن تغییراتی ایجاد نمود. این فیلم چندین سال در دست ساخت بوده است و در لس‌آنجلس، نیوزیلند و خلیج مکزیک فیلمبرداری شده ‌است.
سال ۲۱۵۴ میلادی است، و زمینیان مشغول تشکیل مستعمرات در اقمار ستاره رجل قنطورس" (Alpha Centauri) هستند یعنی در جایی که 4.4 سال نوری از زمین فاصله دارد. سیاره "پاندورا" (Pandora) یکی از این اقمار است که حاوی تنوع خارق‌العاده‌ای از حیات وحش فرازمینی است، و جوی غیر قابل استشمام برای انسانها دارد، و همچنین محیطی فیزیکی در تضاد با طبیعت فیزیکی انسانها دارد. با اینحال انسانها بدلیل وجود منابع طبیعی این سیاره سخت متوجه آن شده‌اند. از میان جانداران بومی این سیاره موجوداتی شبه ‌انسان هستند بنام "ناوی" (Na'vi)، با قدی حدود 2.74 متر، با دُم و استخوانهایی بسیار محکم که پوستی آبی رنگ دارند و از نظر پیشرفت فنی دارای سطح بسیار پایین‌ تری از زمینیان و ظاهراً نیمه متوحش هستند، اما دارای فرهنگی بسیار غنی و کلی نگر هستند که کاملا با سیاره خود در حالت تعادل قرار دارند. پاندورا دارای سیستم حیات وحش نامتعارفی است، بطوریکه سیاره و تمام موجوداتش دارای یک شبکه عصبی مشترک بوده و با هم در ارتباطند. ناوی‌ها از طریق نقاط اتصالی در موهای خود، ازطریق خودآگاهی به اسب‌ های خود متصل می‌شوند، و همچنین درختان جنگل از طریق ریشه‌های خود اتصال عصبی با یکدیگر دارند. محیط پاندورا محیطی است که دانشمندان بشری در فیلم را سخت تحت تأثیر قرار داده، و محیط منحصر به فرد این دنیا، مرزهای بین علم و عرفان را درهم می‌نوردد. منابع طبیعی که بشر در این سیاره بدنبال آن است "اونبتانیوم" (unobtanium) نام دارد. این ماده نوعی سنگ کانی مرموز است که دارای خواص میدانی عجیبی است، بطوریکه باعث ظهور آثار پادگرانشی و اختلال میادین الکترومغناطیسی می‌شود. در فیلم، زمینیان بمنظور تصرف منابع سرشار پاندورا (سیاره ناوی‌ها)، آماده برای اشغال نظامی و استفاده از قوه قهریه می‌شوند که منجر به نابودی خانه و کاشانه ناوی‌ها و محیط زیستشان خواهد گشت. ناوی‌ها اکنون در معرض انقراض قرار دارند. اما از سوی دیگر گروهی از انسان‌های دانشمند مشغول آزمایش پروژه‌ای بنام "آواتار" (AVATAR) هستند که در آن با علم ژنتیک بدن‌های ناوی مصنوعی در آزمایشگاه خلق کرده، و خودآگاهی انسانی را بعنوان رانندهٔ آن بدن، بطور موقت درون آن جسم منتقل یا قالب کرده تا بتوانند از این طریق با فرستادن جاسوسانی به داخل جماعت ناوی‌ها، فرهنگ و تمدن آنان را بشناسند. "جِیک سالی" (Jake Sully) به بازیگری "سم ورتینگتن" (Sam Worthington)، سربازی جانباز بر روی ویلچر است که هنگام خدمت در تفنگداران دریایی ایالات متحده آمریکا از ناحیه دو پا فلج شده‌است. هنگامی که او را برای پروژه آواتار بعنوان هدایتگر یکی از بدن‌ها بکار می گیرند، او طبق مأموریتش سعی در رخنه کردن در ناوی ها و کشف رموز و اطلاعات سرّی آنان می‌پردازد. اما تدریجاً طی ماجراهایی با "نیتیری" (Neytiri) (با صدای "زویی سالدانا"(Zoë Saldaña))، شاهزاده و دختر بزرگ قبیلهٔ ناوی‌ها تدریجاً پیوند عاطفی برقرار می‌کند و رفته رفته پی به عمق زبیای فرهنگ بومیان برده، و سعی می‌کند به آنها کمک کند، تا جایی که مجبور است نهایتاً در برابر نسل انسانهای غاصب، یعنی نوع خودش، قرار گیرد.
جیمز کامرون در این فیلم از گنجاندن اشاره‌های سیاسی هیچ ابایی از خود نشان نداده است. محور فیلم حول موضوع دستیابی به منابع طبیعی بسیار با ارزشی بنام "اونبتانیوم" (unobtanium) است که نمادی است از حرص و طمع بشری، که نژاد انسانی را برای تصرف آن منابع وادار به جنگ با موجودات بومی سیاره پاندورا کرده است.
سرهنگ "مایلز کواریچ" (Colonel Miles Quaritch)، فرمانده عملیات نظامی در فیلم به بازیگری "استیون لنگ" (Stephen Lang)، بومیان ناوی را (که شباهت بدون اشتباهی به سرخپوستان آمریکایی دارند.) وحشی می‌نامد، و استفاده وی از واژگانی همچون "شوک" و "هیبت"، "مبارزه با تروریسم"، و "حمله پیشگیرانه" یادآور وقایع جنگ عراق است.
فیلم همچنین در رساندن پیغامی در دفاع از محافظت از محیط زیست کاملا واضح و رسا است.
آوانار فیلمی است که کامرون برای ساختن آن از دهه 1990 تا کنون منتظر بوده است تا تکنولوژی برای ساخت جلوه های ویژه آن به سطح مطلوب برسد.البته نمی خواهم وارد بحثهای تخصصی در این زمینه شوم، ولی در این فیلم از تکنولوژی جدید برای تبدیل همزمان حرکت فرد به کارکتر مجازی و انیمیشن در کنار حضور همزمان آیتمهای مجازی دیگر صحنه استفاده شده است. این تکنولوژی به کامرون امکان داد که حرکت همزمان کارکترهای مجازی و انیمیشن فیلم را با دیگر صحنه های اصلی و کارکترهای واقعی بصورت همزمان (Realtime) مشاهده کند. مانند یک محیط بازی سه بعدی که البته بسیار قوی بوده و کارکترها و هر آنچه در آن است را می توان با دقیقترین و کوچکترین حرکات ملاحظه و البته همزمان ویرایش نمود! او به "پیتر جکسون" (Peter Jackson) و "استیون اسپیلبرگ" (Steven Spielberg) نیز اجازه داد تا از نزدیک این تکنولوژی جدید را تست کنند. همچنانکه اسپیلبرگ و "جرج لوکاس" (George Lucas) در سر اغلب صحنه ها به مشاهده چگونگی کار کامرون با این تکنولوژی می پرداختند!
آواتار با عبور از مرز فروش کلی 2,727,224,990 دلار توانست فیلم‌های شوالیه تاریکی، دزدان دریایی کارائیب: صندوق مرد مرده ، ارباب حلقه‌ها: بازگشت پادشاه و تایتانیک را پشت سر بگذارد و پرفروش ترین فیلم تاریخ سینما لقب بگیرد.
همچنین در جوایز گلدن گلوب 2010، آواتار توانست جایزه بهترین فیلم درام سال 2009 و بهترین کارگردانی را از آن خود نماید. این فیلم همچنین نامزد 9 جایزه در مراسم اسکار 2010 (82nd Annual Academy Awards) نیز بود که موفق به کسب سه جایزه بهترین فیلمبرداری، بهترین کارگردانی هنری و بهترین جلوه‌های ویژه شد.
در آخر باید گفت که بازگشت جیمز کامرون به عرصه سینما، بسیار قدرتمندانه بوده است. آواتار مفهومی سحرآمیز است که باید آن را دید و قابل شرح نیست و به جرأت می توان گفت که یکی از بهترین فیلمهای جهان در سی سال اخیر است!

شناسه :
نام اصلي:
ايميل:
تايپ مجدد:
گذرواژه:
تايپ مجدد: